Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 
Prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu w warunkach recydywy

Sygn. akt VIII Ka /16


W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

            Dnia 14 lipca 2016 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
            Przewodniczący:   SSO R
                        Protokolant: T
Przy udziale prokuratora B   
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 roku
sprawy  Xna  Marka  Zo  oskarżonego z art.178a  §  4 kk  w zw. z art. 64 § 1 kk  
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i  prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim  z dnia 23 marca 2016 roku, sygn. akt VIII K /15;
I.    Zmienia zaskarżony wyrok w pkt. II w ten sposób że za podstawę orzeczonego środka karnego przyjmuje art.42 § 4 kk w miejsce art. 42§3 kk
II.    W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy
III.    Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Z kwotę 516 (pięćset szesnaście) złotych i 60 (sześćdziesiąt) groszy za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczy, w tym kwotę 96 (dziewięćdziesiąt sześć) złotych i 60 (sześćdziesiąt) groszy tytułem23% stawki podatku VAT.
IV.    Kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Xn Y Zo został oskarżony o to, że:
I.    W dniu 12 sierpnia 2015 r. o godz.17:20 w Xach na ul. Słowackiego w ruchu lądowym prowadził motorower marki Q o nr rej. BSI xxx znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,20 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości sygn. akt VIII K 382/07, VIII K 531/10 przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1k.k.
II.    W dniu 29 sierpnia 2015 r. o godz.17:40 w Xach na ul. 3 Maja w ruchu lądowym prowadził motorower marki Q o nr rej. BSI xxx znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,40 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości sygn. akt VIII K 382/07, VIII K 531/10 przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1k.k.
Wyrokiem z dnia 23.03.2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VIII K  341/15 Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim:
I.    Oskarżonego Xna Marka Zo uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów popełnionych w sposób opisany powyżej, z tym ustaleniem, że czyny opisane w punkcie I i II aktu oskarżenia stanowią ciąg przestępstw i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk  skazał go na karę 10  miesięcy pozbawienia wolności.
II.    Na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.
III.    Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł.
IV.    Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami procesu.
Apelację od powyższego wyroku, na podstawie art. 425 § 1 i 2 i art. 444 k.p.k. złożył oskarżyciel publiczny zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 1 k.p.k., art.. 437 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił mu obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 42 § 4 k.k. poprzez błędne wskazanie przepisu art. 42 § 3 k.k. jako podstawy orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, podczas gdy w przypadku ponownego skazania za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. należało orzec zakaz na podstawie art. 42 § 4 k.k.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio na podstawie art. 42 § 4 k.k.
Apelację od powyższego wyroku wniósł także sam oskarżony w części dotyczącej pkt II i III tego wyroku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych i zebranego materiału dowodowego z treścią regulacji powołanych w ww. punktach zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegająca na zastosowaniu art. 42 § 3 k.k. zamiast art. 42 § 4 k.k., a także rażącą surowość wymierzonej na jego rzecz kary. Wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna w całości, zaś apelacja oskarżonego w takim zakresie w jakim doprowadziła do zmiany podstawy prawnej orzeczonego przez Sąd Rejonowy środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W pozostałym zakresie apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie zaznaczyć należy, że w związku ze znowelizowanym, na mocy ustawy z dnia 27.11.2013. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013 r. poz. 1247), brzmieniem art. 433§ 1 k.p.k. obowiązującym od dnia 1.07.2015 r., które ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w której akt oskarżenia został wniesiony do sądu po ww. dacie (tj. 18.12.2015 r.), sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu w granicach zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym, jedynie w granicach wyznaczonych ramami ww. artykułu.  

Przyznać należało rację obu skarżącym, że w przypadku ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w art. 42 § 3 k.k., czyli między innymi w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k., sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że Xn Y Zo został uprzednio skazany za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Wydziału VIII Karnego w Xach z dnia 30.12.2010 r. sygn. akt  VIII K 531/100, który uprawomocnił się w dniu 7.01.2011 r. (k. 125-128).  Sąd orzekający w niniejszej sprawie, miał zatem obowiązek wymierzenia względem oskarżonego przedmiotowego środka karnego na podstawie art. 42 § 4 k.k., a nie tak jak to zostało uczynione – na podstawie art. 42 § 3 k.k.

W tym zakresie zatem Sąd Okręgowy podzielając argumentacje zawartą w obu środkach odwoławczych, zmienił zaskarżony wyrok w przedmiotowym zakresie – tj. w zakresie pkt II w ten sposób, że za podstawę orzeczonego środka karnego przyjął art.42 § 4 k.k. w miejsce art. 42 § 3 k.k.

W pozostałym zakresie wyrok należało utrzymać w mocy, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, ani sposobu procedowania Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w procedowaniu Sądu I Instancji uchybień, które rodziłyby wątpliwości, co do merytorycznej zasadności zaskarżonego orzeczenia, w tym takich, które powinny być brane pod uwagę w postępowaniu odwoławczym z urzędu. Przyznać zatem należy, iż działanie oskarżonego Xna Marka Zo faktycznie wyczerpało znamiona art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

W wyniku kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy doszedł do przekonania nie tylko o słuszności dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, wywiedzionych na ich podstawie ustaleń faktycznych i oceny prawnej zachowania oskarżonego, ale też wymierzonej względem niego sankcji karnej. W rezultacie nie znaleziono podstaw do podzielenia zarzutów zawartych w apelacji oskarżonego dotyczących rażącej surowości orzeczonej względem niego kary.

Zauważy należy, że pomimo wskazania przez oskarżonego, że kwestionuje on zaskarżony wyrok jedynie w zakresie jego pkt II i III, odnoszących się do środków karnych, to w treści uzasadnienia środka odwoławczego, wyraźnie odwołuje się do kary pozbawienia wolności wymierzonej w pkt I ww. orzeczenia. Zatem rozpoznając ten zarzut Sąd Okręgowy wziął pod uwagę całościową sankcję karną wymierzoną względem oskarżonego obejmująca zarówno karę pozbawienia wolności, jak i wymierzone środki karne.

Punktem wyjścia dla dokonania oceny przedmiotowego zarzutu stać się musi przypomnienie, iż rażąca niewspółmierność (surowość/łagodność) kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzić może jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą, jaką należałoby wymierzyć sprawcy w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania ogólnych zasad wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. (a także art. 54 § 1 k.k.), a karą wymierzoną przez Sąd I instancji.

    Nie chodzi przy tym o każdą różnicę w ocenach wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – także w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to znaczy niewspółmierną w stopniu niedającym się zaakceptować.

    Tym samym rażąca niewspółmierność kary zachodziłaby wtedy, gdyby suma kar orzeczonych za przypisane przestępstwo nie uwzględniała należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizowała w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć względem oskarżonego. Te same zasady znajdują zastosowanie w przypadku orzekania o środkach karnych (art. 56 k.k.).

    W każdym wypadku sąd musi jednak baczyć na to, aby dolegliwość represji skierowanej przeciwko oskarżonemu nie przekraczała stopnia jego winy – zasada winy pełni bowiem nie tylko funkcję legitymującą odpowiedzialność karną, ale i limitującą wysokość kary, która nie może przekraczać stopnia winy. Ustalając zaś ów stopień winy sąd uwzględnia zarówno przesłanki zarzucalności (zdolności do zawinienia, możności rozpoznania bezprawności czynu), jak i stosunek sprawcy do popełnionego czynu, czyli dokonuje oceny jego zamiaru  oraz motywu i sposobu działania.

    Z kolei zgodnie z zasadą współmierności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu przy wymiarze kary uwzględnia się podmiotowe i przedmiotowe przesłanki określone w art. 115 § 2 k.k. W zależności od oceny motywów i sposobu popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, stopnia jego demoralizacji i zagrożenia, jakie przedstawia on dla porządku prawnego, różnie kształtują się wskazania co do zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania kary. Oznacza to, iż zadanie sądu sprowadza się nie tylko do określenia kary odpowiadającej stopniowi społecznej szkodliwości  ustalonemu według kryteriów z art. 115 § 2 k.k. ) przypisanego czynu, lecz również do rozważenia celowości zastosowanej kary w odniesieniu do konkretnego sprawcy.

    Z całą mocą Sąd Odwoławczy zobowiązany jest podkreślić, iż wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, jako jeden z jej celów, podyktowany jest potrzebą przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra. Nie może być on wszakże rozumiany w sposób jednostronny i równoznaczny z wymaganiem wymierzania wyłącznie surowych kar -  oznacza jedynie potrzebę wymierzenia takich kar, jakie odpowiadają społecznemu poczuciu sprawiedliwości, tworzą atmosferę zaufania do obowiązującego systemu prawnego i potępienia dla tych, którzy to prawo łamią (por. np. SN, IV KRN 6/74, OSNKW 1974/7 -8/ 134; SN, V KR 190/77, OSNKW 1978/4–5 /44; V KR 249/82, OSNKW 1983/6/41; SN, III KRN 33/74, OSNKW 1974/11/201). Dyrektywa kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oznacza zatem branie pod uwagę społecznego odbioru kary, przy czym, zdaniem Sądu Okręgowego, względy ogólnoprewencyjne mają zostać osiągnięte przede wszystkim przez nieuchronność poniesienia odpowiedzialności karnej.

    W kontekście przywołanej wyżej argumentacji Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż - wbrew twierdzeniom zawartym w środku odwoławczym, rozstrzygnięcie Sądu I instancji w zakresie kary nie może zostać ocenione jako nierespektujące zasad określonych w art. 53 k.k., a tym samym noszące cechy nadmiernej i  nieuzasadnionej okolicznościami sprawy nadmiernej surowości, czy też jako krzywdzące – na co wskazuje skarżący. Sąd Rejonowy wskazał argumenty, które zadecydowały o wymiarze kary i środka karnego, jakie wynikają z treści kwestionowanego wyroku. Z rozważań tych wynika, iż uwzględnił on należycie wszystkie okoliczności  mające istotne znaczenie dla ustalenia karnoprawnych konsekwencji przypisanego oskarżonemu przestępnego zachowania.  Sąd Odwoławczy a quem podzielając zaprezentowany tam wywód i nie dostrzegając potrzeby jego powtarzania, a tym samym zbędnego powielania, do niej się odwołuje.

    Zaakcentowania wymaga jedynie, iż oskarżony Xn Y Zo był już wielokrotnie karany, w tym za przestępstwo analogiczne do objętego niniejszym postępowaniem. Wyczerpał przy tym przesłanki skazania w warunkach recydywy szczególnej zwykłej, co skutkowało skazaniem go w warunkach art. 64 § 1 k.k. Za Sądem Rejonowym stwierdzić należy, że zachowanie oskarżonego świadczy o świadomym nierespektowaniu norm prawnych, co uniemożliwiło wymierzenie wobec niego kary łagodniejszej. Wynikająca z tej części wyroku dolegliwość pozostaje we właściwych proporcjach do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu i jednocześnie spełni swe cele zapobiegawcze i wychowawcze.

Tym samym Sąd Okręgowy stwierdza, za Sądem Rejonowym, że  jedynie bezwzględna kara 10 miesięcy pozbawienia wolności spełni swoje cele prewencyjne i wychowawcze w stosunku do oskarżonego. Sąd meriti opisał w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności uzasadniające wymierzenie względem oskarżonego sankcji karnych, z którymi to Sąd Okręgowy w pełni się zgadza i przyjmuje za własne. Tym samym w powyższym zakresie uzasadnienie Sądu Rejonowego należało uznać za wyczerpujące, a powtórzenie samych szczegółowych argumentów za zbędne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
O kosztach obrony z urzędu orzeczono na mocy art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., zgodnie z którym stanowią one wydatek Skarbu Państwa. Wysokość kosztów ustalono zaś w oparciu § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015 poz. 1801).
O obciążeniu Skarbu Państwa kosztami postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na mocy art. 633 k.p.k. mając na uwadze zasady słuszności.





prowadzenie po alkoholu w warunkach recydywy

prowadzenie spraw karnych adwokat Białystok

zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotni

środek karny za prowadzenie po alkoholu

cennik pomocy adwokata w sprawach karnych

pomoc prawna w sprawach karnych

data publikacji: 2016-08-18 10:33:06

Zobacz także:
Wyrok w sprawie prowadzenia pojazdu pod wpływem narkotyków
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - handel narkotykami.
Wyrok karny w sprawie o przerobienie dokumentu.
Wyrok w sprawie spożywania alkoholu w miejscu publicznym.
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Wyrok w sprawie o naruszenie dóbr osobistych.
Powództwo o zadośćuczynienie i rentę wyrównawczą.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Postanowienie w sprawie o zasiedzenie
Stosowanie środka zabezpieczającego w stosunku do osoby niemogącej ponosić odpowiedzialności karnej
Udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
Postanowienie w przedmiocie rozpoznania prośby o ułaskawienie
Ocena konstytucyjności ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie o wady dzieła - powództwo częściowe.
Zabezpieczenie roszczenia w toku procesu.
Wyrok w sprawie o zachowek - oddalenie powództwa.
Wyrok w sprawie o zachowek - oddalenie powództwa.
Naprawienie szkody w procesie karnym - utracone korzyści.
Odwołanie od decyzji o wyokości emerytury rolniczej.
Udzielenie przybicia sprzedaży nieruchomości.
Postanowienie w przedmiocie dalszego stosowania środka zabezpieczajacego.
Zadatek - umowa sprzedaży nieruchomości.
Powództwo o zadośćuczynienie za błąd lekarski.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Przekroczenie prędkości, zdjecie z fotradaru - niewskazanie sprawcy.
Powództwo o przywrócenie posiadania - wyrok w sprawie.
Zabezpieczenie roszczenia alimentacyjnego, postanowienie Sądu odwoławczego
Powództwo o zapłatę z tytułu niespłaconego kredytu.
Powództwo o zapłatę z tytułu składki OC
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Wyrok w sprawie karnej - posiadanie papierosów bez akcyzy.
Odwołanie od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
Wniosek o zmianę postanowienia spadkowego.
Postanowienie w sprawie podziału majątku wspólnego.
Sprawa o przyznanie opiekunowi wynagrodzenia za opiekę nad całkowicie ubezwłasnowolnioną.
Powództwo o zapłatę z tytułu umowy zlecenia.
Postanowienie w sprawie wniosku o udzielenie przerwy w karze.
Postanowienie w sprawie o podział majątku.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee
Powództwo o zwrot pozyczki.
Zmiana środka karnego - zakazu prowadzenia pojazdów.
Założenie projektu nowej ustawy o komornikach.
Przedawnienie roszczeń z umowy pożyczki, zarzuty sądowe.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Postanowienie w sprawie o zabezpieczenie alimentów.
Zażalenie na postanowienie w przedmocie przybicia właności nieruchomości.
Zażalenie na postanowienie o kosztach w sprawie karnej.
Sprawa o stalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztu.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Postanowienie umarzające sprawę o zapłatę.
Umorzenie postępowania karnego o przywłaszczenie z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu.
Oddalenie wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie.
Tymczasowe aresztowanie w postępowaniu karnym.
Wyrok w sprawie o skapitalizowaną rentę.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Skarga na czynność komornika - opłata za odnalezienie majątku.
Postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia alimentów.
Wady wykonanwcze w umowie o roboty budowlane, wyrok cwyilny.
Postanowienie w sprawie podziału majątku wspólnego.