Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Wyrok w sprawie o zapłatę za wady dzieła

Sygn. akt: I C

WYROK
W  IMIENIU  RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ

                        Dnia 29 grudnia 2015 roku

Sąd Rejonowy w Białymstoku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
    
Przewodniczący:    SSR P
Protokolant:    J

po rozpoznaniu w dniu 2015 roku w Białymstoku na rozprawie
sprawy z powództwa Axxxego S
przeciwko Xxxjowi Xxxowi
o zapłatę


I.    Zasądza od pozwanego Xxxja Xxxa na rzecz powoda Axxxego A kwotę 15.923,00 (piętnaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia trzy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi w stosunku rocznym od dnia 1 maja 2014 roku do dnia zapłaty,
II.    oddala powództwo w pozostałym zakresie,
III.    zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.527,73 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 1.836,72 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,
nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego kwotę 28,13 złotych zaś od powoda 3,84 złotych tytułem brakujących kosztów sądowych.

Uzasadnienie

    Powód Axxx S w pozwie skierowanym przeciwko Xxxjowi Xxx  jako następcy prawnego J Xxx prowadzącego wówczas działalność gospodarczą pod nazwą Xxx domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 18.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 01.05.2014 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

    W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż powód jako konsument zawarł z pozwanym Xxxiem, prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą  Xxx w dniu 20.04.2012 r. umowę na wykonanie drzwi wewnętrznych w ilości 11 sztuk oraz drzwi zewnętrznych w ilości 2 sztuki, tj. łącznie 13 sztuk. Niezwłocznie po wykonaniu dzieła powód zauważył pojawiające się na drzwiach pęknięcia i wzywał pozwanego do przywrócenia drzwi do stanu zgodnego z umową. Po kilkukrotnych prośbach powoda, Jan Xxx z decydował się ostatecznie na  naprawę drzwi zewnętrznych wejściowych oraz drzwi do kotłowni. Jednakże wykonawca tego nie uczynił i przyjechał do powoda pod jego nieobecność prosząc jego żonę, by zostawiła mu klucz do drzwi, jednak ta się na powyższe nie zgodziła. Po pewnym czasie na kolejnych drzwiach pojawiły się pęknięcia i szczeliny. Powód w związku z tym wielokrotnie podejmował próby nawiązania kontaktu telefonicznego i osobistego z wykonawcą, jednak bez rezultatu, gdyż ten unikał rozmowy z powodem i nie podjął próby naprawy drzwi. Pismem z dnia 22.04.2014 r. powód na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 27.07.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2002 r., Nr 141, poz. 1176 z późn.zm.) w zw. z art. 6271 k.c. odstąpił od umowy i wezwał Jana Xxxa do niezwłocznego - najpóźniej w terminie 7 dni zwrotu świadczenia tj. kwoty 18.000 zł. Pismo to pozostało bez odpowiedzi pozwanego. Zastosowanie w niniejszej sprawie mają zdaniem powoda przepisy ustawy z dnia 27.07.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Przepis art. 1 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż ma ona zastosowanie do dokonywanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaży rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa tę rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą. Powód roszczenie swoje wywodzi z treści art. 8 ust. 4 powołanej ustawy w zw. z art. 494 zd. 1 k.c. Zakupiony u pozwanego towar nie był zgodny z treścią łączącej strony umowy wzajemnej, przy czym była to niezgodność istotna, a tym samym, że zaktualizowały się przesłanki uprawniające powoda do odstąpienia od umowy (k. 3-6).

    Pozwany Xxxj Xxx w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

    W uzasadnieniu wskazał, że powód przedstawił w pozwie umowę z dnia 20.04.2012 r. jedynie na dowód zapłacenia zadatku w wysokości 5.000 zł za wykonanie 13 sztuk drzwi w terminie do dnia 15.08.2012 r. Usługa ta została wykonana. Pozwany podniósł, iż jego ojciec poprzednik prawny nie był wzywany do naprawy drzwi.  Na tą okoliczność powód nie przedstawił dowodu, ponieważ wskazane przez niego oświadczenie dotyczy jedynie dwóch sztuk drzwi, które J Xxx zobowiązał się naprawić pod warunkiem wykonania zadaszenia. Z załączonych do pozwu dokumentów nie wynika jakoby został zachowany termin do stwierdzenia niezgodności towaru z umową. Odstąpienie od umowy na które powołuje się powód dokonane po upływie 2 lat od zawarcia umowy zawiera jedynie informację, że drzwi mają wady obniżające walory estetyczne i funkcjonalność oraz trwałość bez wskazania w ilu i w jakiego rodzaju drzwiach wady występują. Na podkreślenie zdaniem strony pozwanej zasługuje fakt nieprzedstawienia dowodu zapłaty całości ceny za drzwi, dlatego też brak jest przesłanek do zasądzenia powództwa w żądanej postaci (k. 55-56). W piśmie procesowym z dnia 10.02.2015 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik pozwanego podniosła zarzut potrącenia kwoty 7.570 zł jako nieopłaconej kwoty z tytułu zawartej umowy (k. 85-86, 87).
Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 20.04.2012 r. Axxx S zawarł na piśmie z J Xxxiem działającym w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod firmą Xxx, umowę na wykonanie drzwi wewnętrznych w ilości 11 sztuk oraz drzwi zewnętrznych w ilości 2 sztuki, w tym 1 sztuka podwójne. Umowa miała zostać wykonana przez Xxx do dnia 15.08.2012 r. Łączna wartość zamówionych drzwi  została przez strony ustalona na kwotę 18.000 zł. W umowie zawarto również oświadczenie o następującej treści: „Na usługę pobiera się zadatek w wysokości 5.000 zł, następne pieniądze na materiały odbiorca wpłaci w trakcie pracy końcowej, w zależności od potrzeb” (umowa – k. 111).

Dwoje drzwi zostało zamontowanych pod koniec sierpnia 2012 r., zaś reszta w dniu 20.10.2012 r. W trakcie wykonywania drzwi powód wpłacił Xxx kwotę 5.430 zł, zaś w dniu 28.08.2012 r. łączną kwotę 5.493 zł (potwierdzenia wpłat – k. 111, informacyjne wyjaśnienia i zeznania powoda Axxxego S – k. 58-59, 211-212).

W listopadzie 2012 r. powód zauważył pęknięcia na drzwiach oraz to, iż niektóre z nich się nie zamykają. Od razu udał się do Xxxa w celu wezwania go do naprawy. W związku z powyższym Xxx zobowiązał się na piśmie do naprawienia drzwi zewnętrznych wejściowych oraz drzwi do kotłowni do końca października 2013 r. przedłużając tym samym gwarancję na okres 1 roku. Warunkiem wykonania naprawy i przedłużenia gwarancji było wykonanie przez powoda zadaszenia nad drzwiami, chroniącego przed słońcem. Dokonane przez pracownika
 
 Xxxa poprawki nie przyniosły rezultatu (informacyjne wyjaśnienia i zeznania powoda Axxxego S – k. 58-59, 211-212, oświadczenie – k. 111, zeznania świadka Joanny S – k. 59-6, 194-1950).

Pismem z dnia 22.04.2014 r. powód odstąpił od umowy i żądał tym samym od Xxxa zwrotu świadczenia w kwocie 18.000 zł w terminie 7 dni. Wskazał przy tym, iż wykonane drzwi w ilości 13 sztuk posiadają wady, które obniżają walory estetyczne, funkcjonalność oraz trwałość. Posiadają m.in. pęknięcia, szerokie szczeliny, a także nie domykają się (pismo – k. 111). 

Wykonane przez Xxxa drzwi mają rysy, są popękane, widoczna jest na nich szpachla, ślady po gwoździach . Choć posiadają dwa zamki, to zamykają się tylko na jeden zamek (informacyjne wyjaśnienia i zeznania powoda Axxxego S – k. 58-59, 211-212, zeznania świadka Joanny S – k. 59-60, 194-195).

Gdy powód powziął wiadomość o fakcie, iż na okoliczność zakupu drzwi nie zostanie mu wystawiona faktura VAT, w dniu 28.01.2015 r. złożył oświadczenie woli o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli w postaci zawarcia umowy o dzieło z dnia 20.04.2012 r. jako zawartej pod wpływem podstępu, a co najmniej błędu wywołanego przez drugą stronę umowy (oświadczenie – k. 75-76).

    Xxx zmarł w dniu 19.06.2014 r. Spadek po nim w całości wprost nabył jego syn Xxxj Xxx, który wstąpił do niniejszego procesu w charakterze pozwanego (odpis skrócony aktu zgonu – k. 29, akt poświadczenia dziedziczenia – k. 36-39).

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie o zwrot uiszczonego wynagrodzenia z tytułu wykonanego dzieła, tj. kwoty 18.000 zł zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

W ocenie Sądu nie może ulegać wątpliwości, iż umowa z dnia 20.04.2012 r. była umową o dzieło, o której mowa w art. 627 k.c. i następnych. Zgodnie z tym przepisem przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Powód zawarł tę umowę jako konsument, czyli, jak stanowi art. 221 k.c., osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Z kolei pozwany zawarł tę umowę w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa. Dlatego też zastosowanie znajdował w niniejszej sprawie szczególny reżim odpowiedzialności przyjmującego zamówienie za wady dzieła ustanowiony w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2002 r., Nr 141, poz. 1176 ze zm., dalej – Ustawa).

Przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy o dzieło w obrocie konsumenckim zostały znowelizowane ustawą z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2014 r., poz. 827). Przepis art. 51 ww. ustawy stanowi, iż do umów zawartych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, tj. do 24 grudnia 2014 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Strony postępowania zawarły umowę o dzieło w dniu 20.04.2012 r., zatem w niniejszej sprawie stosuje się przepisy Kodeksu Cywilnego sprzed jego nowelizacji. Treść przepisu art. 637 k.c. obowiązujący w dacie zawarcia umowy przez strony wskazywał zaś, że jeżeli dzieło ma wady, zamawiający może żądać ich usunięcia, wyznaczając w tym celu przyjmującemu zamówienie odpowiedni termin z zagrożeniem, że po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu nie przyjmie naprawy. Przyjmujący może odmówić naprawy, gdyby wymagała nadmiernych kosztów. Gdy wady usunąć się nie dadzą albo gdy z okoliczności wynika, że przyjmujący zamówienie nie zdoła ich usunąć w czasie odpowiednim, zamawiający może od umowy odstąpić, jeżeli wady są istotne; jeżeli wady nie są istotne, zamawiający może żądać obniżenia wynagrodzenia w odpowiednim stosunku. To samo dotyczy wypadku, gdy przyjmujący zamówienie nie usunął wad w terminie wyznaczonym przez zamawiającego.

Oznacza to, że w wypadku gdy wady dzieła nie dają się usunąć albo z okoliczności wynika, że ich usunięcie nie może nastąpić w czasie odpowiednim, albo usunięcie wad nie następuje pomimo wyznaczenia przez zamawiającego terminu na dokonanie naprawy, zamawiającemu przysługuje prawo do odstąpienia od umowy – jeżeli wady są istotne. Jeżeli wady są nieistotne przysługuje mu prawo do żądania obniżenia wynagrodzenia w odpowiednim stosunku. Z kolei treść przepisu art. 6271 k.c. obowiązujący w dacie zawarcia umowy przez strony wskazywał zaś, że do umowy zawartej, w zakresie działalności przedsiębiorstwa przyjmującego zamówienie, z osobą fizyczną, która zamawia dzieło, będące rzeczą ruchomą, w celu niezwiązanym z jej działalnością gospodarczą ani zawodową, stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży konsumenckiej.

W myśl art. 4 ust. 1 ww. Ustawy sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Odpowiedzialność sprzedawcy, a w przypadku umowy o dzieło – przyjmującego zamówienie, za niezgodność z umową, jest odpowiedzialnością niezależną od winy. Odpowiedzialności tej przyjmujący zamówienie nie ponosi tylko w razie wystąpienia określonych w ustawie okoliczności egzoneracyjnych.

W przypadku niezgodności dzieła z umową w chwili jego wydania, zamawiającemu przysługują zatem roszczenia z art. 8 tej Ustawy, stosowanego do umowy o dzieło w sposób odpowiedni. Zasadniczym uprawnieniem zamawiającego, jeżeli dzieło jest niezgodne z umową, jest żądanie doprowadzenia dzieła do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę, chyba że naprawa jest niemożliwa lub wymaga nadmiernych kosztów (art. 8 ust. 1 Ustawy). Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia (art. 8 ust.2 Ustawy).

Z kolei art. 8 ust. 4 powyżej wskazanej Ustawy stanowi, że jeżeli kupujący, z przyczyn określonych w ust. 1, nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny (w przypadku umowy o dzieło – wynagrodzenia) albo odstąpić od umowy. Jak wykazało postępowanie dowodowe, pismem z dnia 22.04.2014 r. powód skutecznie odstąpił od umowy z Xxxiem, które to uprawnienie, zdaniem Sądu, przysługiwało powodowi w oparciu o art. 8 ust. 4 Ustawy.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż istnienie wad dzieła w chwili jego wydania powodowi (a więc w dniu 20.10.2012 r.), zostało w niniejszej sprawie wykazane. Rozstrzygającym dowodem odnośnie istnienia wad dzieła była opinia biegłego sądowego z zakresu technologii drewna i stolarki budowlanej. Biegły w opinii wskazał, iż w zamontowanych drzwiach występują różnego rodzaju wady tj.

1)    wady, które tkwiły od samego początku – wady obróbki mechanicznej w postaci wyrwania materiału, które zostały potem zalakierowane, wady w doborze materiału pod wykończenie transparentne (znaczna różnica poszczególnych elementów drzwi), wszelkiego rodzaju ciemniejsze plamy wynikające z przebić klejowych, wstawki materiału, sęki, pęknięcia paneli w szczególności tych zamontowanych w drzwiach zewnętrznych (widoczne spękania masy jaka była użyta do wypełnienia powstałych pęknięć), brak wkrętów w miejscach gdzie takie wkręty powinny się znajdować jako wzmocnienie zawias, brak spełnienia funkcji uszczelki zamontowanej w ościeżnicy drzwi wewnętrznych z przedpokoju na korytarz,
2)   
2) wady montażu – układanie terakoty po zamontowaniu drzwi, szczeliny powstałe na połączeniu elementów poziomych i pionowych opasek maskujących
3) wady, które ujawniły się podczas użytkowania – pęknięcia na panelach drzwiowych oraz rumiankach skrzydeł, rozklejenia na spoinie klejowej elementów rumiaków drzwiowych oraz połączeń miedzy rumiakami, krzywizna skrzydła drzwi wewnętrznych zamontowanych do pokoju przy schodach na poddaszu powstałe z niewłaściwego suszenia drewna.
4) wady powstałe w wyniku użytkowania – uszkodzenia uszczelek, połamanie kanału w progu ościeżnicy, w którym zamocowano uszczelkę, uszkodzenia mechaniczne, oberwanie uszczelek samoprzylepnych, uszkodzenie blachy zamka i uszczelki przy zamku w drzwiach dwudzielnych, uszkodzenia blachy zaczepowej zamka.
5) wady estetyczne i funkcjonalne.
Podsumowując biegły stwierdził, iż drzwi zamontowane w domu powoda zawierają istotne wady obniżające walory estetyczne i funkcjonalność. Ww. wady, a w szczególności wady jakie ujawniły się podczas użytkowania, które wpływają na trwałość drzwi. W drzwiach może dojść do trwałego uszkodzenia skrzydła drzwiowego lub ościeżnicy na wysokości blachy zaczepowej, zaś powstałe pęknięcia drewna na panelach drzwiowych oraz rumiakach skrzydeł zmniejszają odporność drzwi na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych. Przyczyną i mechanizmem powstania wad drzwi było przygotowanie materiału i wykonanie drzwi, montaż drzwi, użytkowanie. Biegły podał, iż w zasadzie wszystkie wady można usunąć i przybliżony koszt takiej naprawy to kwota 6.170 zł. W przypadku wymiany wypaczonego skrzydła drzwiowego na nowe do wskazanych przez biegłego kosztów naprawy należy doliczyć koszt nowego skrzydła. Wartość takiej usługi w chwili zawierania umowy to kwota 23.418,50 zł, zaś na chwilę obecną to kwota 36.237,50 zł (opinia – k. 120-143).

    Zastrzeżenia do opinii wniosła strona powodowa (k. 168) oraz pozwana (k. 164-165).

    W opinii uzupełniającej biegły wskazał, iż wypełnienie istniejących pęknięć drewna woskami oraz polakierowanie ma za zadanie zabezpieczenie drewna przed działaniem czynników otaczających oraz poprawę estetyki stolarki. Jeśli drzwi będą właściwie użytkowane to nowe uszkodzenia nie powinny się pojawiać. Przyczyną wad jakie ujawniły się podczas użytkowania było niewłaściwe przygotowanie drewna. Dodatkowe suszenie nie przyniesie żądnych efektów. Według dokonanego pomiaru wilgotność powietrza w budynku wynosiła 45%, a więc mieściła się w granicach jakie są optymalne dla przebywania człowieka. Ogrzewanie pomieszczeń wpływa na wilgotność drewna. Wilgotność równoważna drewna zależna jest również od temperatury powietrza. Ponownie podkreślił, iż pęknięcia drewna oraz lakieru powstały wskutek niewłaściwego przygotowania materiału. Zarówno pora dnia jak i pora roku, kiedy przeprowadzano oględziny wymagały użycia oświetlenia sztucznego, w szczególności w stosunku do stolarki drzwiowej zamontowanej wewnątrz budynku na parterze, zaś oględziny drzwi zewnętrznych odbywały się przy świetle dziennym, gdyż inaczej nie można byłoby nic zobaczyć. Ponadto biegły wyjaśnił, że w każdym przypadku, nawet w przypadku krzywizn ścian, montażu każdej stolarki w tym i stolarki drzwiowej dokonuje się według ustawień poziomicy a nie dopasowania do ściany (opinia uzupełniająca - k. 179-184). Na rozprawie w dniu 08.9.2015 r. biegły podtrzymał swoją podstawową i uzupełniającą opinię oraz wnioski w nich zawarte (k. 211).

Opinia biegłego, tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie Sądu orzekającego w ramach uprawnień przewidzianych w art. 233 § 1 k.p.c. Kryteria, w oparciu o które dokonywana jest ta ocena to zgodność z regułami logiki, doświadczenia życiowego, wiedzy powszechnej, a także zachowanie wymogów formalnych (tak SN w wyroku z 12 września 1973 r., II PR 220/73, LEX nr 14228, z 17 maja 1974 r., I CR 100/74, LEX nr 7497). Sąd nie może jedynie - odwołując się do wiedzy specjalnej - nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń (tak SN w wyroku z 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, LEX nr 5319). Jak przyjmuje się również w orzecznictwie, zadaniem opinii sporządzonej przez biegłego sądowego jest dostarczenie sądowi wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.). Posługując się powyżej sformułowanymi kryteriami Sąd uznał opinię sporządzoną przez biegłego za opinię rzetelną, logiczną w swych wywodach i pozbawioną błędów w rozumowaniu. Biegły w sposób szczegółowy i wnikliwy przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a swoje wnioski wyprowadził z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, a także z oględzin wykonanego dzieła. Także sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w opinii twierdzeń powodowały, iż Sąd podzielił wnioski płynące z opinii. Nie budzi wątpliwości, że opinia została wydana przez osobę kompetentną, posiadającą odpowiednia wiedzę w swojej dziedzinie, a przedstawione sądowi wyniki pracy biegłego poprzedzone zostały odpowiednią – dającą się zweryfikować z punktu widzenia zasad logiki – analizą.

Opinia ta dowiodła istnienia szeregu istotnych wad wykonanych drzwi. W oparciu o korespondujące z opinią zeznania powoda składane w charakterze strony oraz świadka S, Sąd ustalił, że wady te były efektem działań Xxxa i istniały w chwili wydania dzieła. Jak wskazano już wyżej, powód wielokrotnie zwracał się do Xxxa o usunięcie tych wad i czynił to zanim złożył mu oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Warto w tym miejscu zauważyć, że Jan Xxx zobowiązał się w oświadczeniu do usunięcia wszelkich wad w określonym terminie. Do okoliczności bezspornych niniejszej sprawy należy to, że do usunięcia tych wad ostatecznie nie doszło, gdyż pracownik Xxxa próbował usunąć usterki w lokalu powoda, przy czym nie zdołał tego wykonać. Wobec powyższych okoliczności oraz zakresu niezbędnych do wykonania robót naprawczych (co obrazuje opinia biegłego) należało uznać, iż Xxx, jako przyjmujący zamówienie, nie zdołał uczynić zadość żądaniu usunięcia wad w odpowiednim czasie. Już tylko ta okoliczność uprawniała powoda do skorzystania z odstąpienia od umowy określonego zarówno w art. 8 ust. 4 ustawy, jak też art. 637 k.c. obowiązującego w dacie zawarcia umowy. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać można było również, iż naprawa narażałaby powoda na znaczne niedogodności. Przemawiał za tym charakter zamówionego dzieła, które stanowiło wyposażenie lokalu mieszkalnego. Jakiekolwiek naprawy tego dzieła zakładały bowiem obecność pracowników, w sposób nieunikniony zakłócających spokój domowy. Nadto, znacznych niedogodności można było również upatrywać w konieczności zdemontowania drzwi, dokonaniu ich napraw, a potem ponownego ich montażu w lokalu powoda. Choć jak wynika z opinii biegłego sądowego zakres tego typu prac, przy próbie naprawienia wad dzieła, niebyłby znaczny, to jednakże Sąd uznał, że byłyby to prace uciążliwe na tyle, że narażałyby powoda na znaczne niedogodności. W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż spełnione zostały przesłanki skorzystania przez powoda z odstąpienia od umowy przewidzianego w art. 8 ust. 4 Ustawy.

Skutkiem odstąpienia od umowy jest zniweczenie jej ex tunc i zwrot wszystkiego, co w jej wykonaniu zostało świadczone. Bezspornym jest, że powód uiścił do rąk Xxxa wynagrodzenie za wykonane dzieło. Bezspornym jest również, że do dnia dzisiejszego uiszczona kwota nie została zwrócona powodowi. Oświadczenie o odstąpieniu jest jednoczesnym oświadczeniem woli o charakterze prawno - kształtującym i jak zostało wykazane rodzi obowiązek zwrotu wszystkiego, co w jej wykonaniu zostało dotychczas świadczone. Stroną, która w przedmiotowym stosunku prawnym cokolwiek świadczyła jest wyłącznie powód. Stąd roszczenie o zwrot wpłaconej kwoty znajduje uzasadnienie w złożonym oświadczeniu o odstąpieniu od umowy.

Do spornych okoliczności sprawy należała jednak wysokość uiszczonego na rzecz Xxxa wynagrodzenia, której powód mógł domagać się od pozwanego w oparciu o zaistniałe wady dzieła. Wyjaśnić przy tym należy, iż powód dostarczył dowodów na uiszczenie Xxxowi wynagrodzenia w łącznej kwocie 15.923 zł. Wprawdzie powód konsekwentnie twierdził, iż Janowi Xxxowi została uiszczona kwota 18.000 zł, jednakże udowodnił swoje twierdzenia jedynie w zakresie kwoty 15.923 zł. Podnosił, iż nie posiada potwierdzenia wpłaty kwoty 2.000 zł, która rzekomo została uiszczona. Natomiast zeznająca w charakterze świadka na rozprawie początkowo w dniu 15.01.2015 r. Joanna S zeznała, iż nie płaciła nic Xxxowi (k. 60), zaś już na rozprawie w dniu 26.05.2015 r. zeznała, iż po zakończonej pracy zapłaciła wykonawcy kwotę 2.000 zł i wzięła na to pokwitowanie, które się gdzieś zawieruszyło (k. 195). Sąd nie dał wiary twierdzeniom świadka w tym zakresie, gdyż jego zeznania były niekonsekwentne i wydają się być złożone na potrzeby niniejszego postępowania. Poza tym świadek S jest żoną powoda, co oznacza, iż ma interes prawny w tym, by doprowadzić do korzystnego zakończenia postępowania dla swego męża. Reasumując -  w ocenie Sądu twierdzenia powoda odnośnie zapłaty na rzecz Xxxa całości wynagrodzenia okazały się być gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami. Marginalnie jedynie wskazać należy, że gdyby nawet przyjąć, iż powód uiścił na rzecz Xxxa kwotę 18.000 zł, to dowody dostarczone przez powoda, łącznie z uwzględnieniem kwoty 2.000 zł rzekomo wpłaconej przez Joannę S, nie potwierdzają wysokości uiszczonej na rzecz wykonawcy pełnej kwoty 18.000 zł. Dodatkowo, wbrew temu co twierdzi pozwany, z dołączonych do pozwu dokumentów, a w szczególności z k. 111 wynika kiedy, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości Xxx przyjął od powoda określone tam kwoty. Powód wskazał bowiem, że kwoty wskazane na k. 111 dotyczą wynagrodzenia za wykonane działo, jakie przyjął od niego wykonawca. Podkreślić przy tym również należy, że dla skutecznego dokonania potrącenia dwóch wierzytelności, poza wymogiem ich tożsamości rodzajowej, wymagalności, możliwości zaskarżenia (art. 498 k.c.) konieczne jest złożenie skutecznego oświadczenia o potrąceniu. Może ono być złożone w dowolnej formie, jednak w taki sposób by dotarło do adresata, przy czym składający oświadczenie winien zindywidualizować swoją wierzytelność, skonkretyzować jej zakres przedstawiony do potrącenia z wierzytelnością powoda, wskazać przesłanki jej powstania, wymagalności i wysokości oraz dowody w celu ich wykazania.

W ocenie Sądu pisma, w których zawarte było oświadczenie o potrąceniu, nie spełniały powyższych wymagań. Mianowicie nie wskazywało kwoty zobowiązania i wierzytelności powoda, z którą miała być potrącona wierzytelność pozwanego, a także tytułu, z którego wynika zgłoszona do potrącenia wierzytelność. Poza tym w ocenie Sądu nie było również podstaw by przyjąć, że pozwanemu przysługuje przeciwko powodowi wierzytelność i że jej wysokość to kwota nieopłaconego przez powoda wynagrodzenia. Przede wszystkim pozwany istnienia wierzytelności z takiego tytułu nie wykazał. Poza tym, by móc powoływać się w procesie na zarzut potrącenia swoich należności wobec powoda, z należnościami powoda dochodzonymi pozwem, pozwany musiałby złożyć skuteczne oświadczenie o potrąceniu w tym zakresie i wykazać jego złożenie. Natomiast w sprawie brak jest podstaw, by przyjąć, że oświadczenie o potrąceniu wierzytelności powoda z jego wierzytelnościami zostało powodowi w ogóle złożone. Pełnomocnik pozwanego nie przedstawił bowiem do akt sprawy dowodu potwierdzającego doręczenie oświadczenia stronie przeciwnej.

Podsumowując - w ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie dowody, pozwalają stwierdzić, że choć ewentualna naprawa stwierdzonych wad dzieła byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, to z pewnością wiązałaby się ze znacznymi niedogodnościami dla powoda i jego rodziny. Wykazane w niniejszej sprawie wady przedmiotowego dzieła są przy tym tego rodzaju, że nie tylko, w sposób istotny, wpływają na estetykę wykonanych drzwi, ale również ograniczają ich funkcjonalność. Okoliczność skutecznego odstąpienia od umowy, jak również powyższe okoliczności nie są bez znaczenia dla określenia konieczności zwrotu wynagrodzenia.

Mając na uwadze powyższe, uznając że powodowi należne jest wynagrodzenie w kwocie 15.923 zł oraz stwierdzając, że brak jest podstaw by przyjąć, że pozwany zgłosił skuteczny zarzut potrącenia dochodzonej kwoty, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 15.923 zł, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, o czym orzeczono w pkt I i II sentencji wyroku.

Żądanie zasądzenia odsetek od pełnej kwoty żądanej tytułem zwrotu wynagrodzenia od dnia wskazanego w pozwie, to jest od dnia 01.05.2014 r., nie mogło jednak być uwzględnione w całości, gdyż od tego dnia  zgodnie z art. 481 k.c. należą się powodowi odsetki ustawowe jedynie od kwoty 15.923 zł. Oświadczenie powoda z dnia 22.04.2014 r. zostało wysłane Xxx w dniu 23.04.2014 r. i wyznaczało siedmiodniowy terminem do zwrotu wskazanej w nim kwoty, który to termin upływał dnia 30.04.2014 r. Dlatego też odsetki naliczane powinny być od dnia następnego, tj. od dnia 01.05.2014 r. do dnia zapłaty.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 100 k.p.c. zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów proporcjonalnie do stopnia przegranej. Powództwo zostało uwzględnione w 88 %. Na koszty procesu wyłożone przez powoda składa się: opłata od pozwu w kwocie 2.357,97 zł, wydatki na poczet sporządzenia opinii przez biegłego w łącznej kwocie 700 złotych, koszty wynagrodzenia pełnomocnika w stawce minimalnej 2.400 złotych ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 461 j.t.) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, co łącznie dało kwotę 5.474,97 złotych.

Na koszty procesu wyłożone przez pozwanego składa się: opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej 2.400 złotych ustalone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490 j.t.), co łącznie dało kwotę 2.417 złotych.

Łączne koszty procesu wyłożone przez obie strony to kwota 7.891,97 złotych. Skoro powództwo uwzględniono w 88 %, to pozwany powinien pokryć 88 % ogólnych kosztów procesu, czyli kwotę 6.944,93 złotych (88 % x 7.891,97 złotych), gdyż w takim stopniu przegrał sprawę. Pozwany zaś poniósł koszty procesu w kwocie 2.417 złotych, wobec czego powinien zwrócić powodowi kwotę 4.527,93 złotych tytułem części poniesionych przez powoda kosztów procesu (6.944,93  złotych -  2.417 złotych) i taką kwotę zasądzono od pozwanego na rzecz powoda w punkcie III sentencji wyroku.

Skarb Państwa poniósł tymczasowo koszty sądowe w kwocie 31,97 złotych, które zgodnie z wynikiem sprawy na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 90, poz. 594 ze zm.) Sąd nakazał pobrać od powoda 3,84 złotych (12% x 31,97 złotych), zaś od pozwanego w kwocie 28,13 złotych (88% x 31,97 złotych).



 






prowadzenie sprawy o zapłatę adwokat Białystok

cennik usług prawniczych w sprawach cywilnych

odszkodowanie za wady dzieła adwokaci Białystok

porady prawne z zakresu prawa zobowiązań



data publikacji: 2016-01-25 09:59:03

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o zaległości czynszowe. Najem lokalu od Gminy.
Pozew o ustalenie nieważności umowy. Pozorność umowy.
Wyrok w sprawie o najem i zapłatę.
Zapłata za najem, zapisy umowy najmu.
Ochrona dóbr osobistych, publikacja prasowa, powództwo o zapłatę.
Rozliczenie nakładów na nieruchomość - najem lokalu
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Pozew o zapłatę za bezumowne korzystanie z lokalu.
Zapłata za czynsz, wymagalność roszczenia.
Ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za uszkodzenie samochodu
Powództwo o zapłatę - przedawniony dług.
Rozstrzygnięcie o kosztach umorzonego postępowania.
Bezpodstawne wzbogacenie - zarząd majątkiem wspólnym.
Nienalezyte wykonanie prac budowlanych - wady dzieła.
Klauzule abuzywne umowa z pośrednikiem sprzedaży nieruchomości.
Skarga kasacyjna RPO w sprawie o naruszenie dóbr osobistych
Powództwo o zapłatę od byłego małżonka
Roszczenie z tytułu wadliwego wykonania dzieła
Wyrok w sprawie ustalenia stosunku pracy i zapłatę.
Powództwo o zapłatę z tytułu umowy najmu maszyny.
Postanowienie umarzające sprawę o zapłatę.
Wady wykonanwcze w umowie o roboty budowlane, wyrok cwyilny.
Zmiana powództwa w trakcie procesu, oddalenie powództwa.
Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lasu
Pozew o bezpodstawne wzbogacenie
Zapłata z tytułu umowy najmu maszyny
Egzekucja kontaktów z dzieckiem, zagrożenie nakazem zapłaty za niewykonany kontakt.
Powództwo o zapłatę w postępowaniu gospodarczym.
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony
Klient zgłosił się do kancelarii z wydanym przeciwko niemu nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym. Na skutek zarzutów procesowych, Sąd powództwo oddalił - obciążając stronę powodową kosztami zastępstwa procesowego.