Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Sprawy rozwodowe

» jesteś tutaj: » Przepisy prawa » Sprawy rozwodowe
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 

Poniżej prezentujemy przykładowy wyrok w sprawie rozwodowej - gdzie małżonkowie wyrazili zgodę na rozwód bez orzekania o winie. Dodatkowo Sąd ustalał kontakty ojca z małoletnim dzieckiem oraz wysokość alimentów



Sygn. akt I C

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

                            Dnia 2015 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku I Wydział Cywilny
w następującym składzie:

Przewodniczący:    SSO
Ławnicy:    
Protokolant:    

po rozpoznaniu w dniu 2015 roku w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z powództwa A B
przeciwko Cowi Bowi
o rozwód i alimenty

I.    Rozwiązuje przez rozwód małżeństwo A B (z domu ) i Ca B,  zawarte w dniu  roku w Urzędzie Stanu Cywilnego w i zarejestrowane w księdze małżeństw za numerem  – bez orzekania o winie za rozkład w pożyciu.
II.    Władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem stron Dą B
(urodzoną  2013 roku) powierza obojgu rodzicom i przy powódce ustala miejsce pobytu małoletniej.
III.    Zasądza od pozwanego Ca B tytułem alimentów na rzecz małoletniej Di B kwotę po 500 (pięćset) złotych miesięcznie, płatne do 10-ego każdego miesiąca do rąk przedstawicielki ustawowej małoletniej A B z ustawowymi odsetkami – aktualnie w wysokości 8 % w stosunku rocznym – na wypadek zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. Do ponoszenia pozostałych kosztów utrzymania i wychowania małoletniej zobowiązuje powódkę.
IV.    Ustala osobiste kontakty pozwanego Ca B z małoletnim dzieckiem stron w ten sposób, iż odbywać się one będą w każda pierwszą i trzecia sobotę oraz druga i czwartą niedzielę od godziny 10.00 do godziny 16.00, w miejscu zamieszkania małoletniej w dyskretnej obecności powódki lub jej matki z prawem wyjścia z dzieckiem na spacer – stosownie do porozumienia zawartego przez rodziców na rozprawie w dniu 26 marca 2015 roku.
V.    Odstępuje od obciążania stron kosztami procesu.
VI.    Znosi wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Powódka A B (po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa) jak i pozwany C B (po ostatecznym zajęciu stanowiska) wnieśli zgodnie o rozwiązanie ich związku małżeńskiego bez orzekania o winie, powierzenie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem stron obojgu rodzicom z ustaleniem miejsca pobytu przy matce, ustalenie kontaktów pozwanego z małoletnią w ten sposób, iż będą się one odbywać w pierwszą i trzecią sobotę oraz drugą i czwartą niedzielę od godziny 10:00 do godziny 16:00 w miejscu zamieszkania małoletniej z dyskretną obecnością powódki lub jej matki z możliwością wyjścia z dzieckiem na spacer, zasądzenie od pozwanego na rzecz małoletniej Di B alimentów w kwocie po 500 złotych miesięcznie płatnych do 10-ego każdego miesiąca do rąk przedstawicielki ustawowej małoletniej A B.


Sąd ustalił, co następuje:

A B i C B zawarli związek małżeński w dniu 2003 roku w.

 Strony mają jedno wspólne małoletnie dziecko – córkę Dę B, urodzoną dnia roku.

Początkowo pożycie stron układało się dobrze. Strony zamieszkały wspólnie z matką powódki. Wkrótce na świat przyszła córka stron Da. Powódka w tym czasie uczęszczała do liceum zaocznego, pozwany zaś pracował dorywczo. Jednakże po pewnym okresie czasu zaczęła się ujawniać niezgodność charakterów, a także rozbieżność celów i pragnień. Strony zaczęły mieć większe problemy we wzajemnej komunikacji. Pozwany również zaczął nadużywać alkoholu. Będąc pod jego wpływem wszczynał awantury, podczas których krzyczał na powódkę i szarpał ją. Powód w tym czasie dwukrotnie wyjeżdżał za granicę w celach zarobkowych.

Z początkiem 2015 roku wzajemne nieporozumienia nasiliły się. W dniu  roku pozwany prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości został zatrzymany przez policję w rezultacie czego, orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W następnym tygodniu pozwany będąc pod wpływem alkoholu awanturował się w domu. W rezultacie po interwencji policji został on przewieziony na Izbę Wytrzeźwień.

Ostatecznie pozwany w dniu 23 stycznia 2015 roku wyprowadził się z zajmowanego  wspólnie z powódką mieszkania i przeprowadził się do rodziców do.

Powódka ma 25 lat, bez zawodu, wykształcenie gimnazjalne. Obecnie nie pracuje pozostaje na utrzymaniu matki oraz swoich sióstr. Uczęszcza do liceum  w systemie zaocznym, zaś w tygodniu swój czas poświęca na opiekę nad małoletnią córką.

    Pozwany ma 28 lat, wykształcenie zawodowe – sprawacz. Obecnie zatrudniony jest na myjni, osiągając miesięczny dochód w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego obecnie około xxxx złotych netto.

    Małoletnia córka stron w lipcu skończy 5 lat. Aktualnie przebywa przy matce. Jest dzieckiem zdrowym, którego koszt utrzymania nie odbiega od przeciętnego kosztu utrzymanie dziecka w jej wieku.
    
dowód: odpisy skrócony aktów stanu cywilnego (k. 9-10), zeznania powódki (k. 42v), zeznania pozwanego (k. 42v-43), zeznania  (k. 43).

Sąd oparł powyższe ustalenia faktyczne na zebranych w sprawie dokumentach oraz zeznaniach stron i świadka , które były co do zasady spójne w zasadniczych kwestiach dotyczących przebiegu pożycia małżeńskiego stron.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 56 § 1 kro, jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z nich może żądać rozwiązania małżeństwa przez rozwód.  Trwałość i zupełność rozkładu pożycia są to dwie przesłanki pozytywne, których wystąpienie łącznie warunkuje możliwość orzeczenia rozwodu.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie wykształcił się pogląd, iż pożycie należy rozumieć jako ogół więzi między małżonkami w sferze duchowej, gospodarczej i fizycznej. Zupełny i trwały rozkład pożycia natomiast to taki zanik wyżej wymienionych więzi, który pozwala przypuszczać, na tle konkretniej sprawy oraz doświadczenia życiowego, że powrót małżonków do wspólnego pożycia nie nastąpi. Przy ocenie trwałości i zupełności rozkładu pożycia Sąd bierze pod uwagę długotrwałość okresu separacji w zestawieniu z okresem pożycia małżeńskiego, podłoże konfliktu, przyczyny rozkładu pożycia, deklaracje samych małżonków co do woli i możności podjęcia pożycia małżeńskiego.

Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż rozkład pożycia ma charakter zupełny. Wszystkie więzi małżeńskie: gospodarcza, uczuciowa, fizyczna, ustały. Początkowo między małżonkami poluzowana została więź uczuciowa, która osłabieniu uległa na skutek wzajemnych nieporozumień oraz nadużywaniu alkoholu przez pozwanego. Następnie pozwany opuścił wspólnie zajmowany przez strony dom i przeprowadził się do swoich rodziców, co spowodowało ostateczne zerwanie już rozluźnionej więzi uczuciowej jak i więzi gospodarczej oraz fizycznej.

W ocenie Sądu spełniona jest także przesłanka trwałości. Okres separacji jest na tyle długi, aby można go było nazwać trwałym. Strony nie widzą szans na ratowanie małżeństwa, czy możliwości odbudowania relacji. Nie darzą siebie już żadnymi uczuciami.

W art. 56 § 2 krio określone zostały negatywne przesłanki rozwodowe – i tak, niedopuszczalny jest rozwód, jeżeli w jego skutek ucierpieć miałoby dobro wspólnych małoletnich dzieci stron oraz rozwód byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

Orzeczeniu rozwodu nie sprzeciwia się dobru małoletniej. Na skutek rozwiązania małżeństwa jej sytuacja nie pogorszy się. Konflikt między stronami, którego biernym uczestnikiem była również małoletnia nie sprzyjał jej poczuciu bezpieczeństwa i wzrastaniu w oparciu o prawidłowe wzorce. Nieporozumienia małżonków, których była świadkiem negatywnie rzutowały na kształtowanie się jej emocjonalności. Nadto już od pewnego czasu zamieszkuje jedynie z matką. Zatem rozwód jedynie usankcjonuje ten stan rzeczy.

Orzeczeniu rozwodu nie sprzeciwiają się również zasady współżycia społecznego, strony zgodne są co do orzeczenia rozwodu bez orzekania o winie stron, małżeństwo przestało pełnić swe funkcje społeczne i jego dalsze utrzymywanie nie leży w interesie społecznym.

W myśl art. 57 § 1 kro Sąd orzekając rozwód, orzeka także czy i który z małżonków ponosi winę za rozkład pożycia. Jednakże z uwagi na zgodne żądanie małżonków Sąd na podstawie art. 57 § 2 k.r.o. zaniechał orzekania o winie w rozkładzie pożycia. Wniosek stron w tym przedmiocie jest wiążący, w związku z czym Sąd ograniczył się do zbadania, czy na podstawie okoliczności sprawy nastąpił rozkład pożycia oraz, czy ma on charakter zupełny i trwały. Zaniechanie orzekania o winie powoduje takie skutki, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy. Wówczas, orzekając rozwód, Sąd powinien pominąć kwestię winy także w uzasadnieniu wydanego wyroku, co uczyniono.

Stosownie do art. 58 § 1 krio w wyroku orzekającym rozwód Sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Sąd może pozostawić władzę rodzicielską obojgu rodzicom na ich zgodny wniosek, jeżeli przedstawili porozumienie, o którym mowa w § 1, i jest zasadne oczekiwanie, że będą współdziałać w sprawach dziecka.

W przedmiotowej sprawie, Sąd, biorąc pod uwagę cały materiał dowodowy i zgodne stanowisko stron uznał, że właściwym rozwiązaniem będzie to zaproponowane przez same strony procesu, stąd też powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom i ustalono miejsce pobytu małoletniej przy matce.

O kontaktach pozwanego z małoletnią córką stron Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 113 k.r.o., biorąc pod uwagę zgodne stanowisko stron w tym zakresie, wyrażone na rozprawie. Strony ustaliły w nim, że powód będzie miał prawo do osobistych spotkań z córką w pierwszą i trzecią sobotę oraz drugą i czwartą niedzielę  miesiąca od godziny 10:00 do godziny 16:00 w miejscu zamieszkania małoletniej z dyskretną obecnością powódki lub jej matki z możliwością wyjścia z dzieckiem na spacer. W ocenie Sądu porozumienie stron nie budzi żadnych zastrzeżeń, a zaproponowany sposób regulowania osobistej styczności pozwanego z córką pozwoli na stopniowe budowanie więzi i zacieśnianie relacji aby w przyszłości możliwe było rozszerzenie zakresu kontaktów.

O alimentach na rzecz dziecka stron Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 58 § 1 k.r.o. w zw. z art. 135 § 1 i 2 k.r.o. określając ich wysokość na podstawie zgodnego stanowiska stron uzgodnionego podczas rozprawy w dniu 26 marca 2015 roku. Zdaniem Sądu ich poziom odpowiada usprawiedliwionym potrzebom dziecka oraz zarobkowym i majątkowym możliwościom rodziców. Obciążenie pozwanego alimentami w kwocie po 500 złotych na rzecz małoletniej córki jest adekwatne do jego możliwości zarobkowych, zaspokoi niezbędne potrzeby dziecka i zapewni równą stopę życiową dzieci i rodziców.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.
Z uwagi na charakter sprawy i sytuację finansową powódki oraz pozwanego Sąd odstąpił od obciążania ich kosztami sądowymi. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. zniósł wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego z uwagi na zgodny wniosek stron o orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie.





prowadzenie sprawy rozwodowej adwokat Białystok

cennik spraw rodzinnych i rozwodowych kancelaria adwokacka Białystok

pomoc prawna w sprawach rozwodowych - cennik usług

porady prawne w sprawach rodzinnych - prawnik Białystok