Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 
Uzasadnienie postanowienia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu.

Sygn. akt VIII /17
P O S T A N O W I E N I E
                                Dnia 15 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w w VIII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
            Przewodniczący: Sędzia SO D
                   Protokolant:                           B
przy udziale Prokuratora A
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r.
w sprawie A G
podejrzanego o czyn z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 86 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s., w zb. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt. 1 k.k.s., w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.
zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sadu Rejonowego B z dnia 2 marca 2017 r.., sygn. akt. II Kp /17
w przedmiocie przedłużenia zastosowania tymczasowego aresztowania
na podst. art. 437 § 1 k.p.k.

                                                      p o s t a n a w i a
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

                                                U z a s a d n i e n i e

    Sąd Rejonowy w S zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r., na podstawie art. 263 § 2 k.p.k., 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt. 2 k.p.k przedłużył stosowanie wobec podejrzanego A G, syna, urodzonego r. w, środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres kolejnych 3 miesięcy, tj. do dnia 31 maja 2017 r. do godziny 20.40.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca podejrzanego,  zaskarżając je w całości i zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a.    art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez całkowicie dowolne przyjęcie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a w szczególności zeznania świadka K S, wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czyni oraz jego „kluczową rolę” w przemycie papierosów bez znaków akcyzy, podczas gdy dowody te świadczą wyłącznie o udziale podejrzanego w organizacji transportu gazu na Słowację, nie wskazując jednocześnie na jakikolwiek udział lub choćby wiedzę podejrzanego o przemycie papierosów;
Jednocześnie, na wypadek przyjęcia prawidłowości ustalonej przez Sąd I instancji podstawy faktycznej w zakresie spełnienia przesłanek ogólnych z art. 249 § 1 k.p.k. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił ponadto obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:
b.    art. 263 § 2 k.p.k. polegającą na dalszym przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania ponad termin 3 miesięcy pomimo braku jakichkolwiek podstaw do przyjęcia istnienia „szczególnych okoliczności sprawy”, uzasadniających nieukończenie postępowania przygotowawczego w tym terminie, a których istnienie i wykazanie jest obligatoryjną przesłanką przedłużenia tymczasowego aresztowania, określoną w naruszonym przepisie;
c.    art. 258 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez dowolne przyjęcie, że zastosowanie względem podejrzanego A G środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania uzasadnia obawa matactwa oraz obawa ukrycia się, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika żadna okoliczność uzasadniająca przyjęcie istnienia tych obaw.

Wskazując na powyższe obrońca, wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie o nieuwzględnieniu wniosku prokuratora o przedłużenie stosowania względem podejrzanego A G środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w ewentualności zmianę tymczasowego aresztowania na inne środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym – m.in. poręczenie majątkowe w wysokości 40.000 zł, dozór policji w wymiarze ustalonym przez Sąd, zakaz opuszczania kraju połączony z zatrzymaniem paszportu.
               


Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

    Zażalenie obrońcy podejrzanego nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nadal zachodzi ogólna podstawa stosowania tymczasowego aresztowania. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że podejrzany popełnił zarzucone mu przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.). Świadczą o tym dowody szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w tym zeznania świadków – m.in. istotnego świadka w tej sprawie tj. K S, który w trakcie czynności okazania rozpoznał wizerunek podejrzanego, dokumentacja pozyskana z Centrum Logistycznego , protokoły przeszukań ciągników siodłowych wraz z naczepami z ujawnionymi papierosami produkcji rosyjskiej bez polskich znaków akcyzy. Materiał dowodowy wskazuje, iż podejrzany A G odegrał niebagatelną rolę w przedmiotowym procederze. W sprzeczności z poczynionymi dotychczas ustaleniami stoją de facto jedynie wyjaśnienia samego podejrzanego, których wiarygodność finalnie oceni sąd orzekający w kwestii uniewinnienia oskarżonego, czy też uznania go za winnego zarzucanych mu czynów. Na obecnym etapie postępowania „kluczowa rola” jaką w popełnieniu przestępstwa przypisał oskarżonemu sąd I instancji, a którą kwestionuje w zażaleniu obrońca jest oceniana zasadniczo z perspektywy istnienia przesłanek przemawiających za dalszym stosowaniem względem podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, nie zaś wyrokowania na temat jego odpowiedzialności karnej za zarzucane przestępstwa. Na tym etapie ocena dowodów jest bowiem specyficzna, skierowana na poszukiwanie i analizę przesłanki „uprawdopodobnienia” popełnienia przestępstwa, a co za tym idzie nie jest poddawana tak drobiazgowej ocenie, jaką sąd czyni w stadium wyrokowania (vide: Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 05 stycznia 2012 r., sygn akt. II AKz 13/12, LEX nr 1108802). Sąd Odwoławczy nie będzie zatem czynił szerszych rozważań w przedmiocie zaistnienia przesłanki ogólnej dalszego stosowania tymczasowego aresztowania albowiem zupełny, logiczny i rzetelny wywód w tej kwestii poczynił sąd I instancji. Ponadto niezwykle obszerny materiał dowodowy zgromadzony w (obiektywnie rzecz ujmując) krótkim czasie, nie pozostawia w tym zakresie żadnych złudzeń.

W ocenie Sądu Odwoławczego zupełnie chybiony jest również zarzut oparty na założeniu, iż brak jest w przedmiotowym postępowaniu „szczególnych okoliczności sprawy”, które są niezbędne dla dopuszczalności dalszego stosowania tymczasowego aresztowania, ze względu na nieukończenie postępowania przygotowawczego w terminie. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, z jaką materią mają do czynienia w niniejszej sprawie organy postępowania przygotowawczego. Jest to materia skomplikowana i złożona. Sprawa ma charakter wieloosobowy i transgraniczny. Nie ulega wątpliwości, iż zakres czynności jakie należy wykonać w przedmiotowym postępowaniu determinują czas trwania postępowania przygotowawczego, uniemożliwiając jego ukończenie w takim terminie, jaki optymistycznie zakłada ustawa karnoprocesowa. Również postawa podejrzanego, który zaprzecza swojemu udziałowi w działalności przestępczej, skłania do pozyskiwania szeregu innych, czasochłonnych, pozaosobowych źródeł dowodowych. W związku z powyższym także i w tej kwestii Sąd Odwoławczy przyznaje słuszność sądowi I instancji w zakresie podjętej decyzji.

Zdaniem Sądu Odwoławczego, sąd I instancji również prawidłowo uznał, iż jedynie dalsza izolacja procesowa podejrzanego umożliwi dalsze, nieskrępowane matactwem i niezaburzone ukrywaniem się podejrzanego postępowanie w sprawie. Wbrew stanowisku autora zażalenia obawa matactwa procesowego jest wyraźnie dostrzegalna. Uzasadnia ją przede wszystkim charakter stawianych podejrzanemu zarzutów, w szczególności działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Należy raz jeszcze przypomnieć, że A G zarzuca się udział w działalności przestępczej, w której zasadniczą rolę odgrywają specyficzne powiązania pomiędzy jego uczestnikami. Działalność w swoistej „szajce” przestępczej, tworzy specyficzny rodzaj powiązań między zaangażowanymi w nią osobami, charakterystyczny dla tego rodzaju form działalności przestępczej (vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dn. 29 września 2009 r., sygn. akt. I I AKz 592/09, LEX nr 553815). Liczba osób aktualnie powiązanych w różny sposób z popełnionym przestępstwem, jak również realna możliwość pozostawania na wolności jeszcze innych osób, które w nieodległej perspektywie mogą stać się kolejnym ogniwem przedmiotowego procederu wskazuje, iż wzrasta ryzyko matactwa oraz innych bezprawnych działań utrudniających postępowanie. Pozostawanie podejrzanego na wolności mogłoby skutkować podejmowaniem prób ostrzegania, ustalania wspólnej linii obrony, wywierania wpływu na świadków celem uzyskania korzystnych dla siebie zeznań i umniejszania tym samym własnej roli w przestępstwie. Skarżący wyjaśnia, iż z materiału dowodowego nie wynika żadna okoliczność uzasadniająca przyjęcie istnienia tych obaw. Wnioski skarżącego w tym zakresie są mylne. A G ma szerokie kontakty służbowe i towarzyskie poza granicami kraju, co stwarza podejrzanemu rozległe możliwości także ukrywania się. Okoliczność, że dotychczas podejrzany nie ukrywał się – wręcz przeciwnie, dobrowolnie stawił  się w placówce Straży Granicznej, nie oznacza, że ustała wobec niego taka obawa. Sąd ma na uwadze, że stopień prawdopodobieństwa udziału A G w przestępstwie, w miarę prowadzonych czynności wzrasta, można zatem przypuszczać, że dalsze spokojne oczekiwanie podejrzanego na zakończenie postępowania może znaleźć swój kres. Zaznaczyć przy tym należy, że warunkiem przyjęcia również obawy matactwa, jako przesłanki tymczasowego aresztowania, nie jest stwierdzenie, że matactwo zostało dokonane. Sąd ma badać, czy podejrzany może zachować się w ten sposób, a nie to, czy już tak postąpił (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2013 roku w sprawie II AKz 97/13, LEX nr 1321956). Tym samym nie można przyjąć, by zaskarżone postanowienie zapadło z obrazą art. 258 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.

Reasumując, stwierdzić należy, że decydując o dalszym stosowaniu wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania Sąd Rejonowy postąpił prawidłowo, a wolnościowe środki zapobiegawcze uznać za niewystarczające.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.



zażalenie na postanowienie o tymczasowym areszcie

przedłużenie tymczasowego aresztu - zażalenie

cennik usług adwokackich w sprawach karnych

pomoc prawna w sprawie karnej

 

data publikacji: 2017-03-30 13:24:19

Zobacz także:
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztu.
Tymczasowe aresztowanie w postępowaniu karnym.