Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 
Powództwo o odszkodowanie od pracodawcy

Sygn. akt VI P  /12

W Y R O K
W  IMIENIU  RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ

                                                                                             Dnia 12 kwietnia 2012 roku.
Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Białymstoku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

               Przewodniczący      SSR K
                      Ławnicy:                   K
                                                        R
            
po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 roku w Białymstoku
sprawy z powództwa xxxi xxxej
przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku
o odszkodowania

I. Oddala powództwo w całości.
II. Zasądza od powódki xxxi xxxej na rzecz pozwanego Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku kwotę 960,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.





Sygn. akt VI P /12

Uzasadnienie

    Powódka xxxa xxxa, po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska, pozwem skierowanym przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku (k. 35) wniosła o zasądzenie kwoty 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, kwoty 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu i oraz przyznanie kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazała, iż do rozwiązania z nią umowy o pracę doszło z powodu podjęcia aplikacji adwokackiej (k. 38 – 39). Natomiast utrata prawa do reprezentowania Prezesa KRUS przed sądem przez pracowników nie będących profesjonalnymi pełnomocnikami, była od niej niezależna i wynikała z przyjętej przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów prawa procesowego. Reprezentowanie pracodawcy w postępowaniach sądowych nie było jej główny obowiązkiem, ponieważ powierzono jej sporządzanie pism i odpowiedzi na odwołania od decyzji organu rentowego. Wyjaśniła, iż wbrew stanowisku pozwanego w przyszłości radca prawny zatrudniony u pozwanego mógłby udzielić jej pełnomocnictwa do występowania w sprawach jako aplikantowi adwokackiemu. W jej ocenie rozwiązanie z stosunku pracy stanowiło przejaw naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w porównaniu do innego zatrudnionego u pozwanego pracownika, który odbywał aplikację radcowską. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 8 marca 2012r  jako przejaw nierównego traktowania podnosiła również że pracodawca chcąc doprowadzić do równego traktowania wszystkich pracowników , mógł zaproponować zwalnianie powódki z pracy w ramach urlopu bezpłatnego czego nie uczynił, a na co powódka wyraziłaby zgodę, i o czym ustnie wspomniała.(k.33).

    Pozwana Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwana podniosła, iż rozwiązanie z powódką umowy o pracę nastąpiło zgodnie z przepisami prawa o wypowiadaniu umów o pracę na czas określony. Jednocześnie zaprzeczyła, iż działania podjęte wobec powódki stanowiły naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Pozwana podkreśliła, iż powódka był zatrudniona na podstawie umowy o pracę na zastępstwo, zatem wypowiedzenie jej umowy o pracę mogło nastąpić za 3 – dniowym wypowiedzeniem, bez podania przyczyny. Wyjaśniła, iż w związku z utratą prawa do reprezentowania Prezesa KRUS w sądach przez pracowników nie będących profesjonalnymi pełnomocnikami, jak również spadek ilości odwołań oraz postępowań w przedmiocie zamówień publicznych, przestało istnieć zapotrzebowanie na pracę powódki. Rozwiązanie umowy o pracę z xxxą xxxą nastąpiło jeszcze przed rozpoczęciem działalności powołanego przez Prezesa KRUS Zespołu ds. etatyzacji. Dodała, iż jako pełnomocników zatrudnia jedynie radców prawnych, stąd powódka jako aplikantka adwokacka nie mogłaby otrzymać substytucji do reprezentowania w sprawach sądowych. Pozwana podniosła także, iż z istoty umowy o pracę na zastępstwo wynika, iż służy ona zabezpieczeniu bieżących potrzeb pracodawcy i strony mają większą swobodę w jej wypowiadaniu. Wskazywała również na niezasadność powództwa o odszkodowanie z tytułu nierównego traktowania  z zatrudnieniu, albowiem działanie pracodawcy nie naruszyło odpowiednich zasad w tym zakresie.(k.9-11, 50-51).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

    Powódka podjęła zatrudnienie w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku na podstawie umowy o pracę na okres próbny od dnia 06.09.2010 r. do dnia 30.11.2010r.na stanowisku referenta prawnego w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie strony kontynuowały zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę na czas określony od dnia 1.12.2010r. na czas zastępstwa w okresie nieobecności pracownika J . Pismem z dnia 18.01.2012 r. powódka poinformowała pracodawcę, iż z dniem 1.01.2012 r. została wpisana na listę aplikantów adwokackich i w związku z tym zwróciła się z prośbą o udzielenie zwolnień od pracy na czas odbywania obowiązkowych zajęć. Następnie przy piśmie z dnia 24.02.2012 r. powódka dołączyła plan zajęć praktycznych. W odpowiedzi z dnia 26.01.2012 r. pozwana nie wyraziła zgody na udzielenie płatnych zwolnień od pracy na czas odbywania obowiązkowych zajęć dla aplikantów. Z powołaniem się na przepis art. 76a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 j.t. ze zm.) wyjaśniła, iż aplikant adwokacki może otrzymać zwolnienia z pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia celem uczestnictwa w zajęciach jedynie w sytuacji, gdy pozostaje w stosunku pracy ze swoim patronem. Dodała, iż zwolnienie z pracy na czas odbywania zajęć kolidowałby z właściwym wykonywaniem obowiązków pracowniczych w pełnym wymiarze czasu pracy. Powódka nie podzieliła stanowiska pracodawcy i stwierdziła, iż odmowa udzielenia jej zwolnień od pracy stanowi naruszenie powołanego przepisu Prawa o adwokaturze oraz przepisów prawa pracy. Pozwana podtrzymała swoje stanowisko, jednak udzielała powódce urlopów wypoczynkowych oraz urlopu bezpłatnego na czas udziału w zajęciach wynikających z programu aplikacji adwokackiej (k. 26).

W dniu 6.02.2012 r., bezpośrednia przełożona powódki Halina xxxa, skierowała do dyrektora pozwanej wniosek o rozwiązanie umowy o pracę z powódką podnosząc, iż w konsekwencji uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13.10.2011 r. (II UZP 6/11) pracownicy nie będący profesjonalnymi pełnomocnikami nie mogą uczestniczyć w rozprawach dotyczących odwołań od decyzji wydanych w imieniu Prezesa KRUS. Nadto z uwagi na rozpoczęcie aplikacji adwokackiej powódka nie będzie mogła powrócić w pełnym zakresie do wykonywania poprzednich zadań. W dniu 7.02.2012 r. powódce wręczono pismo w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem 3 dniowego okresu wypowiedzenia (dowód: akta osobowe xxxi xxxej).

    Bezsporne pozostawały okoliczności dotyczące nawiązania i przebiegu zatrudnienia oraz przyjęcia powódki na aplikację adwokacką. Strony nie kwestionowały również, iż od dnia podjęcia uchwały Sądu Najwyższego w sprawie II UZP 6/11, tj. od dnia 13.10.2011 r. pracownik organu rentowego nie będący radcą prawnym lub adwokatem nie może być pełnomocnikiem procesowym dyrektora tego zakładu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (LEX nr 951414, www.sn.pl, Biul.SN 2011/10/20). Natomiast spór sprowadzał się do oceny zgodności z przepisami prawa wręczonego powódce wypowiedzenia umowy o pracę oraz oceny działań pracodawcy przez pryzmat zasady równego traktowania w zatrudnieniu i zakazu dyskryminacji.

    Zgodnie z przepisem art. 30 § 3 i 5 k.p. oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem powinno nastąpić na piśmie i zawierać pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy. W przypadku zawarcia umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas nieobecności innego pracownika, okres wypowiedzenia wynosi 3 dni (art. 331 k.p.). W odniesieniu do terminowych umów o pracę ustawodawca nie nałożył na pracodawcę obowiązku podania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd pracy dokonujący oceny wręczonego pracownikowi wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony dokonuje jedynie jego weryfikacji pod kątem zadośćuczynienia wymogom formalnym, bez badania zasadności tej decyzji. Wręczone powódce wypowiedzenie umowy o pracę zostało sporządzone na piśmie, zawierało pouczenie o prawie odwołania oraz prawidłowo określony okres wypowiedzenia. Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło zatem zgodnie z przepisami o wypowiadaniu tych umów, tym samym brak było podstaw do uwzględnienia pierwszego żądania powódki - w zakresie zasądzenie odszkodowania z art.50 kp . Na podstawie art. 50 § 3 k.p. pracownikowi przysługuje odszkodowanie jedynie w sytuacji wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów.

    Powódka wywodziła swoje drugie roszczenie odszkodowawcze  z naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 183a § 1 k.p., którego skutkiem jest w szczególności odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy, niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą, pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe, chyba, że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami. Dyskryminacją w rozumieniu powołanego przepisu jest nierówne traktowanie w zatrudnieniu z określonych przyczyn i nie jest wystarczające wskazanie na „podłoże dyskryminacyjne”. Pracownik powinien wskazać fakty uprawdopodobniające zarzut nierównego traktowania w zatrudnieniu, a wówczas na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że kierował się obiektywnymi powodami (art. 183b § 1 k.p. i art. 10 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz. U. UE L 303 z 2.12.2000, s. 16-22) (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.09.2010 r., I PK 72/10, OSNP 2012/1 – 2/4; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.06.2006 r., III PK 30/06, OSNP 2007/11 – 12/60). Dyskryminacja bezpośrednia polega na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12.05.2011 r., II PK 276/10, LEX nr 949027). Dyskryminacją jest nierówne traktowanie, spowodowane zakazanym kryterium, pracowników znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25.05.2000 r., I PKN 661/99, niepublikowany).

xxxa xxxa podnosiła, iż rzeczywistym powodem rozwiązania z nią umowy o pracę był fakt podjęcia przez nią aplikacji adwokackiej oraz, iż została potraktowana w zakresie podnoszenia swoich kwalifikacji, w tym zakresie odmowy i udzielenia zwolnień od pracy na zajęcia, gorzej, niż inny pracownik pozwanej, tj. xxx xxx.

    W pierwszej kolejności należało odnieść się do charakteru łączącej strony umowy o pracę. Powódka została zatrudniona na czas nieobecności innego pracownika. Umowa o pracę na zastępstwo, tak jak inne umowy o pracę zawierane na czas określony może być wypowiedziana bez podania przyczyny, jednocześnie umowa ta nie zawiera dokładnie określonej daty jej zakończenia, jej ustanie generalnie jest powiązane z powrotem zastępowanego pracownika. Nie można również tracić z pola widzenia, iż pracodawca posiada uprawnienie do racjonalnego kształtowania kadry pracowniczej, odpowiadającej jego aktualnym potrzebom i możliwościom, tak, aby zapewnić prawidłową realizację powierzonych mu zadań. Niewątpliwie w związku ze wspomnianą powyżej uchwałą Sądu Najwyższego pozwana musiała dokonać zmiany dotychczasowego systemu reprezentacji w postępowaniach sądowych. Konieczne stało się zwłaszcza przeanalizowanie innych zadań powierzonych pracownikom występującym dotychczas w postępowaniach sądowych. Pozwana podjęła takie zadanie poprzez zatrudnienia na podstawie umów zlecenia dodatkowych radców prawnych oraz weryfikacji zakresu obowiązków powierzonych pracownikom. Niekwestionowana była również okoliczność, iż nastąpił spadek odwołań od decyzji, co do których powódka sporządzała odpowiedzi. Zeznania dyrektora pozwanej Barbary xxxcz (k. 55 – 59) oraz bezpośredniej przełożonej powódki Haliny xxxej (k. 65 – 67) potwierdziły spadek czynności powierzonych powódce oraz możliwość ich wykonania przez innego pracownika, do którego obowiązków należało prowadzenie postępowań w przedmiocie zamówień publicznych. Te wszystkie okoliczności legły u podstaw podjęcia decyzji o zakończeniu współpracy z powódką, jeszcze przed faktycznym rozpoczęciem działalności w strukturach KRUS zespołu ds. etatyzacji. Wbrew odmiennym twierdzeniom powódki (k. 67 – 68, 54  - 55) Sąd nie przychylił się do jej stanowiska, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w związku z rozpoczęciem przez nią aplikacji adwokackiej. Należy jednak zauważyć, iż jak podnosiła pozwana, uczestnictwo powódki w zajęciach uniemożliwiałoby jej wykonywanie czynności w pełnym wymiarze czasu pracy. Jak już powyżej zaznaczono, pracodawca ma prawo doboru pracowników w zakładzie pracy w ramach stosownej organizacji pracy i wewnętrznej struktury organizacyjnej. Swoboda pracodawcy w kształtowaniu struktury pracowniczej uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę, zwłaszcza z pracownikami zatrudnionymi w oparciu o terminowe umowy o pracę. Ze swej istoty umowy tego typu mają właśnie wspomagać pracodawcę w kształtowaniu odpowiadającej jego potrzebom kadry pracowniczej. W tym kontekście skorzystanie z przysługujących pracodawcy uprawnień do rozwiązania umowy o pracę nie może być również uznane za naruszenie art. 8 k.p.

    Zarzutu dyskryminacji nie można także wywieść z odmienności w traktowaniu powódki jako aplikanta adwokackiego a xxxa xxxa, który jest aplikantem radcowskim. Dyskryminacją jest zróżnicowanie sytuacji pracownika w stosunku do innych zatrudnionych u danego pracodawcy osób na podstawie niedozwolonego kryterium, jeżeli pracownicy ci znajdując się w porównywalnej sytuacji zostali odmiennie potraktowani. xxx xxx jest wieloletnim pracownikiem Placówki Terenowej KRUS w Bielsku Podlaskim na stanowisku głównego specjalisty i zastępcy kierownika wskazanej jednostki. Od 2010 r. odbywa aplikację radcowską i na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. 2010 r. Nr 10, poz. 65 j.t. ze zm.) pracodawca udziela mu zwolnień od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia na czas odbywania zajęć wynikających z planu aplikacji (dowód: akta osobowe xxxa xxxa). Zdaniem Sądu nieuzasadnione jest przyjęcie, iż powódka oraz xxx xxx znaleźli się w porównywalnych warunkach, zwłaszcza w zakresie możliwości występowania w postępowaniach sądowych. Należy podkreślić, iż pozwana zatrudnia jedynie radców prawnych (k. 68). Zarówno przepisy ustawy Prawo o adwokaturze (art. 77), jak i ustawy o radcach prawnych (art.351) zawierają regulację dotyczącą odpowiednio – zastępowania adwokata przez aplikanta adwokackiego i radcy prawnego przez aplikanta radcowskiego. Ugruntowane jest stanowisko, iż aplikant radcowski nie może zastępować w postępowaniu cywilnym adwokata (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2006 r., III CZP 27/06, OSNC 2007/3/42). W odniesieniu do radców prawnych na podstawie art. 351 ust. 5 ustawy o radcach prawnych aplikant adwokacki może zastępować radcę prawnego na takich samych zasadach jak adwokata, ale tylko w sytuacji jeżeli radca prawny jest wspólnikiem w spółce adwokacko – radcowskiej. Uwzględniając zatem fakt, iż pozwana zatrudnia jedynie radców prawnych, powódka jako aplikantka adwokacka nie mogłaby występować w ich zastępstwie. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu powołanej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2006 r., iż przepisy wymienionych ustaw – zważywszy na ich szczególny, ustrojowy charakter, a także biorąc pod uwagę charakter zastępstwa wykonywanego przez aplikantów – wymagają ścisłej wykładni. W drodze analogii lub innych zabiegów interpretacyjnych nie można zatem zrównywać możliwości zastępowania adwokatów i radców prawnych. O wyjątkowości zastępowania radcy prawnego przez aplikanta adwokackiego decydują wprost unormowania korporacyjne, a nie fakt, że przepisy ustawowe takiej możliwości nie wykluczają. (k. 9 – 11).

    Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że powódka nie wykazała zróżnicowania w zakresie ukształtowania jej uprawnień jako pracownika i aplikanta radcowskiego. xxxa xxxa nie znajdowała się w porównywalnej w sensie faktycznym i prawnym sytuacji, jak inni zatrudnieni u pozwanej pracownicy. Pozwana wykazała natomiast, iż decyzja o zwolnieniu powódki była podyktowana uzasadnionymi obiektywnie względami, które nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Ustawowe ukształtowanie odmiennie uprawnień aplikantów radcowskich i adwokackich nie może być utożsamiane z przyczyną dyskryminacji powódki. Z tego powodu Sąd uznał, że nie doszło do dyskryminacji powódki i tym samym brak było podstaw do zasądzenia na jej rzecz odszkodowania na podstawie art. 183d k.p.

    Podsumowując na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w pkt. I sentencji.

    O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powódka przegrała sprawę, dlatego też Sąd obciążył ją kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. Wysokość wskazanych kosztów ustalono zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 pkt. 4 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).






adwokat Białystok ul. Wyszyńskiego, cennik usług prawnych

porady prawne z zakresu prawa pracy

cennik adwokata w sprawach o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę

kancelaria adwokacka Białystok - porady prawne prawo pracy


data publikacji: 2016-04-13 18:20:36

Zobacz także:
Postępowanie przeciwko biurom turystycznym, z uwagi na zmarnowany urlop
odpowiedzialność ubezpieczyciela za śmierć osoby najbliższej.
Odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego, udział adwokata w postępowaniu sądowym
Firma ubezpieczeniowa nie zapłaci za paliwo do auta zastępczego
Niesłuszne aresztowanie - odszkodowanie
Określenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zakażenie szpitalne. Wyrok sądowy.
Odszkodowanie na bezumowne korzystanie z lokalu.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę na osobie.
Zadośćuczynienie za szkodę powstałą w wyniku zakażenia szpitalnego.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie od byłego małżonka za znęcanie się.
Odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Uszczerbek na zdrowiu.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok karny w sprawie o mobbing.
Zadośćuczynienie za śmierć siostry - dobra osobiste.
Powództwo o zadośćuczynienie - zakażenie szpitalne.
Zadośćuczynienie za śmierć rodzica - dobra osobiste.
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w zakładzie karnym.
Podwyższenie zadośćuczynienia za śmierć wnuczki.
Powództwo o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę.
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee