Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
W przedmiotowej sprawie, na wniosek adwokata uczestnika postępowania - w związku ze zleceniem sporządzenia spisu inwentarza, Sąd rozpoznawał kwestie prawidłowego naliczania podatku VAT. Sposób rozliczenia tego podatku - " w stu" czy " od stu"  był przedmiotem sporu - do momentu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy.  Sąd stanął  na stanowisku, że komornik sądowy, określając wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, ustalonej na podstawie art. 49 ust. 1 i 2  ustawy z dnia 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, o stawkę podatku  od towarów i usług.
W niniejszym postępowaniu adwokat, na wniosek klienta - dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, złożył skargę na komornika w związku z wydanym postanowieniem. Zarzuty skargi - zostały przez Sąd uwzględnione, Sąd przyjął, że organ egzekucyjny dopuścił się szeregu uchybień, na niekorzyść dłużnika. Skutkiem wywiedzionej skargi było uchylenie postanowienia w zaskarżonej części. Z uwagi na fakt, iż dłużnik był reprezentowany przez adwokata, Sąd zasądził zwrot kosztów procesowych od wierzyciela. 
Odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego, udział adwokata w postępowaniu sądowym


Kancelaria Adwokacka - prowadzi również sprawy z zakresu roszczeń przeciwko ubezpieczycielom, którzy nagminnie odmawiają wypłaty odszkodowań, bądź je zaniżają w sposób nieuprawniony. W prezentowanym poniżej stanie faktycznym sprawca wypadku, który przyznał się i przyjął mandat - na etapie postępowania likwidacyjnego - zmienił zdanie ( najprawdopodobniej wskutek działań likwidatora) co skutkowało postawą ubezpieczyciela - odmową wypłaty pełnego odszkodowania za zniszczony samochód, w oparciu o rzekomy zarzut przyczynienia się do powstałej szkody.

W tego typu postępowaniach  udział adwokata w sprawie wydaje się być często niezbędny.  Pełnomocnik jest zapoznany nie tylko z przepisami prawa, ale również posiada wiedzę pozwalającą mu wdać się w polemikę z biegłym - w przypadku gdy dojdzie do wydania niekorzystnej opinii.

W przedmiotowej sprawie Kancelaria Adwokacka w Białymstoku, pomimo niekorzystnej opinii - uzyskała wyrok zasądzający roszczenie w pełnej wysokości, bowiem skutecznie podważyła - treść opinii.

Sygn. akt ...............

                                                                              UZASAD N I E N I E

Powód .............. wniósł o zasądzenie od pozwanego .............. w Warszawie kwoty ...............złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31 marca 2013 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego żądania podał, że w wyniku zdarzenia drogowego z dnia ..............uszkodzeniu uległ jego pojazd marki ............... Pozwany w ramach likwidacji szkody z ubezpieczenia OC sprawcy szkody, po ustaleniu, że szkoda ma charakter całkowity, wartość poniesionej  przez powoda szkody ustalił na kwotę ............... Uznawszy jednak, że powód w 70 % przyczynił się do zaistniałej szkody, należne mu odszkodowanie pomniejszył o kwotę .............., w związku z czym tytułem powyżej szkody wypłacił powodowie jedynie kwotę ............... Zdaniem powoda nie ma podstaw do przyjęcia, że powód swoim zachowaniem w jakikolwiek sposób przyczynił się do wypadku, albowiem wykonywany przez niego manewr skrętu w lewo był wcześniej sygnalizowany. Podniósł przy tym, że ze sporządzonej przez policję notatki jednoznacznie wynika, że sprawcą przedmiotowego zdarzenia był ..............., który w sposób nieprawidłowy wykonał manewr wyprzedzania pojazdu powoda. Z uwagi na powyższe żądał od pozwanego dopłaty do odszkodowania w wysokości ...............złotych, stanowiącej równowartość dokonanego przez pozwanego z tego tytułu potrącenia.

Pozwany ...............w Warszawie wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew przyznał co do zasady swoją odpowiedzialność za przedmiotowy wypadek, jednakże żądanie powoda uznał za nieuzasadnione. Zdaniem pozwanego zachowanie powoda polegające na nie upewnieniu się powoda, czy w bezpieczny sposób może on wykonać manewr skrętu w drogę podporządkowaną i nie ustąpienie pierwszeństwa pojazdowi wyprzedzającemu, przyczyniło się do powstania przedmiotowej kolizji. Podniósł  także, że powód zamiar skrętu w lewo, zaczął sygnalizować dopiero w momencie, gdy wyprzedzający go pojazd znajdował się już na lewym pasie ruchu.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:
W dniu ...............roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki ..............., stanowiący własność powoda ................ Pojazd sprawcy szkody – ..............., marki ...............– objęty był umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawartą z pozwanym. Wezwani na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji ustalili, że sprawcą przedmiotowej kolizji jest kierujący pojazdem marki ..............., albowiem widząc, że jadący przed nim, na tym samym pasie ruchu, pojazd powoda sygnalizuje zamiar skrętu w lewo, rozpoczął manewr wyprzedzania tego pojazdu z lewej strony, wskutek czego doszło do zderzenia się tych pojazdów. Z uwagi na powyższe kierujący pojazdem marki ...............został ukarany mandatem.  

 Po zgłoszeniu powyższej szkody pozwany nie kwestionował zasady swojej odpowiedzialności wynikającej z tytułu zawartej ze sprawcą szkody umowy ubezpieczenia. W toku postępowania likwidacyjnego ustalił, że naprawa pojazdu jest ekonomicznie nieuzasadniona, w związku z czym szkodę rozliczył metodą szkody całkowitej tj. jako różnicę ustalonej na kwotę ...............wartości pojazdu sprzed szkody oraz ustalonej na kwotę ...............złotych wartości jego pozostałości, ostatecznie ustalając wysokość szkody na kwotę ...............złotych (...............). Przyjmując jednak, że powód w 70 % przyczynił się do zaistniałej kolizji, wartość należnego mu odszkodowania pomniejszył o kwotę ...............złotych. Ostatecznie zatem tytułem powyższej szkody powód otrzymał od pozwanego odszkodowanie w wysokości ...............złotych.
 
W sprawie niniejszej sporu co do wysokości ustalonej przez pozwanego wartości odszkodowania na kwotę ...............złotych nie było. Kwestią sporną natomiast, czy powód przyczynił się do zaistniałej szkody, a w związku z tym, czy pozwany uprawniony był do pomniejszenia należnego mu odszkodowania o kwotę ...............złotych.

Zgodnie z treścią art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Oznacza to, że – w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody – o istnieniu obowiązku wypłacenia przez ubezpieczyciela odszkodowania decyduje okoliczność, iż na ubezpieczającym (ubezpieczonym) ciąży obowiązek zapłaty odszkodowania osobie trzeciej wskutek nastąpienia określonych w umowie zdarzeń. Ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność za szkodę w takim zakresie, w jakim ponosi ją sam ubezpieczający (ubezpieczony).

Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zmianami) odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Podstawę odpowiedzialności posiadacza pojazdu mechanicznego, z którym pozwany zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, stanowi art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c., gdyż szkoda w pojeździe powoda nastąpiła po zderzeniu się pojazdów mechanicznych, znajdujących się w ruchu.

Szkoda objęta odpowiedzialnością ubezpieczyciela podlega naprawieniu według zasad ogólnych określonych w art. 361-363 k.c. W przypadku uszkodzenia samochodu odszkodowanie obejmuje przede wszystkim kwotę pieniężną, konieczną do opłacenia jego naprawy lub przywrócenia do stanu sprzed wypadku. Osoba odpowiedzialna jest zobowiązana zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu samochodu, do których należą koszty nowych części i innych materiałów (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 1972 r., II CR 425/72, OSNCP 1973/6 poz. 111). Natomiast w świetle art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

Z uwagi na rozbieżne stanowiska stron w zakresie w przyczynienia się powoda do zaistniałej kolizji Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe.

Z informacji podanych przez powoda wynika, że do zdarzenia doszło na drodze Knyszyn – Mońki, przy drogowskazie ................ W tym dniu śnieg nie padał, asfaltowa nawierzchnia drogi była sucha. Powód zamierzał skręcić w kierunku miejscowości ................ W tym miejscu droga była żwirowa, nierówna, więc powód przyhamował zwalniająco do 5-10 km/h. Przymierzając się do skrętu w lewo powód obejrzał się i zobaczył jadący z daleka pojazd marki ..............., koloru metalik. Był przekonany, że pojazd ten znajduje się w znacznej odległości od niego. Miejscu w którym skręcał powód stał znak oznaczający skrzyżowanie. Było również pobocze, którym można było jadąc częściowo poboczem, a częściowo asfaltem, wyprzedzić prawą stroną, samochód zamierzający skręcić w lewą stronę. Przed podjęciem manewru skrętu w lewo, powód upewniając się, czy na lewym pasie nic nie jedzie, zobaczył pojazd ................ Z uwagi na fakt, że pojazd ten był bardzo daleko powód rozpoczął manewr skrętu w lewo. W momencie skręcania w lewo pojazd powoda znajdował się przy osi jezdni. Miał też włączony kierunkowskaz. Powód włączył go na co najmniej 140 metrów przed zjazdem. Gdy jego pojazd częściowo zjechał już z asfaltu, powód usłyszał trzask. Okazało się, że w jego pojazd uderzył jadący za nim ..............., którym kierował ................ Uderzenie nastąpiło w lewy błotnik i zderzak. Świadków tego zdarzenia nie było. Wezwana na miejsce zdarzenia przez powoda policja, potwierdziła, że powód był trzeźwy. Zdaniem powoda świadek jechał z prędkością około 120 km/h.

Przesłuchany w charakterze strony powód potwierdził złożone informacyjnie wyjaśnienia. Dodatkowo podał, że słyszał jak kierowca ..............., mówił policjantowi, iż widział włączony w pojeździe powoda kierunkowskaz. Zeznał również, że widział jadący za nim, na prawym pasie jezdni pojazd Pana ..............., bowiem zanim wykonał mener skrętu w lewo upewniał się czy nikt za nim nie jedzie. Natomiast kierunkowskaz sygnalizujący zamiar skrętu w lewo włączył będąc około 200 metrów przed skrzyżowaniem.

..............., sprawca przedmiotowej kolizji potwierdził, że w dniu zdarzenia warunki atmosferyczne były dobre, a nawierzchnia drogi sucha. Świadek podał, że jechał z prędkością około 100 km/h i widział jak pojazd powoda, będąc jeszcze na drodze głównej, zaczął hamować. Widząc jednak, że z przeciwległego pasu ruchu nie nadjeżdża żadne pojazd, postanowił wyprzedzić samochód powoda. W tym celu włączył kierunkowskaz i zjechał na przeciwległy pas ruchu. Świadek powołując się na niepamięć, nie potrafił wskazać, czy pojazd powoda miał w tym momencie włączony kierunkowskaz. Pamiętał jednak, że pojazd powoda miał przyciemniane kierunkowskazy. Potwierdził także, że zaobserwowane przez niego hamowanie pojazdu powoda nie mogło wskazywać, że samochód ten zamierza się zatrzymać. Bezpośrednio przed kolizją, w momencie gdy świadek spostrzegł, że powód skręca w lewo i najeżdża na jego auto, chcąc go ominąć odbił swoi autem w lewą stronę. Mimo to doszło do zderzenia się pojazdów i powód uderzył go przednim rogiem pojazdu. W jego pojedzie został wgnieciony cały bok od strony pasażera. Świadek zeznał, że momencie gdy zbliżał się do samochodu powoda nie patrzył, czy ma on włączony kierunkowskaz, bowiem w jego ocenie to powód przed skręceniem powinien w lusterku zobaczyć, czy nikt go w tym czasie nie wyprzedza. Wezwani na miejsce kolizji policjanci, stwierdzili, że pojazd powoda ma sprawne kierunkowskazy. Zeznał także, że bezpośrednio po zderzeniu się pojazdów, wysiadł z auta i powiedział powodowi, że to jego wina, albowiem był przekonany, że wyprzedzał jego pojazd na podwójnej ciągłej linii, co jest niedozwolone. Dopiero później zobaczył, że w miejscu tym jest przerywana linia, a zatem w jego ocenie manewr ten był dozwolony. Zeznał też, że podany przez niego ubezpieczycielowi opis całego zdarzenia, był taki sam jak ten który podał on w dniu zdarzenia policji.  Po zdarzeniu za spowodowanie kolizji, został przez policję ukarany mandatem i otrzymał 6 punktów karnych. Nie kwestionował tej decyzji, albowiem uznał, że z policją się nie dyskutuje. Wskazał również, że po godzinie od zdarzenia, na miejsce przyjechał ................ Nie pamiętał jednak o czym i czy w ogóle  z nim rozmawiał. Świadek zaprzeczył też, aby w miejscu kolizji przy drodze znajdowało się pobocze, oraz temu, że jechał z prędkością 120 km/h.

Świadek ...............był na miejscu zdarzenia godzinę po kolizji. Potwierdził, że droga w którą zamierzał skręcić powód była żwirowa i nierówna. Z jego zeznań wynika, że rozmawiał z sprawcą kolizji. ...............przepraszał, mówiąc, że to on ponosi winę za spowodowanie wypadku, gdyż jechał zbyt szybko tj. 120 km/h. 


adwokat Białystok pomoc prawna 

adwokaci Białystok sprawy rodzinne i

kancelaria Adwokacka Białystok porady prawne

sprawy karne adwokat Białystok
egzekucja komornicza Białystok

Natomiast ..............., funkcjonariusz policji, która w dniu zdarzenia  została wezwana na miejsce kolizji zeznała, że po przyjeździe jeden z pojazdów stał poza drogą a, drugi w polu. Szkic graficzny nie był robiony, z uwagi fakt, że uznany za sprawcę tej kolizji ...............przyjął mandat. Potwierdziła także, że kierunkowskazy w pojeździe powoda zostały sprawdzone i z pewnością były sprawne.

Zdaniem Sądu zeznania świadków ...............są spójne i logiczne, a zatem należało uznać je za wiarygodne. Natomiast zeznania świadka ............... Sąd ocenił jako niewiarygodne, albowiem nie korelują one z tym co świadek w dniu zdarzenia mówił zarówno policji, powodowi i świadkowi ................ Świadek ten po wszczęciu przez pozwanego postępowania likwidacyjnego zmienił swoje zeznania i w takiej wersji podtrzymywał je w niniejszym procesie.
W celu ustalenia przebiegu kolizji z dnia ............... i zachowania się uczestników zdarzenia, a w szczególności, czy naruszyli oni zasady ruchu drogowego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego. adwokat Białystok, kancelaria adwokacka

Biegły sądowy ..............., w sporządzonej przez siebie opinii podał, że do przedmiotowego zderzenia pojazdów doszło w obrębie przecinania się drogi krajowej numer 65 z drogą gruntową prowadzącą do wsi ...............podczas wykonywania przez kierującego pojazdem ...............manewru wyprzedzania pojazdu powoda marki ..............., który to wykonywał manewr skrętu w lewo w drogę gruntową. Na drodze krajowej  65, dla kierunku, w którym jechały pojazdy obu uczestników kolizji me obowiązują żadne wcześniejsze znaki pionowe. Natomiast dopuszczalna prędkość wynosi 90 km/h. Dokumentacja zdjęciowa uszkodzeń pojazdu ...............zamieszczona w aktach szkody wskazuje, że do kontaktu obu pojazdów doszło, gdy pojazd ten był w zaawansowanej fazie skrętu w lewo. Z dokonanych przez niego ustaleń wynika, że przed wykonaniem manewru skrętu w lewo powód miał włączony kierunkowskaz, jednakże momentu w którym został on włączony nie można było ustalić. Różnica prędkości obu pojazdów była znaczna. Powód z uwagi na zły stan nawierzchni gruntowej, w którą zmierzał skręcić, jechał z prędkością około 5-10 km/h. Odnośnie zaś prędkości pojazdu którym poruszał się ...............biegły przyjął, że była to prędkość 90 km/h. Zdaniem opiniującego do zdarzenia doszło wskutek niedostosowanie się do przepisów kodeksu drogowego obu uczestników zdarzenia. Podał przy tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego (ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym) kurujący ..............., przed podjęciem manewru wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu był obowiązany upewnić się, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu oraz czy jadący za nim nie rozpoczął wyprzedzania. Poza tym powinien upewnić się, czy jadący przed nim na tym samym pasie ruchu nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.  Natomiast powód jadąc swoim samochodem, zamierzając skręcić w lewo, powinien zbliżyć się do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi, ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, a także pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony. Wskazał również, że powód obowiązany był zawczasu i wyraźnie zasygnalizować zamiar zmiany kierunku lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru. Z uwagi na fakt, że niemożliwym było ustalenie, który z kierujących jako pierwszy wyłączył kierunkowskaz sygnalizując zamiar zmiany pasa ruchu, zdaniem opiniującego obaj uczestnicy zdarzenia w jakimś stopniu naruszyli przepisy prawa o ruchu drogowym, nie zachowując wymaganej przepisami prawa szczególnej ostrożności, przy wykonywaniu swoich manewrów oraz reagując właściwie na zagrożenie spowodowane przez drugiego uczestnika zdarzenia.

Słuchany na rozprawie biegły podtrzymał treść złożonej do akt sprawy opinii. Ustosunkowując się do zgłoszonych przez powoda i pozwanego zarzutów podał, że analiza dokumentacji zdjęciowej i oględzin miejsca zdarzenia wskazuje, iż uszkodzenie samochodu powoda nastąpiło w momencie, kiedy pojazd ten znajdował się swoją przednią częścią już na drodze gruntowej. Powód manewr skrętu w lewo rozpoczął na co najmniej 2 sekundy przez zderzeniem się pojazdów. Miał zatem około 2 sekundy na podjęcie działań zmierzających do uniknięcia kolizji w postaci zatrzymania pojazdu. Natomiast ............... miał odpowiednio długi okres czasu, aby skorygować rozpoczęty manewr wyprzedzania lub też go zaniechać. W jego ocenie ustalenie w tym konkretnym przypadku, który z kierowców znalazł się pierwszy na lewym pasie jest niemożliwe. Obaj uczestnicy w pewnym stopniu przyczynili się do powstania kolizji, bowiem obaj mieli obowiązek zachowania szczególnej  ostrożność. Zdaniem biegłego nieprawidłowe zachowanie powoda polegało na tym, że podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, nie zachował on szczególnej ostrożności tj. bacznie nie obserwował tego co się dzieje na jego pasie ruchu. Z godnie bowiem z art. 2 pkt 22 ustawy prawo o ruchu drogowym szczególna  ostrożność jest definiowana jako polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W jego ocenie gdyby powód zachował szczególną ostrożność, miałby możliwość zaniechania manewru skrętu w lewo, co z kolei pozwoliłoby drugiemu uczestnikowi na zakończenie swojego manewru bezkolizyjnie. Jednakże powód źle ocenił realia przestrzenno – czasowe. Wskazał przy tym, że obowiązek upewnienia się, czy pojazd jadący za nim nie sygnalizuje zmiany pasa ruchu, wynika z obowiązku zachowania szczególnej ostrożności, albowiem przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania należy upewnić się czy pojazd jadący za kierującym nie zasygnalizował manewru wyprzedzania. Natomiast kierujący pojazdem ...............- ..............., w jego ocenie albo nie obserwował zachowania jadącego przed nim pojazdu, albo też zignorował czytelny sygnał polegający na znacznym zwolnieniu prędkości pojazdu powoda, przy jednoczesnej jeździe środkiem pasa, co nie mogło wskazywać na chęć zatrzymania pojazdu i zjechania na prawe pobocze. Zdaniem opiniującego ...............widząc co się dzieje na drodze powinien zaprzestać wykonywania swego manewru tj. wyprzedzania pojazdu powoda po lewej stronie i wykonać ten manewr po jego prawej stronie. Natomiast gdyby takiej możliwości nie było powinien on zatrzymać swój pojazd i umożliwić pojazdowi kierowanemu przez powoda, zakończenie jego manewru tj. skrętu w lewo. Wskazał przy tym, że art. 24 pkt 1 ust. 3 kodeksu drogowego na osobę zamierzającą wykonać manewr wyprzedzania nakłada obowiązek upewnienia się, czy jadący przed nim pojazd nie zasygnalizował zmiany pasa ruchu. Podał równie, że włącznie kierunkowskazu sygnalizującego zamiar skrętu w lewo na 140 metrów przed podjęciem tego manewru, jest odległością wystarczającą, aby kierujący pojazdem ...............mógł podjąć decyzję o przeprowadzeniu manewru wyprzedania prawą stroną. Poza tym w sytuacji, gdyby powód nie miał włączonego kierunkowskazu lub też włączył go zbyt późno to kierujący pojazdem ..............., również powinien zachować szczególną ostrożność, przy wyprzedzaniu pojazdu powoda. W jego ocenie nie sam kierunkowskaz ale całokształt zachowania pojazdu powoda nakazywał kierującemu pojazdem marki ...............rozważenie zaniechania manewru wyprzedzania. Wskazał przy tym, że ewentualny brak sygnalizacji kierunkowskazem miał niewielki wpływ na zderzenie się pojazdów około 10 %. Biegły podał również, że kierujący pojazdem ...............miał bardzo dobrą widoczność (około 500 m), w związku z czym widział że w znajdujący się na środku pasa ruchu, pojazd powoda porusza się z niską prędkością oraz włączają się w nim światła stop, a zatem powinien na taką sytuację zareagować. Nadto podał, że dopuszczalna prędkość z jaką w tym miejscu mogą poruszać się pojazdy wynosi 90 km/h. W swojej opinii biegły przyjął, że kierujący pojazdem ...............poruszał się właśnie z tą prędkością. Zaznaczył jednak, że zdarzenie to nie było skutkiem prędkości, albowiem nawet gdyby pojazd ten poruszał się z prędkością 120 km/h to i tak doszłoby do tego zdarzenia. Natomiast przyjęcie, że powód jechał z prędkością około 5 km/h, zaś ...............120 km/h oznaczałoby, że zagrożenie trwało przez około 4 sekundy, a nie 2 sekundy.

Zdaniem Sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie powodowi jakiejkolwiek odpowiedzialności za przedmiotowy wypadek. Sąd jako najwyższy biegły uznał bowiem, że wyłączną winę za powstałą w dniu ...............kolizję ponosi ................ Podkreślić przy tym trzeba, że opiniujący w sprawie biegły z zakresu ruchu drogowego ...............ustalając, że winę za przedmiotowe zdarzenie ponoszą obaj kierowcy, nie uwzględnił rzeczywistej prędkości z jaką poruszał się samochód prowadzony przez ................ Biegły bowiem przyjął, że pojazd sprawcy szkody poruszał się z dopuszczalną na tym terenie prędkością tj.90 km/h. Pominął natomiast zeznania zarówno powoda, jak też świadka ..............., którzy zeznali, że ...............jechał z prędkością około 120 km/h. Nie uwzględnił również zeznań samego sprawcy, który przyznał się do prędkości 100 km/h. Zatem należało uznać, że kierujący pojazdem ...............o przekroczył dopuszczalną prędkość co najmniej 10 km/h, a zatem ewidentnie naruszył zasady ruchu drogowego. Zauważyć jednak trzeba, że treść opinii jednoznacznie wskazuje, że kierowca ten podejmując decyzję o wyprzedzeniu pojazdu powoda obowiązany był upewnić się, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania, bez utrudnienia komukolwiek ruchu oraz czy jadący za nim nie rozpoczął wyprzedzania. Zgodnie bowiem z treścią z art. 24 ust. 1 pkt 3 kodeksu drogowego  ...............przed wykonaniem manewru wyprzedzania powoda obowiązany był upewnić się, czy jadący przed nim pojazd nie zasygnalizował zmiany pasa ruchu. Tymczasem zarówno opinia biegłego, jak też zeznania samego sprawcy szkody, potwierdzają, że kierowca ten nie obserwował zachowania jadącego przed nim pojazdu powoda i nie zauważył, że pojazd ten porusza się blisko środka jezdni, z bardzo niską prędkością (5 km/h), co zdaniem biegłego nie mogło sugerować, że pojazd ten zamierza skręcić na pobocze. Podkreślić też trzeba, że zeznania powoda, jak też notatka policyjna potwierdzają, że zamiar skrętu w lewo, był przez powoda sygnalizowany kierunkowskazem. Powód włączył go na około 200 metrów przed skręceniem, podczas, gdy opinia biegłego wskazuje, że już 140 metrów jest odległością wystarczającą na podjęcie przez ...............decyzji o przeprowadzeniu manewru prawą stroną jezdni. Opinia biegłego wskazuje również, że sprawca szkody miał bardzo dobrą widoczność, widział bowiem pojazd powoda z odległości 500 metrów. Zatem widząc co się dzieje na drodze winien na taką sytuację zareagować i wyprzedzić powoda prawą stroną jezdni. Natomiast gdyby takiej możliwości nie było powinien on zatrzymać swój pojazd i umożliwić pojazdowi kierowanemu przez powoda, zakończenie jego manewru tj. skrętu w lewo. Zauważyć też trzeba, że sprawca szkody miał wystarczająco długi okres, aby skorygować rozpoczęty przez siebie manewr alboby go zaniechać. Jednakże tego nie uczynił. Natomiast twierdzenie biegłego, że powód również nie zachował szczególnej ostrożności, albowiem bacznie nie obserwował tego co się dzieje na jego pasie ruchu należy uznać za nieuzasadnione. Pokreślić przy tym trzeba, że powód zanim wykonał swój manewr zbliżył się do środka jezdni, zwolnił i zasygnalizował zamiar skrętu w lewo. Po upewnieniu się, że z naprzeciwka nic nie jedzie, a jadący z tym pojazd jest daleko skręcił wykonał manewr skrętu w lewo. Zdaniem Sądu powód nie miał, ani obowiązku, ani możliwości przewidzieć, że jadący za nim pojazd jedzie z niedozwoloną prędkością, a zatem krótkim odstępie czasu znajdzie się tuż za nim. Wskazać również należy, że powód wykonywał manewr polegający na skręceniu w lewo, zaś zgodnie poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy obowiązek zachowania szczególnej ostrożności, w swej podstawowej postaci, został zdefiniowany w art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), natomiast dalej idący nakaz upewnienia się co do tego, że istnieją warunki do podjęcia określonych manewrów bez spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, został wyraźnie odniesiony przez ustawodawcę jedynie do niektórych spośród nich, takich jak np.: cofanie, wyprzedzanie, wobec czego nie ma podstaw do przyjmowania, że taka "kwalifikowana" postać tego obowiązku może być rozszerzana poza granice wprost wynikające z ustawy (postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 roku, sygn. akt III K 109/2012, LEX nr 1252707, Biul. SN 2013/4/18, OSNKW 2013/4/29).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przypisania powodowi naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym określonych przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym, a tym samym przyczynienia się do zaistniałego zdarzenia drogowego, które pozwalałoby na obniżenie należnego mu odszkodowania z tytułu uszkodzenia pojazdu, na podstawie art. 362 k.c. Uwzględniwszy zatem fakt, że ustalona przez pozwanego i nie kwestionowana przez powoda wartość szkody wynosiła ...............zaś pozwany z tego tytułu wypłacił mu dotychczas wypłacił kwotę ..............., żądanie dopłaty do odszkodowania w wysokości ...............złotych należało uznać za w pełni uzasadnione.

Z tych też względów Sąd uwzględnił powództwo w całości i zasądził na rzecz powoda kwotę ...............

O odsetkach rozstrzygnięto na podstawie art. 817 § 1 k.c. zasądzając je zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 31 marca 2013 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu postanowiono w myśl przepisów art. 98 § 1 k.p.c. (zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu) oraz § 2, 4, 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), a także części IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zmianami).

W skład kosztów procesu poniesionych przez powoda wchodzą: opłata stosunkowa w wysokości 175 złotych, koszty sporządzenia pozwu w wysokości 250 złotych, wynagrodzenie działającego w jego imieniu pełnomocnika w wysokości 600 złotych oraz opłata skarbowa równa 17 złotych w związku z czynnością udzielenia pełnomocnictwa.

Ponadto na mocy art. 84 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 roku, nr 90,poz.594 z późn. zm.) nakazano zwrócić ze Skarbu Państwa na rzecz pozwanego kwotę 20,30 złotych tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet wydatków.

kancelaria adwokacka Białystok - adwokat Białystok

adwokat Białystok pomoc prawna 

adwokaci Białystok sprawy rodzinne i

kancelaria Adwokacka Białystok porady prawne

sprawy karne adwokat Białystok
egzekucja komornicza Białystok
                             


 

data publikacji: 2014-08-21 09:28:03

Zobacz także:
Witamy na nowej stronie Kancelarii Adwokackiej
Opcja zadawania pytań dodana!
Postępowanie przeciwko biurom turystycznym, z uwagi na zmarnowany urlop
Ważne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie okręgów łowieckich na prywatnych nieruchomościach
odpowiedzialność ubezpieczyciela za śmierć osoby najbliższej.
Zmiana przepisów proceduralnych - w zakresie egzekucji komorniczej.
Orzecznictwo SN III CZP 55/14
Orzecznictwo SN III CZP 43/14
Uchwała Sądu Najwyższego II CZP 33/14
Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 29/14
Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2014 r.
Postępowanie zabezpieczające, ochrona dóbr osobistych
Sprawa o dział spadku i zniesienie współwłasności.
Sprawa gospodarcza o zapłatę z umowy
Firma ubezpieczeniowa nie zapłaci za paliwo do auta zastępczego
Niesłuszne aresztowanie - odszkodowanie
Określenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zakażenie szpitalne. Wyrok sądowy.
Odszkodowanie na bezumowne korzystanie z lokalu.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę na osobie.
Zadośćuczynienie za szkodę powstałą w wyniku zakażenia szpitalnego.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie od byłego małżonka za znęcanie się.
Odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Uszczerbek na zdrowiu.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok karny w sprawie o mobbing.
Zadośćuczynienie za śmierć siostry - dobra osobiste.
Powództwo o zadośćuczynienie - zakażenie szpitalne.
Zadośćuczynienie za śmierć rodzica - dobra osobiste.
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w zakładzie karnym.
Podwyższenie zadośćuczynienia za śmierć wnuczki.
Powództwo o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę.
Powództwo o odszkodowanie od pracodawcy
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie o wykroczenie drogowe.