Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 
Postanowienie w sprawie podziału majątku wspólnego.

Sygn. akt II Ca /16


POSTANOWIENIE
                        
Dnia 13 października 2016 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący:    SSO  B(spr.)
Sędziowie:    SSO  U
Protokolant:    st. sekr. sąd.  M

po rozpoznaniu w dniu 13 2016 r. w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z wniosku Xxxy Xxxej
z udziałem Xxxa Xxxego
o podział majątku wspólnego
na skutek apelacji uczestnika postępowania
od postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II Ns  /15
postanawia:

I.    oddalić apelację;
II.    stwierdzić, iż zainteresowani ponoszą we własnym zakresie koszty postępowania odwoławczego związane ze swym udziałem w sprawie.


                    UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni Xxxa Xxxa domagała się dokonania podziału majątku wspólnego uzyskanego w okresie wspólności ustawowej małżeńskiej łączącej ją z Xxxem Xxxm. Wniosła o ustalenie, że w skład majątku wspólnego wchodzą: nakłady z majątku wspólnego poczynione na nieruchomość rolną zabudowaną położoną w Xxxie oznaczoną numerem geodezyjnym xxx, dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą o numerze BI1B/00124xxx/3 stanowiącą współwłasność uczestnika postępowania w ½ części w postaci wybudowania domu murowanego, dwukondygnacyjnego, wykonania centralnego ogrzewania, instalacji elektrycznej i instalacji wodno – kanalizacyjnej oraz nakłady z majątku wspólnego poczynione na nieruchomość położoną w Białymstoku przy ulicy Xxxiej, oznaczonej numerem geodezyjnym 144, dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą o numerze BI1B/00228290/1 stanowiącą współwłasność uczestnika postępowania w 4/12 części, Wojciecha Jerzego Xxxiego w 1/12 części, Anny Xxx w 1/12 części, Adama Xxxego w 4/12 części, Jerzego Waldemara Xxxego w 2/12 części w postaci wykonania dobudówki i remontów. Nadto wniosła o zaliczenie w skład majątku wspólnego ruchomości szczegółowo przez siebie wymienionych i dokonanie ich podziału poprzez zasądzenie od Xxxa Xxxego stosownej spłaty w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia.

W odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania Xxx Xxx przychylił się do wniosku co do zasady. Zaprzeczył jednak, aby zainteresowani poczynili nakłady z majątku wspólnego albo też  wnioskodawczyni ze swojego majątku osobistego na nieruchomość zlokalizowaną w Xxxie. Wskazał, że wraz z bratem Adamem Xxxm w wyniku umowy darowizny stali się współwłaścicielami nieruchomości gruntowych, które sprzedali. Środki uzyskane z przeniesienia własności działek przeznaczyli na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym xxx. W ostatecznie zajętym stanowisku zaakceptował dokonanie podziału nakładów na nieruchomość przy ulicy Xxxiej w Białymstoku , jak i uzgodniony wspólnie z Xxxą Xxxą sposób podziału, skład i wartość ruchomości.

W zakresie pozostałych ruchomości zainteresowani cofnęli wniosek o podział majątku wspólnego.

W toku postępowania uczestnik wyjaśniał, że zawarł z Xxxem Xxxm umowę, w myśl której w zamian za wybudowanie domu w Xxxie na działce o numerze xxx przeniesie na niego własność działki 48/6.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku ustalił, że w skład majątku wspólnego wnioskodawczyni Xxxy Xxxej i uczestnika postępowania Xxxa Xxxego wchodzą:
1. wierzytelność z tytułu nakładu na udziały osób trzecich w nieruchomości położonej w Białymstoku, przy ul. Xxxiej, oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym 144, o pow. 0,0743 ha – o wartości 15 565,34 zł, 2. wierzytelność z tytułu nakładu na udział osoby trzeciej w nieruchomości położonej w Xxxie, oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym xxx, o pow. 0,0878 ha – o wartości 60 476,50 zł, 3. płyta gazowa – o wartości 500 zł, 4. pralka – o wartości 650 zł, 5. kanapa narożna o wartości 500 zł, 6. fotel – o wartości 200 zł, 7. kanapa jednoosobowa – o wartości 150 zł, 8. lodówka – o wartości 400 zł, 9. szafa- o wartości 800 zł, 10. fotel – o wartości 200 zł, 11. kanapa jednoosobowa – o wartości 150 zł,12. stół – o wartości 200 zł,13. komplet naczyń kuchennych – o wartości 250 zł (pkt I). Umorzył postępowanie w pozostałym zakresie (pkt II). Ustalił, że z majątku wspólnego zainteresowanych Xxxy Xxxej i Xxxa Xxxego został poczyniony nakład na majątek osobisty uczestnika postępowania Xxxa Xxxego - o wartości 68 259,16 zł (pkt III).

    Dokonał podziału majątku wspólnego wnioskodawczyni Xxxy Xxxej i uczestnika postępowania Xxxa Xxxego wymienionego i szczegółowo opisanego w punkcie I ppkt. od 1 do 13 sentencji postanowienia w ten sposób, że:
1. na wyłączną rzecz wnioskodawczyni Xxxy Xxxej przyznał składniki majątku wspólnego wymienione i szczegółowo opisane w punkcie I ppkt. od 8 do 13 sentencji postanowienia, 2. na wyłączną rzecz uczestnika postępowania Xxxa Xxxego przyznał składniki majątku wspólnego wymienione i szczegółowo opisane w punkcie I ppkt. od 1 do 7 sentencji postanowienia (pkt IV). Zasądził od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni tytułem dopłaty z racji wyrównania udziałów kwotę 72 150,50 zł płatną w terminie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszego postanowienia, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt V).
    Tytułem zabezpieczenia dopłaty zasądzonej od uczestnika postępowania Xxxego na rzecz wnioskodawczyni w pkt. V sentencji postanowienia, obciążył udział uczestnika postępowania w wysokości ½ części we własności nieruchomości położonej w Xxxie, oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym xxx, objętej urządzoną w Sądzie Rejonowym w Białymstoku księgą wieczystą Kw Nr BI1B/00124xxx/3, hipoteką przymusową w kwocie 72 150,50 zł (pkt VI). Ustalił sądowe koszty postępowania w sprawie na łączną kwotę 4657,05 zł, uznając je za uiszczone przez wnioskodawczynię do kwoty 2500 zł i przez uczestnika postępowania Xxxa Xxxego do kwoty 1500 zł (pkt VII). Nakazał pobrać od uczestnika postępowania na rzecz Skarbu Państwa kwotę 657,05 zł tytułem nie uiszczonych sądowych kosztów postępowania w sprawie (pkt VIII). Zasądził od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 171,47 zł tytułem zwrotu sądowych kosztów postępowania w sprawie (pkt IX) i stwierdził, że w pozostałym zakresie zainteresowani ponoszą koszty postępowania w związku ze swoim udziałem w sprawie (pkt X).

    Sąd I instancji ustalił, iż Xxxa Xxxa z domu Xxxa i Xxx Xxx zawarli związek małżeński w dniu 28 grudnia 1972 roku w Urzędzie Stanu Cywilnego w Białymstoku i jest on zapisany w księdze małżeństw za numerem 0/1978. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2013 roku, prawomocnym z dniem 21 marca 2014 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I C /13 orzeczono rozwód małżonków z winy Xxxa Xxxego. W trakcie trwania małżeństwa oboje zainteresowani pracowali zawodowo – Xxxa Xxxa jako pracownik magazynowy, Xxx Xxx jako kierowca; następnie wnioskodawczyni prowadziła własną działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży na targowisku miejskim. Przez dwa lata na przełomie lat 80. i 90. XX wieku małżonkowie pracowali w Niemczech.

Sąd Rejonowy ustalił , że małżonkowie Xxxscy w czasie trwania małżeństwa  wspólnie nabyli ruchomości wymienione w podpunktach 3-13 punktu I postanowienia.

Sąd ten ustalił też ,że umową z dnia 13 czerwca 2003 roku Zofia Xxxin darowała Xxxowi Xxxemu i Adamowi Xxxemu po ½ części w prawie własności zabudowanej nieruchomości rolnej oznaczonej w rejestrze gruntów numerem /3 położonej we wsi Xxxo w gminie Choroszcz o powierzchni 2880 m2. Decyzją z dnia 1 marca  2012 roku burmistrz Choroszczy zatwierdził podział przedmiotowej nieruchomości na trzy działki: xxx o powierzchni 0,0878 ha, 8/6 o powierzchni 0,0839 ha, 487 o powierzchni 0,1163 ha. Dla działki o numerze geodezyjnym xxx Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą o numerze  BI1B/00124xxx/3 – jako je właściciele figurują Xxx Xxx i Adam Xxx – każdy ma udział po ½ w prawie własności.

Aktem notarialnym z dnia 28 maja 2012 roku Adam i Xxx Xxxscy dokonali sprzedaży działki niezabudowanej położonej w Xxxie o numerze geodezyjnym 48/7 za cenę 90.000 złotych dla małżonków Anny i Mariusza K. Uzyskana z tej transakcji cena została wpłacona przez nabywców na konto bankowe prowadzone i należące do Adama Xxxego.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2012 roku starosta powiatu białostockiego zatwierdził projekt budowlany i  udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach: o numerze geodezyjnym xxx i 48/6 w Xxxie dla Xxxa Xxxego.

Na mocy umowy z dnia 9 czerwca 2014 roku Adam i Xxx Xxxscy sprzedali Xxxowi i Grażynie Xxxm działkę o numerze /6, na której znajdowała się rozpoczęta budowa budynku mieszkalnego murowanego z poddaszem użytkowym w trakcie budowy za cenę 120.000 złotych. Strony umowy potwierdziły wówczas, że cena została zapłacona w całości.

Dnia 2 marca 2015 roku do powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego wpłynęło zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku na działce nr xxx. Wartość nakładów na posadowiony na niej budynek na datę 21 marca 2014 roku jest równa kwocie 120.950 złotych.

Jak wynikało z ustaleń Sądu Rejonowego, małżonkowie Xxxscy w trakcie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej do 2007 roku, kiedy to doszło do wyprowadzki uczestnika postępowania, zamieszkiwali w Białymstoku przy ulicy Xxxiej w domu rodzinnym uczestnika postępowania położonym na działce oznaczonej numerem 144. Dla wspomnianej nieruchomości Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą o numerze BI1B/0022/1 – stanowi ona współwłasność Xxxa Xxxego w 4/12 części, Wojciecha Jerzego Xxxiego w 1/12 części, Anny Xxx w 1/12 części, Adama Xxxego w 4/12 części, Jerzego Waldemara Xxxego w 2/12 części. W zajmowanej przez zainteresowanych części nieruchomości budynkowej dokonali oni wspólnie wykonania dobudówki, remontów, elewacji budynku z dociepleniem, wymiany połowy pokrycia dachowego, wykonania stolarki okien i drzwi, montażu grzejników, wymiany płotu. Środki na ten cel pochodziły z własnych zarobków i oszczędności, prace wykonywano systemem gospodarczym przy pomocy członków rodziny. Wartość poczynionych nakładów wyniosła 23.348 złotych.

Aktualnie Xxx Xxx pracuje w charakterze kierowcy – z tego tytułu uzyskuje miesięcznie dochód około 2000 złotych, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu.
Sąd I instancji wskazał, iż wnioskodawczyni zgłosiła do podziału majątku wspólnego wierzytelności z tytułu nakładów poczynionych z majątku wspólnego na dwie nieruchomości.

Ostatecznie zainteresowani zajęli zbieżne stanowiska procesowe, jeśli chodzi o fakt  czynienia nakładów z majątku wspólnego na nieruchomość przy ulicy Xxxiej w Białymstoku,  w której udział 4/12 w prawie własności należy do Xxxa Xxxego, a 8/12 do innych osób. Okoliczność ta znalazła także potwierdzenie w zgodnych zeznaniach świadków Waldemara Xxxego, Anny Xxx, Krzysztofa Xxxiego, Haliny Xxxiej, jak i zeznaniach Xxxy Xxxej i częściowych wyjaśnieniach uczestnika postępowania. Wynikało z nich jednoznacznie, że to małżonkowie Xxxscy finansowali modernizację i przebudowę budynku, w którym zamieszkiwali, to oni płacili z własnych środków za wymianę połowy pokrycia dachowego, czy wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz elewację. Jednocześnie świadkowie podkreślali trudną sytuację materialną rodziców uczestnika postępowania jak i to, że prace remontowe wykonywali własnymi siłami najbliżsi członkowie rodziny małżonków, by zminimalizować koszty.

W opozycji do tego  zeznawali Kamila Xxxa i Piotr Xxx twierdząc, że to dziadkowie ze strony ojca  płacili za remonty, gdyż mieli wysokie świadczenia emerytalne, co opierali na tym, że otrzymywali od nich kieszonkowe. Podobnie wskazywała świadek Lucyna Jaroszewicz, jednak nie umiała podać konkretnie, kto finansował wszelkie prace modernizacyjne. Sąd Rejonowy nie uznał tych zeznań za wiarygodne przede wszystkim z tego względu, że były one bardzo ogólne i oparte na przypuszczeniach, a nie własnych doświadczeniach,  czy zaobserwowanych zdarzeniach, a poza tym pozostawały w sprzeczności ze spójnymi zeznaniami pozostałych współwłaścicieli nieruchomości przy ulicy Xxxiej w Białymstoku. Sąd I instancji podkreślił, że także sam uczestnik postępowania nie przedstawił  żadnego dowodu na okoliczność tego, że całość kosztów remontów domu rodzinnego ponosili jego rodzice – przykładowo rachunki z k. 95-96 z tytułu zakupu sidingu i pianki wystawione na Józefa Xxxego opiewają na kwotę około 1000 złotych. W zakresie związanym z wymianą stolarki nie zostało wykazane, by operacja ta, finansowana była ze środków finansowych córki zainteresowanych. W okresie, w którym stolarka była wymieniana, uczestnik postępowania, co sam przyznał, pomieszkiwał na ulicy Xxxiej. Pierwotnie zresztą faktura była wystawiona na dane osobowe uczestnika postępowania, a nie jego córki. Wystawienie faktury przez zeznającego w charakterze świadka Xxxa Xxxego na dane osobowe córki zainteresowanych, wynikało w ocenie Sądu Rejonowego jedynie z procesowego interesu uczestnika postępowania. Czynności tej, podobnie jak i zeznań świadka Xxxego, Sąd I instancji nie uznał jednak za wiarygodną i miarodajną do czynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

Na okoliczność oszacowania aktualnej wartości nakładów na wskazaną nieruchomość oznaczoną numerem geodezyjnym 144 według stanu na dzień ustania wspólności ustawowej małżeńskiej zainteresowanych, to jest 21 marca 2014 roku Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa i szacowania nieruchomości Józefa Jaworskiego. Biegły po przeprowadzeniu wizji lokalnej, przeanalizowaniu cech nieruchomości i po zastosowaniu metody kosztów odtworzenia i współczynników korygujących (w tym za zużycie) wyliczył, że nakłady  przedstawiają wartość 23.348 złotych. Zarzuty do tej opinii wnieśli oboje zainteresowani. Biegły ustosunkował się do nich na piśmie – zaakcentował, że podczas wizji lokalnej nie stwierdził wymiany więźby dachowej, a wykonanie kotłowni uwzględnił w ramach wyceny dobudówki. Podał, że nie było przesłanek by dokonywać ustaleń w zakresie kosztów robocizny, gdyż ta nie wchodzi w skład pojęcia nakłady. Na rozprawie w dniu 21 marca 2016 roku obszernie odpowiedział na pytania zainteresowanych oraz odpowiedział w przystępny i przekonujący sposób na ich pytania  między innymi co do sposobu kalkulacji nakładów i potrzeby uwzględniania robocizny na przykładzie wymienionych w domu przy ulicy Xxxiej w Białymstoku drzwi. Sąd I instancji uznał powyższą opinię za jasną, pełną i fachową, a przez to miarodajną dla dokonania ustaleń faktycznych. Nie budził zastrzeżeń wysoki poziom wiedzy biegłego, jego tok rozumowania był przejrzysty, a wyciągnięte wnioski właściwie (logicznie) uzasadnione i stanowcze.

Osią sporu wymagającą rozstrzygnięcia była kwestia zaliczenia w skład majątku wspólnego byłych małżonków Xxxch nakładu na nieruchomość w Xxxie stanowiącą majątek osobisty uczestnika postępowania i Adama Xxxego po ½ części. Xxx Xxx początkowo argumentował, że środki na postawienie budynku na działce xxx pochodziły z jego majątku osobistego, ze sprzedaży innych powstałych w wyniku podziału działek z nieruchomości przekazanej mu w drodze umowy darowizny dla małżonków Xxxch i Kozioł. W toku postępowania podczas informacyjnego wysłuchania uczestnik postępowania diametralnie zmienił przedstawianą przez siebie wersję wskazując, że na mocy zawartej z Xxxem Xxxm ustnej umowy przeniósł na niego wraz z bratem własność działki 48/6 w zamian za wybudowanie domu na działce xxx. Jednocześnie utrzymywał, że otrzymał pieniądze od Xxxa Xxxego w dniu podpisania aktu notarialnego, by następnie je znów przekazać nabywcy na poczet kosztów wykonania kolejnego etapu budowy domu. Podniósł, że po sprzedaży działki dla małżonków Kozioł uzyskaną cenę 90.000 złotych przeznaczyli wraz z bratem na wybudowanie stanu surowego zamkniętego. Zaznaczył, że zakup materiałów budowlanych należał do obowiązków Xxxa Xxxego, a inwestycja miała być przeznaczona do zamieszkania przez Adama Xxxego, on wraz z bratem i kolegami wykonywali samodzielnie niezbędne prace.

Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na niespójność w relacji uczestnika postępowania przejawiającą się w tym, że pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych na obu działkach xxx oraz 48/6 wydane w roku 2012 zostały wydane na  dane Xxxa Xxxego, a nie jego brata Adama czy też Xxxa Xxxego, co już nakazywało poddać w wątpliwość rzeczywiste zamiary co do osoby mającej zamieszkać w stawianym domu oraz planów w zakresie zmiany właściciela działki o nr 48/6.

Podczas tego samego terminu rozprawy Xxxa Xxx podał, że z 90.000 złotych nie finansowano budowy domu na początkowym etapie,  Xxx  Xxx nigdy nie przekazywał mu gotówki i to z jego inicjatywy doszło do uzgodnienia, by podzielić nieruchomość na mniejsze działki, a jedną z nich,  w zamian za postawienie domu uczestnikowi postępowania przekazać na jego własność. Przesłuchiwany w trybie art. 299 k.p.c. podtrzymał swe słowa na temat pomysłodawcy opisywanej wyżej transakcji.

Wszechstronna analiza treści wyjaśnień i zeznań samego uczestnika postępowania oraz konfrontacji jego wypowiedzi procesowych z zeznaniami pozostałych przesłuchiwanych na jego wniosek świadków nie pozwalała ,zdaniem Sądu I instancji, uznać wersji zdarzeń zaprezentowanej przez Xxxa Xxxego za zgodną z prawdą, a co za tym idzie przyjąć ją jako wiarygodną. Sąd Rejonowy wskazał na niekonsekwencję i zmienność stanowiska uczestnika postępowania w najistotniejszym elementach. Raz bowiem Xxx Xxx podawał, że budowa domu była finansowana z ceny za sprzedane działki; następnie zaś podkreślał, że przeniesienie własności działki 48/6 na Xxxa Xxxego w rzeczywistości nastąpiło bezgotówkowo w zamian za postawienie budynku. W innym fragmencie swojej wypowiedzi wskazywał natomiast, że otrzymał od Xxxa Xxxego pieniądze w kwocie 120.000 złotych, by po chwili zaprzeczyć okoliczności przekazania gotówki. Raz podał, że za 90.000 złotych udało się mu razem z bratem postawić stan zamknięty surowy domu, by w kolejnej części wyjaśnień wskazać, że ta kwota pozostawała przez długi czas na koncie Adama Xxxego, ciężar zakupu materiałów spoczywał na Xxxu Xxxm i dopiero po zbliżaniu się do kwoty 100.000 złotych zaczęto przeznaczać na materiały budowlane środki pieniężne z kwoty 90.000 złotych. Jednocześnie Xxx Xxx nadmieniał, że jego kontrahent nie rozliczał się z nim z zakupywanych materiałów budowlanych, sam nie sprawdzał ich jakości i nie żądał okazywania rachunków, gdyż widział postępy prac na inwestycji.

Sąd I instancji dodatkowo podkreślił, że relacja uczestnika postępowania pozostawała w sprzeczności z zeznaniami przesłuchanych na jego wniosek świadków. I tak Adam Xxx stwierdził, że nie umawiał się z bratem, że zamieszka w nowobudowanym domu w Xxxie, gdyż jego adresem zamieszkania pozostaje ulica Xxxa w Białymstoku; z jednej strony mówił o tym, że  z pieniędzy otrzymanych jako cena od państwa Kozioł na budowę domu na działce xxx przeznaczył 40.000 złotych, z drugiej akcentował, że nadal ma na swoim koncie 90.000 złotych.

Z kolei Xxx Xxx zeznał, że umawiając się z Xxxem Xxxm zaryzykował, nie żądał od niego zabezpieczenia, a kupując materiały budowlane na dom uczestnika postępowania nie brał żadnych faktur. Zaprzeczył, by miał przekazać uczestnikowi postępowania 120.000 złotych, gdyż miał problemy finansowe. Z relacji jego żony Grażyny Xxxej wynika, że w owym czasie mieli zaciągnięty długoterminowy kredyt hipoteczny na mieszkanie do spłacenia. Świadek Xxx Xxx podkreślał, że środki na materiały miał z zarabianych na bieżąco pieniędzy. W ocenie Sądu Rejonowego takie zachowanie nie odpowiada zasadom doświadczenia życiowego, racjonalnego działania i elementarnej dbałości o własne interesy. Taka postawa Xxxa Xxxego nie jest zgodna także z jego postępowaniem w przypadku prowadzenia mniejszych inwestycji i świadczenia usług, co potwierdzają załączone do akt sprawy – umowa, specyfikacja zamówienia, wreszcie faktura VAT na montaż drzwi i protokół odbioru końcowego tejże usługi. Zdaniem Sądu I instancji trudno dać wiarę, że doświadczony i dokumentujący każdą transakcję przedsiębiorca, na dodatek obciążony zobowiązaniami w bankach, kredytuje kosztowną inwestycję obcej osoby bez jakiejkolwiek formy zabezpieczenia swojej sytuacji od strony prawnej, na wypadek gdyby uczestnik postępowania wycofał się z wcześniejszych uzgodnień. W świetle tego niewiarygodny jest również brak dysponowania rachunkami na zakup materiałów i mała orientacja świadka w kwotach poczynionych wydatków na materiały.

Pozostali świadkowie – Kamila Xxxa, Piotr Xxx i Hubert R wspierali wersję Xxxa Xxxego. Sąd Rejonowy nie uznał ich zeznań za szczere i obiektywne – zwrócił uwagę, że dzieci zainteresowanych są silnie skonfliktowane z wnioskodawczynią, powyższe przyznała wprost Kamila Xxxa w toku sprawy rozwodowej małżonków Xxxch, mają one zatem interes w zeznawaniu na korzyść uczestnika postępowania. Na dodatek ich wypowiedzi, a w szczególności Huberta Rembiszewskiego odznaczały się szczegółami, których ani Xxx Xxx ani Xxx  Xxx nie potwierdzili zeznając przed Sądem, jak np. to, że także oni byli uczestnikami rozmów na temat warunków umowy budowy domu na działce xxx w zamian za własność działki o numerze 48/6 czy też okoliczność, że miało dojść do spisania zakresu budowy i planowanych do wykonania prac. W rezultacie Sąd I instancji uznał, że wersja uczestnika postępowania w zakresie źródeł finansowania nakładów na nieruchomość w Xxxie wspierana przez zeznania świadków Adama Xxxego, Xxxa Xxxego, Kamilę Xxxą, Piotra Xxxego i Huberta R, która była zmieniana w toku postępowania, niespójna, wzajemnie nie korespondująca i nie odpowiadająca zasadom logicznego rozumowania, została przybrana tylko na potrzeby postępowania o podział majątku wspólnego.

Podsumowując , Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, że budowa domu na działce nr xxx w latach 2011 - 2014 będącej składnikiem majątku osobistego uczestnika postępowania z racji darowizny, została sfinansowana z majątku wspólnego zainteresowanych, w szczególności z oszczędności i dochodów z pracy zarobkowej Xxxa Xxxego. Jako nie udowodnione procesowo uznał Sąd I instancji twierdzenia Xxxa Xxxego,  jakoby nakład ten został pokryty z jego majątku osobistego. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że art. 31 krio stwarza domniemanie przynależności do majątku wspólnego przedmiotów majątkowych (także odpowiednio wierzytelności) nabytych w czasie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub jedno z nich, a przynależność tych przedmiotów do majątku osobistego obowiązany jest udowodnić zainteresowany małżonek. W niniejszej sprawie uczestnik postępowania nie obalił tegoż domniemania.

Na okoliczność oszacowania aktualnej wartości nakładów na wskazaną nieruchomość oznaczoną numerem geodezyjnym xxx sporządzona została opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa i szacowania nieruchomości. Biegły wyliczył, że nakłady na budowę domu wyniosły 120.953 złotych, swoje wnioski właściwie i w zrozumiały (przystępny) sposób uargumentował. Ponadto szczegółowo odniósł się do zastrzeżeń zgłaszanych przez zainteresowanych i wskazał tok swojego rozumowania. Przedłożonej opinii nie można zarzucić niepełności czy sprzeczności z zasadami logiki. Odznacza się ona rzetelnością, dlatego też Sąd Rejonowy obdarzył ją walorem wiarygodności.

Sąd I instancji zaznaczył, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą wierzytelność z tytułu nakładów dokonanych przez małżonków na rzecz należącą do osoby trzeciej jest objęta, jako składnik majątku wspólnego, postępowaniem o podział tego majątku. W konsekwencji Sąd Rejonowy ustalał wielkości nakładu z majątku wspólnego małżonków Xxxch na udziały osób trzecich w nieruchomości położonej przy ulicy Xxxiej w Białymstoku oznaczonej jako działka o nr 144 i nieruchomości położonej w Xxxie oznaczonej jako działka o nr xxx. Skoro zatem działka nr xxx w ½ części należy do Adama Xxxego to należało przyjąć, że wartość wierzytelności z tytułu nakładu na udział osób trzecich wynosi 60.476,50 złotych (120.953 zł * ½ ). Nieruchomość przy ulicy Xxxiej w Białymstoku w 8/12 stanowi własność osób trzecich, toteż wartość nakładu z majątku wspólnego zainteresowanych na udział osób trzecich w tym przypadku wyznacza kwota 15.565,34 złotych (23.348 * 8/12). Dlatego też Sąd I instancji orzekł jak w pkt I ppkt 1 i pkt I ppkt 2 postanowienia.

Dodatkowo, skoro współwłaścicielem nieruchomości przy ulicy Xxxiej w Białymstoku i w Xxxie jest uczestnik postępowania, odpowiednio w udziałach 4/12 i ½ Sąd Rejonowy z urzędu ustalił, że z majątku wspólnego zainteresowanych Xxxy Xxxej i Xxxa Xxxego został poczyniony nakład na majątek osobisty uczestnika postępowania o wartości łącznej 68.259,16 złotych (120.953 zł *1/2 = 60.476,50 zł; 23.348 * 4/12 = 7.782,66 złotych; 60.476,50 zł + 7.782,66 złotych = 68.259,16 zł) (pkt III postanowienia).

Zainteresowani byli zgodni co do sposobu dokonania podziału majątku wspólnego w zakresie ruchomości, jeśli idzie o nakłady wnioskodawczyni ostatecznie oświadczyła, że chce otrzymać „spłatę nakładów z Xxxiej i Xxxa”. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie nakładów na nieruchomość w Xxxie. Nie było przy tym sporne, że aktualnie Xxx Xxx zamieszkuje na działce oznaczonej numerem geodezyjnym xxx - to on wykonywał większość prac fizycznych przy budowie tego domu przy pomocy najbliższych i znajomych zarówno na tej działce jak i w budynku przy ulicy Xxxiej w Białymstoku. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał za celowe w realiach sprawy przyznanie na własność wnioskodawczyni Xxxy Xxxej składników majątku wymienionych i szczegółowo opisanych w pkt I ppkt od 8-13 postanowienia, tj. lodówkę, szafę, fotel, kanapę jednoosobową, stół, komplet naczyń kuchennych, zaś na własność uczestnika postępowania Xxxa Xxxego składniki opisane w pkt I ppkt od 1 -7 postanowienia, tj. wierzytelności z tytułu nakładów na udziały osób trzecich w nieruchomościach przy ulicy Xxxiej w Białymstoku i w Xxxie, o co uczestnik ostatecznie wnioskował oraz  płytę gazową, pralkę, kanapę narożną, fotel, kanapę jednoosobową. Taki sposób podziału majątku wspólnego nie sprzeciwia się prawu, zasadom współżycia społecznego, nie narusza też w rażący sposób uzasadnionych interesów uprawnionych osób.

Sąd Rejonowy wskazał, że majątek wspólny zainteresowanych przedstawiał łącznie wartość 80.041,84 złotych (wierzytelności z tytułu nakładów na udział osób trzecich i ruchomości – 15.565,34 zł + 60.476,50 zł + ruchomości: 500 zł + 650 zł + 500 zł + 200 zł + 150 zł + 400 zł + 800 zł + 200 zł + 150 zł + 200 zł + 250 zł). Udziały małżonków Xxxch były równe, stąd każdemu z nich przysługiwała kwota 40.020,92 złotych (80.041,84 złotych:2). Tymczasem wnioskodawczyni otrzymała składniki majątku o wartości łącznej 2000 złotych (ruchomości: 400 zł + 800 zł + 200 zł + 150 zł + 200 zł + 250 zł), a uczestnik postępowania o wartości 78.041,84 złotych (nakłady: 15.565,34 zł + 60.476,50 zł + ruchomości: 500 zł + 650 zł + 500 zł + 200 zł + 150 zł). Oznacza to, że aby wyrównać udział Xxxy Xxxej, Xxx Xxx winien zasadniczo zapłacić na jej rzecz dopłatę w kwocie 38.020,92 złotych (78.041,84 zł – 40.020,92 zł). Jednakowoż dopłata winna uwzględniać rozliczenie między zainteresowanymi nakładów, jakie poczyniono z majątku wspólnego na majątek osobisty uczestnika postępowania. Z uwagi na to, że nakłady przedstawiały wartość 68.259,16 złotych połowę z tej kwoty Xxx Xxx powinien zwrócić wnioskodawczyni (68.259,16 zł : 2 = 34.129,58 złotych). Dlatego też kwotę 38.020,92 złotych powinno powiększyć się o kwotę 34.129,58 złotych – otrzymana w drodze tej operacji kwota 72.150,50 złotych stanowi wysokość dopłaty zasądzonej od uczestnika postępowania na rzecz Xxxy Xxxej (pkt V postanowienia).

       Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, wysokość należnej wnioskodawczyni Xxxy Xxxej dopłaty, wreszcie sytuację materialną i osobistą Xxxa Xxxego, który miesięcznie z tytułu pracy zarobkowej osiąga dochód około 2000 złotych Sąd I instancji uznał, że realnym i jednocześnie czyniącym zadość uzasadnionym interesom wnioskodawczyni terminem na wywiązanie się przez uczestnika postępowania z obowiązku uiszczenia dopłaty, jest termin 6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.

Sąd Rejonowy mając na uwadze wysokość i zakreślony termin na dokonanie dopłaty uznał za celowe zabezpieczenie należności zasądzonej od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni  poprzez obciążenie udziału Xxxa Xxxego w wysokości ½ części własności nieruchomości położonej w Xxxie oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym xxx objętej księgą wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Białymstoku  o numerze BI1B/00124xxx/3  hipoteką przymusową w kwocie 72.150,50  złotych. Potrzeba zabezpieczenia wynika ze znacznej dysproporcji spłaty w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez Xxxa Xxxego (około 2000 złotych miesięcznie). Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie znalazło wyraz w punkcie VI orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze orzeczono Sąd I instancji orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania postanowiono na mocy art. 520 § 1 k.p.c. oraz art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł uczestnik postępowania Xxx Xxx, zaskarżając go w części tj. w punkach I ppkt 1 i 2, III, IV ppkt 2, V w zakresie wysokości ustalonej dopłaty na rzecz wnioskodawczyni, pkt VI, IX i X. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1.    naruszenie art. 6 k.c. i art. 31 k.r.o. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że uczestnik postępowania nie obalił domniemania z art. 31 k.r.o.,
2.    art. 33 pkt 10 k.r.o. przez jego niezastosowanie co skutkowało uznaniem, że nakład na nieruchomość oznaczoną numerem nr xxx został dokonany z majątku wspólnego stron,
3.    art. 233 § 1 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia dowodów zebranych w sprawie i ich pominięcie (art. 328 § 2 k.p.c.) w szczególności pozwolenia na budowę z k. 102 oraz § 1 lit. b i § 5 umowy notarialnej przenoszącej prawo własności działki nr 48/6, kserokopii zeznań podatkowych uczestnika postępowania oraz zeznań świadka Mariusza K, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego a w ślad za tym błędną oceną stanu prawnego stosunku łączącego Xxxa Xxxego z Adamem i Xxxem Xxxmi.
    Wskazując na powyższe, apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia w ten sposób, aby:
1.    pkt I 1. ustalić wartość nakładu na kwotę 8.540,27 zł,
2.    pkt I 2. wyeliminować i zmienić numerację składników majątkowych od 1 do 12,
3.    pkt III ustalić wartość nakładu na kwotę 4.270,13 zł,
4.    pkt IV zmienić numerację składników pkt I ppkt 1 do 12,
5.    pkt IV 1 zmienić numerację na pkt I ppkt od 7 do 12,
6.    pkt IV 2 zmienić numerację na pkt I ppkt od 1 do 6
7.    pkt V ustalić spłatę na rzecz wnioskodawczyni od uczestnika postępowania w kwocie 6.405,20 zł,
8.    pkt VI – uchylić,
9.    pkt VIII, IX i X zmienić ustalając koszty proporcjonalnie do uzyskanego roszczenia w stosunku do żądania wniosku i zasądzić na rzecz uczestnika postępowania koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego w całości ze względu na fakt, iż wnioskodawczyni ze swego roszczenia uzyskała jedynie 2,56%.
    Odpowiedź na apelację złożyła wnioskodawczyni, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie od uczestnika postępowania na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

                Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

    Apelacja uczestnika postępowania jest bezzasadna.

    Sąd I instancji poczynił w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne. Na aprobatę zasługuje także dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z zeznań świadków – co w szczególności dotyczyło świadków zawnioskowanych przez uczestnika postępowania - oraz zeznań samego Xxxa Xxxego, których wiarygodność słusznie została zakwestionowana. Powyższe, po przeprowadzeniu ponownej analizy materiału dowodowego prowadziło Sąd II instancji do wniosku, że powołana przez apelującego argumentacja była oczywiście bezzasadna, co skutkowało oddaleniem apelacji.

    Zaznaczenia wymaga, że tak w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym oś sporu pomiędzy zainteresowanymi stanowiła kwestia rozliczenia nakładów, które jak to przyjął Sąd Rejonowy, były czynione z majątku wspólnego małżonków na dwie nieruchomości – działkę położoną w Białymstoku przy ul. Xxxiej, oznaczoną numerem geodezyjnym 1, która jest przedmiotem współwłasności kilku osób m.in. Xxxa Xxxego w 4/12 części oraz nieruchomość położoną w Xxxie oznaczoną numerem xxx, która stanowi współwłasność uczestnika postępowania oraz jego brata Adama Xxxego w udziałach po ½ części.

    Odnosząc się w pierwszej kolejności do nakładów poniesionych na nieruchomość położoną przy ul. Xxxiej wskazać należy, że istotnie uczestnik postępowania powoływał się na okoliczność, iż prace remontowe w tej części budynku, w której zamieszkiwali wspólnie do 2007 r. zainteresowani były finansowane wyłącznie ze środków pochodzących od rodziców Xxxa Xxxego. Jednakże jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, taki stan faktyczny nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w tej sprawie. Po pierwsze bowiem nie wykazano, aby rodzice uczestnika postępowania dysponowali wystarczającymi środkami, aby taką inwestycję sfinansować, zaś nie budzi wątpliwości, że trudno było uznać w tym zakresie za wiarygodną relację Kamili Xxxej oraz Piotra Xxxego tym bardziej, że świadkowie nie znali żadnych szczegółów dotyczących konkretnych prac, jakie mieli finansować rodzice skarżącego. Faktycznie uczestnik postępowania przedstawił rachunek uproszczony nr 2080/97 za zakup sidingu, jaki został wystawiony na osobę Józefa Xxxego (k. 96). Jednakże nie uprawnia to jeszcze do przyjęcia, że był to materiał, z którego dokonano remontu w tej części domu, w której zamieszkiwali zainteresowani. Byli małżonkowie Xxxscy mieszkali bowiem w oddzielnej części budynku, i sami dokonywali tam remontów. Natomiast rodzice uczestnika postępowania zamieszkiwali w tym samym budynku, lecz mieli oddzielne wejście; oni także przeprowadzali modernizację w ich części domu. A zatem nie wiadomo – skarżący okoliczności tej nie wykazał, pomimo ciążącego na nim obowiązku dowodzenia – czy materiał, za zakup którego wystawiono ww. rachunek, nie został w rzeczywistości przeznaczony na remont tej części budynku, w której zamieszkiwali rodzice Xxxa Xxxego.

    Podkreślenia przy tym wymaga, iż w sprawie ustalono, co przyznała także wnioskodawczyni, że w sfinansowaniu prac remontowych pomagali zainteresowanym zarówno rodzice uczestnika postępowania, jak i rodzice Xxxy Xxxej. Skarżący nie wskazywał zaś nawet – nie mówiąc już o podjęciu inicjatywy dowodowej w tym kierunku – jakoby pomoc mająca pochodzić od jego rodziców, była czyniona wyłącznie na jego rzecz. Taka okoliczność w żaden sposób nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W takim stanie rzeczy należało uznać, że nawet przyjmując, że faktycznie rodzice uczestnika postępowania pomagali małżonkom w finansowaniu prac remontowych, to była to pomoc czyniona na rzecz obojga małżonków, nie zaś wyłącznie na rzecz uczestnika postępowania. Do takiej konkluzji prowadzą trafne rozważania podjęte przez Sąd Rejonowy, choć być może Sąd I instancji nie wyraził takiego wniosku w sposób jednoznaczny. Uczestnik postępowania podnosząc, że część środków na sfinansowanie tych prac stanowiły nakład z jego majątku osobistego, powinien był okoliczność tą udowodnić, czego nie uczynił.

    Odwołując się do kwestii poniesienia kosztów związanych z wymianą drzwi Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, że relacji uczestnika postępowania w tym zakresie nie sposób było uznać za wiarygodną podobnie, jak zeznań złożonych w tym przedmiocie przez świadka Xxxa Xxxego. Wbrew argumentacji skarżącego nie sposób uznać za logiczne rozumowania, iż to córka uczestnika postępowania Kamila Xxxa miała uiścić należność związaną z wymianą drzwi w budynku przy ul. Xxxiej. Okoliczność ta nie została w żaden sposób wykazana. Sąd I instancji trafnie ustalił, że w okresie, gdy dokonywano tej wymiany, Xxx Xxx nadal pomieszkiwał w domu przy ul. Xxxiej. Nie budziło zaś wątpliwości, że faktura VAT nr 174 została wystawiona pierwotnie (w dniu 28.12.2009 r. – k. 141) na nazwisko uczestnika postępowania. I choć świadek Xxx Xxx zeznał, że zdarzają się zmiany faktur, to zdaniem Sądu Okręgowego , należy podzielić ocenę Sądu Rejonowego, że wystawienie faktury na nazwisko Kamili Xxxej wynikało wyłącznie z interesu procesowego uczestnika postępowania. Trudno bowiem w sposób logiczny uzasadnić fakt, że po 3 dniach od wystawienia faktury na nazwisko uczestnika postępowania, wystawiana jest faktura na nazwisko jego córki. Przy czym nie wykazano, że należność z tytułu wymiany drzwi, została przez nią uregulowana. Przywołana przez skarżącego w tym zakresie argumentacja, nie wytrzymuje konfrontacji nie tylko ze zgromadzonym materiałem dowodowym, lecz także z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

    Apelujący podnosił ponadto, że błędnie Sąd I instancji opierając się na wnioskach płynących z opinii biegłego sądowego Józefa J uznał, że rozliczeniu w ramach poczynionych nakładów, nie może podlegać koszt robocizny. Sąd Odwoławczy stoi na stanowisku, że nie jest dopuszczalne rozliczenie tego nakładu jako nakładu z majątku osobistego uczestnika postępowania na jego majątek osobisty bądź też majątek osób trzecich (jako że nieruchomość oznaczona numerem 144 stanowi współwłasność także innych osób poza samym Xxxem Xxxm). Jest tak z tego względu, iż w sytuacji, gdy pomiędzy małżonkami istnieje wspólność ustawowa (która pomiędzy zainteresowanymi trwała do dnia 21 marca 2014 r.), to również robocizna, jako osobista praca jednego z małżonków i dokonane w taki sposób przysporzenie majątku, stanowi składnik majątku wspólnego. Wbrew zatem argumentacji skarżącego, nie podlega ona rozliczeniu jako nakład z jego majątku osobistego.

    Przechodząc do kwestii zaliczenia w skład majątku wspólnego zainteresowanych nakładu na nieruchomość położoną w Xxxie, oznaczoną numerem xxx stanowiącą współwłasność uczestnika postępowania oraz jego brata Adama Xxxego w udziałach po ½ Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, który po dokonaniu wnikliwiej i rzetelnej oceny materiału dowodowego przyjął, iż to Xxx Xxx budował dom na tejże działce, przy czym budował go dla siebie, zaś środki na sfinansowanie budowy, pochodziły z majątku wspólnego byłych małżonków Xxxch.

    W tej mierze trzeba zwrócić uwagę na fakt, który słusznie akcentował Sąd I instancji, że Xxx Xxx odnosząc się do źródeł finansowania tej inwestycji oraz okoliczności jej przeprowadzenia, prezentował stanowisko niespójne i niekonsekwentne. Rozpocząć należy od tego, że początkowo w odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania podnosił, iż środki na postawienie budynku na ww. nieruchomości pozyskał z majątku osobistego, oraz ze sprzedaży działek nr 48/7 oraz 48/6 odpowiednio na rzecz małżonków Anny i Mariusza Kozioł oraz Grażyny i Xxxa Xxxch. Następnie zaś wersja zdarzeń uległa diametralnej zmianie i uczestnik postępowania forsował tezę, iż budynek na działce nr xxx był budowany faktycznie przez Xxxa Xxxego, w zamian za przeniesienie na jego rzecz własności działki nr 48/6. Taką wersję podtrzymywali świadkowie Xxx Xxx, Grażyna Da, jak również Kamila Xxxa, Paweł Xxx i Hubert R. Zdaniem Sądu Okręgowego, słusznie została ona uznana przez Sąd Rejonowy za całkowicie niewiarygodną, niezgodną z logiką i doświadczeniem życiowym co powodowało, iż powołana w treści apelacji argumentacja w tym zakresie, była chybiona.

    Trzeba zaznaczyć, że początkowo prezentowana przez uczestnika postępowania relacja mogła być uznana za wiarygodną, gdyby nie fakt, że skarżący sam jej następnie zaprzeczył. Nie można bowiem nie zauważyć, iż środki na budowę domu mogły pochodzić ze sprzedaży na rzecz małżonków Kozioł działki nr 48/7 za cenę 90.000 złotych. Termin dokonania tej czynności prawnej – 28 maja 2012 r. – zbiegł się bowiem z datą uzyskania przez Xxxa Xxxego pozwolenia na budowę, co miało miejsce w dniu 12 czerwca 2012 r. Tym niemniej, jak już wskazano, skoro sam uczestnik postępowania tej wersji nie podtrzymywał / zeznał , że „za te 90 tysięcy nie budowaliśmy domu”- k. 187/, Sąd I instancji nie miał możliwości poczynienia ustaleń faktycznych w tym kształcie. Dodatkowo trzeba wskazać, że uczestnik postępowania podał następnie, że jednak przeznaczył wraz z bratem na tę budowę kwotę 40.000 złotych ze sprzedaży ww. działki , przy czym kwota ta miała zostać przeznaczona na prace wykończeniowe / centralne ogrzewanie ,szambo , pompę wodną styropian/ . Zeznania analogicznej treści złożył świadek Adam Xxx, by zaraz potem wskazać, że posiada nadal na rachunku całą kwotę 90.000 złotych. Wobec zatem takiej niespójności prezentowanej przez skarżącego wersji uznanie przez sąd I instancji ,iż żadne środki ze sprzedaży pierwszej z działek nie zostały przeznaczone na budowę było uprawnione. Dodać należy ,że gdyby nawet dać wiarę niespójnym zeznaniom uczestnika postępowania i jego brata Adama Xxxego co do przeznaczenia 40 tysięcy złotych z ceny uzyskanej od małżonków Kozioł , to i tak nie ma to znaczenia dla oceny wielkości nakładów małżonków Xxxch na nieruchomość położoną w Xxxie , bo obaj twierdzili ,że owe 40 tysięcy     złotych

przeznaczone zostały na wykończenie domu /tak uczestnik – k. 187 i świadek Adam Xxx –k. 189/ , a zatem na wydatki czynione już po rozwodzie i nie brane pod uwagę przez biegłego szacującego nakład małżonków na nieruchomość. Relacja, na jaką ostatecznie powoływał się Xxx Xxx /wybudowanie domu przez Xxxa Xxxego w zamian za przeniesienie własności działki / była zaś całkowicie niewiarygodna i to z kilku zasadniczych powodów, które także w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia uwypuklił Sąd Rejonowy. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, zeznania uczestnika postępowania pozostawały w sprzeczności z relacją świadka Adama Xxxego, który zaprzeczył, jakoby miał zamieszkać w domu  wybudowanym na działce w Xxxie. Skarżący argumentował, że nabywca Xxx Xxx nie przekazał mu ceny sprzedaży działki nr 48/6 w kwocie 120.000 złotych przy sporządzaniu aktu notarialnego, zaś zapis w tymże akcie notarialnym, że „cena została zapłacona” jest jedynie standardowym sformułowaniem. Zdaniem Sądu II instancji, jest to argument wyłącznie w celu podtrzymania wersji zdarzeń prezentowanej przez skarżącego i nie jest on uzasadniony. Brak bowiem rozsądnej przyczyny, dla której notariusz – osoba zaufania publicznego - miałby poświadczyć, że środki zostały przekazane, gdy faktycznie do tego nie doszło.

    Po wtóre należy zaznaczyć, że słusznie Sąd I instancji zdyskwalifikował wiarygodność zeznań świadka Xxxa Xxxego. Nie można bowiem kierując się zasadami logiki uznać, że świadek miałby realizować na rzecz obcej osoby – uczestnika postępowania – poważną inwestycję, nie posiadając żadnych gwarancji odnośnie przekazania mu nieruchomości nr 48/6. Jest to tym bardziej niewiarygodne, że świadek od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą, a ponadto, jak wskazała jego żona Grażyna D, był on w tym czasie obciążony zobowiązaniem kredytowym. Co więcej, okoliczność nabywania przez świadka materiałów budowlanych nie została w żaden sposób wykazana. O tym, że lansowanej przez skarżącego tezie nie można przyznać waloru wiarygodności świadczy także okoliczność, że Xxx Xxx – jak sam zeznał przesłuchany w charakterze strony – miałby de facto nie kontrolować w żaden sposób zakupów na budowę domu, w którym miał przecież zamieszkać. Uczestnik postępowania wskazał, że nie kontrolował wartościowo zakupowanych materiałów, nie sprawdzał, jakie materiały nabywał świadek Xxx (k. 298). Zdaniem Sądu Okręgowego, kierując się doświadczeniem życiowym nie jest to wiarygodna postawa osoby, która buduje własny dom. Taka osoba interesuje się bowiem budową, jakością materiałów i rozliczeniem odnośnie nabywanych materiałów budowlanych. W konsekwencji należy za Sądem Rejonowym uznać, że ta wersja była prezentowana wyłącznie na użytek tego postępowania i słusznie także Sąd I instancji uznał za niewiarygodne zeznania świadków Kamili Xxxej, Pawła Xxxego i Huberta Rembiszewskiego, które tą relację miały potwierdzać.

    W tym stanie rzeczy nie sposób było zatem przyjąć, iż uczestnik postępowania wykazał, że nakład na nieruchomość oznaczoną numerem xxx był poczyniony z jego majątku osobistego. To zaś prowadzi do wniosku, że był on sfinansowany z majątku wspólnego zainteresowanych. Skarżący podnosił wprawdzie, że byli małżonkowie nie byli w stanie zgromadzić kwoty niezbędnej do realizacji inwestycji. Abstrahując już od tego, że zarobki uczestnika postępowania mogły oscylować wokół wyższych kwot niż wykazywane w zeznaniach podatkowych, to należy zaznaczyć, że to obowiązkiem skarżącego było wykazanie, że nakłady te były poczynione ze środków pochodzących z jego majątku osobistego. Skoro zaś okoliczności tej nie udowodnił, to trafnie uznał Sąd Rejonowy, że nie doszło do obalenia domniemania, jakie wynika z treści art. 31 k.r.o.

    Wbrew zarzutom apelacji także dowód w postaci pozwolenia na budowę nie świadczył o istnieniu uzgodnień pomiędzy Xxxem Xxxm a uczestnikiem postępowania i jego bratem Adamem Xxxm odnośnie budowy domu na działce nr xxx. Po pierwsze bowiem, zezwolenie to było wydane na osobę Xxxa Xxxego. Po wtóre fakt, że na działce nr 48/6 była rozpoczęta budowa nie oznaczał automatycznie przyjęcia, że była ona prowadzona przez świadka Xxxa Xxxego. Wskazać także należy, że jak wynikało z dziennika budowy (k. 209-223) dotyczącym prac wykonywanych na działce nr xxx to nie Xxx Xxx nadzorował prace na tej nieruchomości, lecz kierownikiem budowy był Aleksander Ok. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że jak wynikało z zeznań świadka Mariusza K, widział on świadka Xxxego na budowie. Te środki dowodowe nie mogły prowadzić do uznania prezentowanej przez skarżącego wersji za wiarygodną, uwzględniając całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie.

    Mając na uwadze powyższe uznając orzeczenie Sądu I instancji za prawidłowe, Sąd Okręgowy oddalił apelację na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

    O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. zgodnie z ogólną zasadą obowiązującą w postępowaniu nieprocesowym. Sąd II instancji miał tutaj na uwadze jednolicie prezentowany w orzecznictwie pogląd, że w sprawie o podział majątku wspólnego interesy stron nie są sprzeczne, jako że rozstrzygnięcie dotyczące podziału majątku wspólnego leży w interesie obojga zainteresowanych.




sprawa o podział majątku cennik adwokata

pomoc prawna w sprawie o podział majątku adwokat Białystok

porady prawne kancelaria adwokacka Białystok

adwokat Białystok - prowadzenie sprawy o podział majątku po rozwodzie

ile kosztuje sprawa o podział majątku
 

data publikacji: 2016-11-15 20:16:27

Zobacz także:
Sprawa o dział spadku i zniesienie współwłasności.
Podział majątku i zniesienie współwłasności - uzasadnienie zapadłego postanowienia
Podział majątku wspólnego małżonków po rozwodzie.
Postanowienie podział majątku wspólnego byłych małżonków. Zasady podziału.
Podział majątku wspólnego.
Podział majątku wspólnego małżonków
Postanowienie w sprawie podziału majątku wspólnego.
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Wyrok w sprawie o naruszenie dóbr osobistych.
Powództwo o zadośćuczynienie i rentę wyrównawczą.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w warunkach recydywy
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Postanowienie w sprawie o zasiedzenie
Stosowanie środka zabezpieczającego w stosunku do osoby niemogącej ponosić odpowiedzialności karnej
Udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
Postanowienie w przedmiocie rozpoznania prośby o ułaskawienie
Ocena konstytucyjności ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie o wady dzieła - powództwo częściowe.
Zabezpieczenie roszczenia w toku procesu.
Wyrok w sprawie o zachowek - oddalenie powództwa.
Wyrok w sprawie o zachowek - oddalenie powództwa.
Naprawienie szkody w procesie karnym - utracone korzyści.
Odwołanie od decyzji o wyokości emerytury rolniczej.
Udzielenie przybicia sprzedaży nieruchomości.
Postanowienie w przedmiocie dalszego stosowania środka zabezpieczajacego.
Zadatek - umowa sprzedaży nieruchomości.
Powództwo o zadośćuczynienie za błąd lekarski.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Przekroczenie prędkości, zdjecie z fotradaru - niewskazanie sprawcy.
Powództwo o przywrócenie posiadania - wyrok w sprawie.
Zabezpieczenie roszczenia alimentacyjnego, postanowienie Sądu odwoławczego
Powództwo o zapłatę z tytułu niespłaconego kredytu.
Powództwo o zapłatę z tytułu składki OC
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Wyrok w sprawie karnej - posiadanie papierosów bez akcyzy.
Odwołanie od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
Wniosek o zmianę postanowienia spadkowego.
Sprawa o przyznanie opiekunowi wynagrodzenia za opiekę nad całkowicie ubezwłasnowolnioną.
Powództwo o zapłatę z tytułu umowy zlecenia.
Postanowienie w sprawie wniosku o udzielenie przerwy w karze.
Postanowienie w sprawie o podział majątku.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee
Powództwo o zwrot pozyczki.
Założenie projektu nowej ustawy o komornikach.
Przedawnienie roszczeń z umowy pożyczki, zarzuty sądowe.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Postanowienie w sprawie o zabezpieczenie alimentów.
Zażalenie na postanowienie w przedmocie przybicia właności nieruchomości.
Zażalenie na postanowienie o kosztach w sprawie karnej.
Sprawa o stalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztu.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Postanowienie umarzające sprawę o zapłatę.
Umorzenie postępowania karnego o przywłaszczenie z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu.
Oddalenie wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie.
Tymczasowe aresztowanie w postępowaniu karnym.
Wyrok w sprawie o skapitalizowaną rentę.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Skarga na czynność komornika - opłata za odnalezienie majątku.
Postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia alimentów.
Wady wykonanwcze w umowie o roboty budowlane, wyrok cwyilny.
Postanowienie w sprawie podziału majątku wspólnego.