Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności - orzecznictwo prowadzonych spraw

Wyrok w sprawie rozboju.

Sygn. akt VIII Ka  /13
                                                                     
W Y R O K
W   IMIENIU   RZECZYPOSPOLITEJ   POLSKIEJ

                                                                     Dnia 13 maja 2013 roku
 Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy
 w  składzie:  Przewodniczący:  SSO  PD Niewińska – spr.
                                             Del. SSR   S
                      Protokolant:                    A
przy udziale prokuratora E
 po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 roku
 sprawy Jerzego XXiego oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art.157 § 2 k.k.
Adama XXa oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art.157 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 6 lutego 2013 roku roku, sygn. akt II K /13

I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
II.  Zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

U z a s a d n i e n i e

Tomasz XX, Jerzy XXi i Adam XX zostali oskarżeni o to, że w dniu 09 listopada 2012 roku w Bielsku Podlaskim, działając wspólnie i w porozumieniu dokonali rozboju na Jerzym XXku w ten sposób, że używając przemocy poprzez uderzenie pięścią w twarz przewrócili go na ziemię, po czym kopiąc oraz przytrzymując za ręce i tułów przeszukali kieszenie jego spodni i kurtki, skąd zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 1.371,01 złotych, telefon komórkowy marki Samsung o wartości 100 złotych i dowód osobisty Jerzego XXka, który to przedmiot i dokument wyrzucili na miejscu zdarzenia, a więc postąpili z nimi jak ze swoją własnością, a następnie oddalili się z miejsca zdarzenia i podzielili zabrane pieniądze przyjmując je dla siebie, przy czym Jerzy XXk w wyniku zastosowanej przemocy doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia tkanek miękkich w okolicy głowy z wylewem krwawym w powiekach oka prawego, stłuczenia przedramienia prawego, otarcia naskórka w okolicy grzbietowej powierzchni dłoni prawej, które skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała trwającym nie dłużej niż 7 dni,
tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k.
    Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 2/13:
I.    oskarżonego Tomasza XXego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, a na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
II.    oskarżonego Jerzego XXiego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, a na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
III.    oskarżonego Adama XXa uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, a na mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
IV.    na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonych Tomasza XXego, Jerzego XXiego i Adama XXa obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego Jerzego XXka kwoty 1.371,01 (jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt jeden 1/100) złotych;
V.    na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył:
- oskarżonemu Tomaszowi XXemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 10 listopada 2012 roku do dnia 14 stycznia 2013 roku,
- oskarżonemu Jerzemu XXiemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 listopada 2012 roku do dnia 14 stycznia 2013 roku,
- oskarżonemu Adamowi XXowi okres tymczasowego aresztowania od dnia 12 listopada 2012 roku do dnia 14 stycznia 2013 roku;
VI.    zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
- Tomasza XXego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty,
- Jerzego XXiego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty,
- Adama XXa kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty,
oraz kwoty po 79,39 (siedemdziesiąt dziewięć 39/100) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.
    Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych Jerzego XXiego i Adama XXa.
    Obrońca Jerzego XXiego na zasadzie art. 425 § 1 i 2 k.p.k., art. 444 k.p.k. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w punkcie II.
    Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 4 k.p.k. orzeczeniu Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim zarzuciła:
1.    obrazę prawa materialnego art. 275 § 1 k.k. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozostawienie w miejscu zdarzenia dowodu osobistego przez oskarżonego stanowi postąpienie z nimi jak ze swoją własnością i wyczerpuje znamiona tego przestępstwa w sytuacji, gdy z prawidłowo ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że oskarżeni nie działali w celu przywłaszczenia dokumentu skoro nie doszło do jego zaboru;
2.    obrazę prawa materialnego art. 280 § 1 k.k. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozostawienie w miejscu zdarzenia telefonu komórkowego marki Samsung o wartości 100 złotych przez oskarżonego stanowi postąpienie z nimi jak ze swoją własnością i wyczerpuje znamiona tego przestępstwa w sytuacji, gdy z prawidłowo ustalonego przez Sąd stanu faktycznego wynika, że nie doszło do jego zaboru więc nie było zamiaru;
3.    rażącą niewspółmierność orzeczonej Jerzemu XXiemu kary, wyrażającą się w orzeczeniu wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat, przez niedostateczne rozważenie kwestii zasadności orzeczenia kary bezwzględnej z pominięciem względów prewencji indywidualnej, tj. wychowawczych aspektów kary pozwalających na oddziaływanie na oskarżonego w sposób wychowawczy wobec braku rozważenia przez Sąd prognozy kryminologicznej oskarżonego wskazującej, że do osiągnięcia celów kary nie jest konieczne orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności, bowiem z poczynionych przez Sąd ustaleń jednoznacznie wynika, iż wystarczające będzie orzeczenie kary pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania.
Wskazując na powyższe obrońca Jerzego XXiego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- wyeliminowanie z opisu zarzucanego czynu z art. 280 § 1 k.k. elementów dotyczących zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki Samsung o wartości 100 złotych oraz dowodu osobistego i w tej części pominiecie art. 275 § 1 k.k. jako podstawy skazania;
- złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności przez orzeczenie kary pozbawiania wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
    Obrońca Adama XXa na podstawie przepisów art. 425 k.p.k., art. 444 k.p.k. i art. 427 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim w całości na korzyść w/wymienionego oskarżonego i w oparciu o dyspozycję przepisów art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. powyższemu wyrokowi zarzucił:
1.    błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony Adam XX dokonał rozboju na osobie Jerzego XXka i zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze, telefon komórkowy i dowód osobisty Jerzego XXka, działając wspólnie i w porozumieniu z Tomaszem XXm oraz Jerzym XXim;
2.    obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 7 k.p.k. polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i oparciu wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, poprzez przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych Tomasza XXego i Jerzego XXiego, rażąco sprzecznym z depozycjami pokrzywdzonego Jerzego XXka odnośnie udziału oskarżonego Adama XXa w zajściu w dniu 9 listopada 2012 roku w Bielsku Podlaskim i nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a wynikających z zeznań pokrzywdzonego.
3.   
Mając powyższe na uwadze, obrońca Adama XXa wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bielsku Podlaskim.
 
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

    Obie apelacje są niezasadne i to w stopniu oczywistym, albowiem Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisów procesowych, zaś poczynione ustalenia faktyczne nie budzą zastrzeżeń, podobnie jak i ocena prawna przypisanych oskarżonym czynów i wymierzone im kary.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji obrońcy Adama XXa stwierdzić należy, że kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała w rozstrzygnięciu Sądu I instancji żadnych uchybień, które przemawiałyby za koniecznością zmiany bądź uchylenia zapadłego wyroku. W szczególności Sąd Okręgowy nie dopatrzył się błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia wskazanego w apelacji przepisu postępowania karnego (art. 7 k.p.k.). Przedstawiony w apelacji na poparcie przedmiotowych zarzutów wywód, należy ocenić jako jednostronnie korzystną dla oskarżonego wersję, traktującą w sposób wybiórczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, gdyż opierającą się głównie na zeznaniach Jerzego XXka. Tymczasem istotnymi dla poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie, co do udziału Adama XXa w rozboju na osobie pokrzywdzonego, były przede wszystkim wyjaśnienia współoskarżonych, które apelacja podważa przypisując im miano bezpodstawnych pomówień.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż na sprawstwo Adama XXa jednoznacznie wskazują wyjaśnienia Tomasza XXego i Jerzego XXiego, którzy konsekwentnie i stanowczo twierdzili, iż w/wymieniony brał czynny udział w rozboju na osobie Jerzego XXka. W szczególności z wyjaśnień Tomasza XXego wynika, że Adam XX był pomysłodawcą przedmiotowego przestępstwa i to on poinformował dwóch pozostałych współsprawców, że pokrzywdzony ma przy sobie pieniądze, wskazując na możliwość ich „wyciągnięcia” od niego (k. 36v). Co istotne, przedstawiona przez Tomasza XXego wersja wydarzeń jest w przeważającej części zbieżna z wyjaśnieniami Jerzego XXiego. Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć słuszność dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny wyjaśnień Tomasza XXego i Jerzego XXiego w zakresie udziału Adama XXa w rozboju na osobie Jerzego XXka. Nie może bowiem ujść uwadze, że ocena ta została dokonana w sposób dokładny i skrupulatny. Poddając ponownej kontroli owe dowody Sąd odwoławczy stwierdził, że zgodność wyjaśnień w/wymienionych z zaistniałym stanem faktycznym nie została podważona choćby w najmniejszym stopniu.

Nie jest w szczególności tak jak twierdzi skarżący, że Sąd I instancji nie wykazał wnikliwości przy ocenie wyjaśnień Tomasza XXego i Jerzego XXiego. Znamiennym jest bowiem, że właśnie treść ich wyjaśnień oraz podnoszone przez nich okoliczności poddane zostały wszechstronnej analizie, o czym przekonuje lektura pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Sugerowanie przez obrońcę istnienia interesu po stronie współoskarżonych w obciążaniu Adama XXa nie znajduje żadnego przełożenia w realiach niniejszej sprawy. Ani Adam XX w toku postępowania, ani obrońca w apelacji nie wskazali żadnych okoliczności wskazujących na istnienie rzeczywistego konfliktu pomiędzy oskarżonymi, który mógłby skłonić Tomasza XXego i Jerzego XXiego do fałszywych pomówień. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że takiego konfliktu nie było, a więc trudno doszukać się jakiegokolwiek powodu przemawiającego za uznaniem, że współoskarżonym zależało na bezpodstawnym obciążaniu Adama XXa. Tym bardziej, że nie starali się oni przerzucić odpowiedzialności na w/wymienionego czy też umniejszyć ich stopnia zawinienia. Wprost przeciwnie, sami przyznali się w całej rozciągłości do popełnienia zarzucanego im czynu.

Sąd I instancji nie dopuścił się również błędu, odmawiając wiary pokrzywdzonemu Jerzemu XXkowi w zakresie, w jakim twierdził, że rozboju na jego osobie dokonało jedynie dwóch napastników. Warto podkreślić, iż Sąd Rejonowy wielopłaszczyznowo, precyzyjnie, szczegółowo i logicznie przeanalizował zeznania pokrzywdzonego w tej części, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (strona 6 pisemnych motywów wyroku). Sąd Okręgowy w pełni popiera i aprobuje powyższą ocenę Sądu I instancji, toteż nie zachodzi potrzeba jej powielania w tym miejscu.

Zaznaczyć jednak należy, że zeznania Jerzego XXka w tym zakresie cechuje brak spójności i daleko posunięta niekonsekwencja. Znamiennym jest, że pokrzywdzony nie był pewien nawet tych okoliczności, które potwierdził sam oskarżony, tj. wspólnego przebywania w dniu zdarzenia pod sklepem Arhelan oraz odprowadzania go przez Adama XXa do domu. Przyczyną takiego stanu rzeczy był niewątpliwie spożyty przez Jerzego XXka w dniu zdarzenia alkohol, co spostrzegł również Sąd I instancji. Uwzględniając powyższe należy dojść do przekonania, że choć Jerzy XXk wskazywał tylko na dwóch napastników, to jednak zważywszy na treść omówionych wyżej wyjaśnień Tomasza XXego i Jerzego XXiego, jego zeznania w tym zakresie nie zasługiwały na wiarę. Bezpośrednią konsekwencją powyższego było nieuwzględnienie również zeznań Pawła XXka, Łukasza XXa oraz Danuty Jolanty XXk, którzy wiedzę odnośnie ilości napastników posiadali od pokrzywdzonego.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, iż w sprawie brak jest podstaw do uznania, jak chce tego obrońca Adama XXa, że Sąd I instancji uchybił sformułowanej w art. 7 k.p.k. zasadzie swobodnej oceny dowodów, a ponadto dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Przeciwnie swe rozstrzygnięcie o winie oskarżonego oparł na całokształcie zgromadzonych dowodów, ocenionych z poszanowaniem powołanego przez skarżącego przepisu, a swój pogląd należycie uzasadnił, zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k. wskazując jakim dowodom i z jakich powodów dał wiarę, a jakim i dlaczego wiary odmówił. Należy z całą mocą podkreślić, iż dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie wykracza poza ramy art. 7 k.p.k., w pełni pozostając pod ochroną tego przepisu.

Zdaniem Sądu Okręgowego zastrzeżeń mieć nie można również do orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, nie nosi ona bowiem znamion rażącej niewspółmierności. O ile można zgodzić się z twierdzeniem, że kara 3 lat pozbawienia wolności jest niewątpliwie karą surową, to jednak w realiach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu wielokrotnej karalności Adama XXa i wysokiego stopnia jego demoralizacji, nie razi ona swą surowością w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

Co do apelacji obrońcy Jerzego XXiego stwierdzić należy, że choć skarżąca zarzuca wyrokowi Sądu I instancji obrazę przepisów prawa materialnego, to jednak w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące dokonania przez oskarżonych wspólnie i w porozumieniu zaboru telefonu komórkowego marki Samsung o wartości 100 złotych i dowodu osobistego Jerzego XXka. W tym kontekście zupełnie nieuprawnionymi są twierdzenia obrońcy, jakoby oskarżeni nie objęli w/wymienionej rzeczy i dokumentu we własne posiadanie. Przeczą im bowiem zeznania pokrzywdzonego, który jednoznacznie wskazał, że sprawcy wyciągnęli mu z kieszeni i zabrali nie tylko pieniądze, ale również telefon i dowód osobisty (k. 4v). Następnie postąpili z nimi jak ze swoją własnością, tj. wyrzucili w odległości kilku metrów od miejsca zdarzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali wszystkie ustawowe znamiona przypisanego im przestępstwa, toteż podniesione w tym zakresie zarzuty apelacji są niezasadne.

Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również żadnych uchybień Sądu I instancji w zakresie oceny tych okoliczności sprawy, które rzutowały na wymiar orzeczonej wobec Jerzego XXiego kary. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach swojego wyroku szczegółowo uzasadnił wymierzoną oskarżonemu karę – tak w aspekcie jej wysokości, jak i odstąpienia od stosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania – a Sąd Okręgowy w całości to stanowisko podzielił.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie o sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255, Lex 598172). Niewspółmierność kary jest niewątpliwie pojęciem ocennym. Ponieważ w treści art. 438 pkt 4 k.p.k. mowa jest o niewspółmierności rażącej, należy uznać, że chodzi o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie ewentualnie drobne różnice w ocenie Sądu I i II instancji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że wbrew twierdzeniom apelującej kara wymierzona Jerzemu XXiemu przez Sąd I instancji jest w pełni adekwatna zarówno do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, jak i do jego właściwości osobistych. W szczególności kara ta z pewnością nie razi surowością i nie przekracza stopnia winy. Przyjęty przez Sąd I instancji wymiar kary 2 lat pozbawienia wolności, jest prawidłowy i został w sposób należyty i wyczerpujący uzasadniony. Sąd I instancji właściwie ustalił zarówno aktualną sytuację życiową oskarżonego, jak i najistotniejsze okoliczności obciążające (przede wszystkim uprzednia karalność) i łagodzące (przyznanie się do popełnienia zarzuconego mu czynu).

Odnosząc się do silnie zaakcentowanej w apelacji kwestii niezastosowania przez Sąd I instancji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary podkreślić należy, że przepis art. 69 § 1 i 2 k.k. jest tak skonstruowany, że przy stosowaniu omawianej instytucji nakazuje kierować się względami szczególno – prewencyjnymi w odniesieniu do sprawcy przestępstwa. By zatem możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary Sąd musi nabrać przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej mu kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. Tego rodzaju przekonanie bazować zaś musi na ocenie postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa (art. 69 § 2 k.k.).

Uwzględniając powyższe, zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż w przypadku Jerzego XXiego brak jest podstaw do przyjęcia istnienia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Przede wszystkim zdecydowanie na niekorzyść oskarżonego przemawiają jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, a w szczególności uprzednia kilkukrotna karalność, w tym również za przestępstwo z użyciem przemocy. O ile sam fakt uprzedniej karalności nie jest formalną przeszkodą do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, o tyle okoliczność ta musi być brana pod uwagę przy ocenie celowości orzekanej kary. Nie sposób bowiem przyjąć, iż orzeczenie kary o charakterze wolnościowym nakłoni oskarżonego do przestrzegania prawa (spełni swoje cele zapobiegawczo – wychowawcze) w sytuacji, gdy sprawca ten nie wykorzystał uprzednio otrzymanych szans poprawy swojego zachowania i w dalszym ciągu lekceważy obowiązujący porządek prawny. W tym stanie rzeczy, jedynie surowa kara może skłonić go do refleksji nad swoim postępowaniem.

Reasumując wskazać należy, iż bezwzględny charakter orzeczonej wobec Jerzego XXiego kary pozbawienia wolności należycie odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień zawinienia oskarżonego oraz uwzględnia jego właściwości i warunki osobiste, w tym uprzednią karalność.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zwalniając oskarżonych od ich ponoszenia. Powyższe jest skutkiem uznania Sądu Okręgowego, iż uiszczenie kosztów sądowych przez Jerzego XXiego i Adama XXa – przy uwzględnieniu orzeczonych wobec nich bezwzględnych kar pozbawienia wolności – byłoby dla nich zbyt uciążliwe.

Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy orzekł jak w sentencji wyroku.


 

Sprawy karne - adwokat Białystok

Prowadzenie spraw karnych  Adwokaci Białystok


Wyrok w sprawie karnej o rozbój, wysokość kary Kancelaria Adwokacka Białystok

Pomoc prawna - adwokat od spraw rozwodowych Białystok

porady prawne w sprawach rodzinnych i rozwodowych w Białymstoku, cennik

prawnik Białystok opinie



data publikacji: 2015-07-17 11:39:51

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Przesłanki wyroku łącznego - zasady łączenia kar.
Groźby karalne pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała - wyrok.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny w sprawie o pobicie i groźby karalne.
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wykonanie kontaktów z dzieckiem - zagrożenie karą finansową matce dziecka.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie karnej - posiadanie papierosów bez akcyzy.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Pozew o zapłatę kary umownej, za nieoddanie dekodera w terminie.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Zgodnie z treścią art. 156 § 5 k.p.k.  wynika, że od 2014 roku jako regułę ustawodawca  statuuje nieograniczony dostęp do akt postępowania przygo-towawczego , a odmowa ich udostępnienia wchodzi w rachubę tylko w enumeratywnie wymienionych sytuacjach. : 
- potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania 
- ochrona ważnego interesu  państwa. 

Obowiązujące przepisy – po zmianach, stanowią implementację dyrek-tywy Parlamentu Europejskiego i Rady  nr 2012/13/UE z 22.05.2012 roku, które jako zasadę wprowadzają prawo dostępu do akt, ograniczone  jedy-nie ochroną ważnego interesu publicznego. 

Tymczasem standardem w praktyce sądowej  i prokuratorskiej - jest odmowa prawa wgladu w akta w oparciu o bardzo ogólne i jednocześnie lapidarne przesłanki dotyczące - wpływu wiedzy podejrzanego na tocżace się postępowanie. Standardy europejskie nadal pozostają nam obce ....

W przedmiotowej sprawie Sąd dokonywał podziału majatku wspólnego byłych małżonków. W skład tego majątku wchodziło prawo najmu lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Komunalnego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, oraz prawdo dzierżawy działki - w ramacg ROdzinnych Ogródków Działkowych. 
Bank w niniejszej sprawie domagał się zapłaty za niespłacany kredyt zaciągnięty przez pozwanych w walucie CHF. Pozwani - nieznani z miejsca pobytu byli reprezentowani przez kuratora, który działając na ich rzecz składał zarzuty w związku z roszczeniem. Docelowo Sąd oddalił powództwo uznając, iż nie budzi, więc wątpliwości w realiach sprawy, że pozwani pozbawieni byli w momencie zawarcia umowy możliwości, by poznać dostatecznie skonkretyzowane i obiektywne wskaźniki, w oparciu, o które miało być wyliczane ich świadczenie. Mając na uwadze, iż zapis dotyczący sposobu przeliczania spłaty na walutę CHF  stanowił itegralną część umowy - jego nieważność spowodowała ocenę, iż cała umowa jest nieważna, co doprowadziło do oddalenia powództwa.