Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności - orzecznictwo prowadzonych spraw

Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.

Sygn. akt XIII /11


WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada  2012  r.

Sąd Rejonowy w Białymstoku XIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:
Protokolant:         

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach : 11.10 i 22.11.2011 r. oraz 15.02., 21.02., 26.06., 20.11 .2012 r. w Białymstoku sprawy z wniosku Policji
przeciwko X.owi Z. owi, synowi Wacława i Anny z domu T., urodzonemu 21.04.1938 r. w m. Sidra  
obwinionemu o to, że:    w okresie od dnia 21 stycznia 2011 r. do dnia 22 stycznia 2011 r. w Białymstoku przy ulicy D.a 6, działając wspólnie z nieletnim synem J.em Z. , dokonał uszkodzenia ściany budynku poprzez wykonanie trzech otworów, czym spowodował straty w wysokości 250 zł na szkodę A.a P.   
to jest o czyn z art. 124 § 1 kw

I.    Obwinionego X.a Z. a uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 124 § 1 kw wymierza mu  karę grzywny w kwocie 1000 ( jednego tysiąca )  złotych..
II.    Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem opłaty i kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi związanymi ze sporządzeniem przez biegłych opinii.


sygn. akt XIII W /11
Uzasadnienie

    Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

    A. P. i jego żona Elżbieta P. są właścicielami nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym i budynkiem  gospodarczymi , położonej w Białymstoku przy ulicy Króla Zygmunta Augusta  7 , oznaczonej numerem geodezyjnym 1398/3. . Właścicielem sąsiedniej działki , graniczącej bezpośrednio z wymienioną nieruchomością jest X. Z.  , pozostający od dłuższego czasu w konflikcie z małżonkami P..  Skutkiem tego sąsiedzkiego konfliktu jest wiele spraw toczących się między stronami w sądzie.  
Budynki istniejące na działce nr 1398/3 ( A. P. nabył nieruchomość wraz z istniejącą już tam zabudową )  są usytuowane na granicy z działką stanowiącą własność X.a Z. a .  Ponieważ od czasu nabycia przez  A.a P.  wymienionej posesji  X. Z.  uniemożliwiał mu wykonanie remontu budynków , a J.P. podejrzewał , że sąsiad niszczy mu naprawiony w garażu dach i ścianę budynku mieszkalnego , na swojej nieruchomości umieścił kamery , które miały umożliwić mu stwierdzenie , czy jego podejrzenia się potwierdzą. raawJ,j

       W dniu 22 stycznia 2011 roku A. P. obejrzał nagranie zarejestrowane przez kamerę w dniach 21-22 stycznia  stwierdzając , że X. Z.  i jego syn J. wykonują jakieś czynności przy ścianie domu mieszkalnego. Kiedy udał się na podwórze aby obejrzeć ścianę zbudowaną z pustaków , zobaczył , że są w niej trzy duże otwory , których wcześniej nie było.  Nie  mając wątpliwości co do tego , iż uszkodzenia ściany dokonali wymienieni sąsiedzi , A. P. powiadomił o zdarzeniu Policję .

Przybyli na miejsce zajścia funkcjonariusze Policji nie zostali wpuszczeni przez  X.a Z. a na posesję.  W związku z tym zdjęcia ściany budynku , w której widoczne były otwory polica.ci wykonali za ogrodzeniem , na ulicy.

 X.owi Z. owi postawiono zarzut popełnienia czynu określonego w art. 124 § 1 kw.  
) duże nawisy lodowe i sople.

          Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o:  zeznania świadków: A.a P. ( k – 78-80),  Anny .(k – 179-180) , Patrycji Marii P.  (k –  180v ),  Damiana K. ( k 212-213 ) ,  materiał zdjęciowy (k – 7, 38-43, 56, 71-74, 103,176,209-211, 218 -, 285- 290, 301-302 ) , nagranie na płycie CD (k-13-17  ) , protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu ( k1 ) , protokół oględzin ( k5-6 , 14-17 ) , notatkę urzędową ( k-18 ) , kopii mapy ewidencyjnej ( k 76 ) , decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego  ( k83-84 ) , protokół kontroli ( k 85-86 ) , szkic sytuacyjny z załącznikami ( k 87-91 ) , orzeczenia techniczne z załącznikami ( k 165-175 ) , kserokopie dokumentów z akt spraw VII K ./10. VII K 201/11 , XI C ./10 ,  IV Npw 173/11 Sądu Rejonowego w Białymstoku ( k 8-10, 101-114, 117-130, 135-158, 161-162 ) , odpis postanowienia w sprawie II Cz ./1 Sądu Okręgowego w Białymstoku , akta sprawy IV Nw ./11 Sądu Rejonowego w Białymstoku , opinię biegłego Beaty Backiel – Brzozowskiej ( k 327-330, 348-349 ) .

Słuchany na rozprawie w charakterze obwinionego X. Z.  nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.  Wyjaśnił, że chociaż pozostaje z pokrzywdzonym w konflikcie , to zniszczył ściany w  budynku należącym do A.a P..

Stwierdził , iż uważa , że otwory w cegle , będące przedmiotem postępowania powstały w okresie wcześniejszym , jeszcze zanim on nabył swoja działkę , graniczącą z nieruchomością pokrzywdzonego .

Odnosząc się do sytuacji zarejestrowanej na nagraniu z kamer obwiniony oświadczył , iż rzeczywiście w tym czasie razem z synem znajdował się na podwórzu , jednakże nie niszczył ściany budynku , a jedynie zasłaniał kamery , które wprawdzie – jak podał – umieszczone były na budynku należącym do A.a P. – jednakże „ wystawały „ na odległość 50 cm w kierunku posesji obwinionego .  Nadto – jak stwierdził – pod ścianę budynku należącego do sąsiada podchodził jedynie po to , , by wykonać pomiary stojącej wcześniej przy ścianie drewnianej konstrukcji podobnej do drabiny , z której korzystał kominiarz.

X. Z.  dodał , iż – jego zdaniem – konflikt sąsiedzki pomiędzy nim i pokrzywdzonym powstał tylko i wyłącznie z winy A.a P. , który dokuczał mu w ten sposób , iż oblewał go wodą , używał wobec niego przemocy i gróźb , straszył ,  że go zabije , a nadto oskarżał o podejmowanie działań niezgodnych z prawem.

Nadto obwiniony złożył do akt sprawy zdjęcia przedstawiające – jego zdaniem – Ścianę budynku , będącą przedmiotem postępowania oświadczając , iż taki stan ściany Tj. z istniejącymi otworami istniał już w 2008 roku ( k72-73 ) . Podał , że zdjęcia te złożone zostały do akt sprawy VII K 933/10 Sądu Rejonowego w Białymstoku , zaś wykonane zostały 12.10.2010 roku , o czym świadczyć miał datownik uwidoczniony na fotografii.

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnieniom obwinionego nie można było  dać wiary, gdyż pozostawały one w całkowitej sprzeczności z zabranym w sprawie materiałem dowodowym .

Bezsporna w sprawie pozostaje okoliczność , iż pomiędzy A.em P. i X.em Z. em istnieje od kilku lat zaostrzający się coraz bardziej konflikt sąsiedzki.

Brak jest jednak jakichkolwiek podstaw do uznania , iż sytuacja taka spowodowana została – jak twierdził to obwiniony – nieuzasadnionym , agresywnym zachowaniem się pokrzywdzonego . Przeczą temu bowiem zeznania przesłuchanych na rozprawie świadków oraz treść zgromadzonych z w aktach sprawy dokumentów.           A. P. zeznał , iż nie jest prawdą to , co podnosił obwiniony , tj. , ,że budynki na działce nr 1398/3 stanowiącej własność pokrzywdzonego położone są na granicy obu sąsiadujących ze sobą nieruchomości tak , że ściana budynku będącego przedmiotem postępowania stanowi granicę pomiędzy posesjami , gdyż pomiędzy działką 1398-3 , a nieruchomością , na której usytuowany jest dom należący do obwinionego znajduje się wąski pas gruntu, oznaczony jako działka 1394/4 , również stanowiący własność D.Z. a

Pokrzywdzony zeznał , że gdy w 2007 r. stwierdził , że dach jego garażu przecieka , zlecił jego naprawę ekipie remontowej. Remont nie został jednak wykonany, gdyż nie pozwolił na to obwiniony , który straszył robotników , ubliżał im , groził wezwaniem Policji. J.P. relacjonował , iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku oddalił skargę X.a Z. a dotycząca wykonywania przez pokrzywdzonego prac związanych z remontem wymienionego garażu i nakazał przeprowadzenie tychże prac.

Pomimo tego jednak – jak podał świadek – kiedy ponownie w 2010 roku rozpoczęły się prace budowlane, obwiniony nie zmienił swego postępowania , a jego agresja nasiliła się. X. Z.  wszczynał bowiem awantury , oblewał pokrzywdzonego wodą filmował i fotografował pracowników wykonujących remont , kłócił się z nimi , a nadto wchodził  na dach i układał tam różne przedmioty, a następnie połamał nowo ułożone krokwie. Pokrzywdzony dodał , , że w 2010 roku została rozebrana częściowo ściana należącego do niego domu , znajdująca się od strony posesji należącej do obwinionego i aby odbudować tę ścianę , musiał on ustawić rusztowanie w obecności funkcjonariuszy Policji , gdyż D.Z.  nie zezwalał mu na wejście na swoja działkę.

Z zeznań A.a P. wynika , iż nikt inny poza obwinionym i jego synem nie mógł dokonać tych zniszczeń , gdyż bez wiedzy i zgody D.Z. a nikt nie może wejść na jego działkę. Ponieważ – jak podał pokrzywdzony – że budynek niszczy obwiniony, zdecydował się na zainstalowanie na ścianie domu kamer , które miały monitorować to , co działo się przy ścianach.

Zdaniem A.a P. , obwiniony w dniach 21 i 22 stycznia 2011 r. celowo zakrywał kamery, aby nie dopuścić w ten sposób do sfilmowania  sytuacji celowego niszczenia przez niego ściany budynku poprzez wybia.ie otworów w cegle. Pomimo tego – jak zeznał pokrzywdzony – na odtworzonym filmie widoczne było , że D.Z.  „ coś robi przy ścianie „ dlatego też , nauczony wcześniejszymi , przykrymi doświadczeniami zawiadomił on Policję, a gdy funkcjonariusze wykonali zdjęcia budynku od strony działki należącej do obwinionego okazało się , że w ścianie domu są otwory, których wcześniej nie było.

Przytoczona relacja pokrzywdzonego znalazła potwierdzenie w zeznaniach pozostałych przesłuchanych na rozprawie świadków.

Przeprowadzająca w styczniu 2011 r. interwencję funkcjonariusz Policji A. podała , że zdjęcia domu ściany domu należącego do A.a P. musiał wykonać z działki sąsiadującej z nieruchomością stanowiącą własność obwinionego , gdyż brama wejściowa na działkę D.Z. a zamknięta był na łańcuch , a na posesji nikogo nie było,. Nadto , jak stwierdziła, bała się wchodzić na podwórze , gdyż w trakcie wcześniejszej interwencji obwiniony był bardzo agresywny , pobudzony i groził użyciem wobec funkcjonariuszy trzymanej w ręku siekiery , mówiąc : cyt. : „ zapierdolę was siekierą „  Świadek zeznała , iż na ścianie budynku widoczne były trzy otwory , które uwidoczniła na zdjęciach z karty 7 .

Natomiast z zeznań Partycji Marii P. – córki pokrzywdzonego wynika , że gdy w dniu 21 stycznia 2011 r. wróciła ze szkoły usłyszał głośne dźwięki – stukanie . Nie wiedząc , co się dzieje poszła w kierunku , z którego dźwięki te dochodziły , tj. do sypialni rodziców mieszczącej się od strony działki obwinionego i ujrzała X.a Z. a odchodzącego od ściany ich domu. W tym czasie stukanie, które słyszała wcześniej , ustało, a gdy sąsiad ponownie zbliżał się do ściany domu , dźwięki ponownie były słyszalne. Świadek dodała , iż w tym czasie razem z obwinionym był jego syn , a gdy spojrzała na zainstalowane na ścianie budynku kamery okazało się , że są one czymś  zasłonięte. Ponieważ odgłosy stukania trwały dość długo , zadzwoniła ona do rodziców , którzy szybko przyjechali.

 Zeznająca dodała , iż z treści rozmowy , którą prowadzili wówczas jej rodzice wywnioskowała , iż obawiają się oni o to , że X. Z.  mógł zniszczyć ścianę w należącym do nich domu .

Aczkolwiek Patrycja M.P. jest córką pokrzywdzonego -  w ocenie Sądu – brak jest w sprawie podstaw , by jej zeznaniom odmówić przymiotu wiarygodności. Sam obwiniony, po obejrzeniu nagrania zarejestrowanego przez kamerę nie kwestionował bowiem faktu , iż w dniu 21 stycznia 2011 r. wykonywał prace przy ścianie budynku należącego do A.a P. , jednakże – jak już podniesiono – twierdził, że chciał naprawić stojącą przy ścianie drewnianą konstrukcję.  Zatem zeznania wymienionego świadka widzącego D.Z. a podchodzącego i odchodzącego od ściany domu nie mogą być niewiarygodne.  Fakt , iż odgłosy stukania , które słyszała świadek wiązały się z jakimiś czynnościami wykonywani właśnie przez obwinionego przy ścianie domu wynikał stad , iż – jak podała zeznająca -  odgłosy te pojawiały się , gdy D.Z.  zbliżał się do ściany , a  przestawały być słyszalne , gdy obwiniony od ściany odchodził.

W ocenie Sądu ,  nie mogło to być przypadkowe.  Skoro bezpośrednio po tym zdarzeniu  zarówno interweniujący funkcjonariusze Policji , jak też sam pokrzywdzony zaobserwowali pojawienie się w ścianie budynku otworów , których – jak podał pokrzywdzony – wcześniej nie było  i nikt poza obwinionym nie podchodził w tym czasie do ściany , to należy przyjąć , iż uszkodzenia budynku dokonał właśnie X. Z. .

 Bardzo istotne znaczenie dla poczynienia ustaleń w tym przedmiocie miały również  zeznania Damiana K. ,  który podał , iż  w czasie gdy razem z kolegami z ekipy remontowej prowadził na zlecenie pokrzywdzonego remont opisywanej ściany budynku , który miał polegać na ociepleniu ściany  , nie widział tam jakichkolwiek otworów w pustakach. Dodał, że gdyby takie otwory były ,  to z pewnością w trakcie remontu zostałyby usunięte.  Takie oświadczenie złożył świadek po okazaniu mu zdjęć zniszczonej ściany.  Świadek rozpoznał tę ścianę jako tę , którą widział przeprowadzając remont i był pewien , że otworów uwidocznionych na zdjęciach  w tym czasie  nie było . ( k-212 ).  D.Kowalski opisał przy tym incydent mający miejsce w czasie wykonywania prac remontowych , kiedy to kobieta znajdująca się na sąsiedniej posesji zaczęła olewać ekipę remontową wodą , zmuszając robotników do przerwania prac.  O tym że kobietą tą była żona obwinionego świadczy treść notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji  ( k-217 i k- 222 ) .  Wprawdzie świadek podawał , że nie pamięta kiedy wykonywane były  opisane przez niego prace i podał , że chyba był to 2011 rok , to opisany przez niego i udokumentowany przez Policję w notatkach urzędowych incydent nie pozostawia wątpliwości co do tego , że remont był wykonywany w październiku 2010 roku.

 Z zeznań świadka wynika także ,, iż wprawdzie A. P. nie opowiadał mu o konflikcie z sąsiadem , to na jego pytanie , co się stało, że od ściany budynku odpadł wcześniej zauważony przez świadka  arkusz wełny mineralnej  , pokrzywdzony odparł , iż  wełnę tę zerwał sąsiad.

Oceniając zeznania  wymienionego świadka  podkreślić należy , iż jest on podobnie jak Anna Ś.dla obu stron konfliktu osobą obcą , a zatem nie było powodów , by jego zeznania oraz zeznania wymienionej funkcjonariuszki Policji ocenić jako niewiarygodne.  

Zauważyć należy , iż treść zeznań pokrzywdzonego oraz pozostałych świadków nie pozwoliły Sądowi na uznanie za przekonywujące stanowiska obwinionego , iż  nie popełnił on zarzucanego mu czynu , a nadto, że jest on  osobą – co wielokrotnie podkreślał ( m.in. k-37 akt ) „  o nieskazitelnej opinii  „ .

 Z całą pewnością bowiem nie można opinii takiej wyrazić o osobie , która grozi interweniującym funkcjonariuszom Policji użyciem wobec nich siekiery , opisując swój zamiar za pomocą słów powszechnie uważanych za obelżywe, a nadto dopuszcza się samowoli budowlanej ( k- 83 ) i jest oskarżona o popełnienie czynu z art. 288 § 1 kk ( k107-109 ) .  

W świetle powyższych dowodów na aprobatę sądu nie zasługiwała opinia sporządzona przez biegłego z zakresu budownictwa Józefa K., który stwierdził , iż otwory w bloczkach wapienno – piaskowych , z których częściowo zbudowana jest ściana budynku należącego do pokrzywdzonego powstały w wyniku wieloletniego  działania czynników atmosferycznych , głównie w okresie jesienno – zimowym, nie zaś w wyniku wywołanych celowo przez człowieka uszkodzeń mechanicznych.  W ocenie Sadu , na uwagę zasługiwała przed wszystkim podnoszona przez pokrzywdzonego , a potwierdzona przez biegłego okoliczność , iż wszystkie pustaki  Takie same ) , z których zbudowana została ściana ułożono tam w tym samym czasie . Skoro zatem pustaki te ulagają zniszczeniu w wyniku działania warunków atmosferycznych , to teoretycznie założyć należało , że skoro w sposób jednakowy sa wystawione na działanie tych niekorzystnych warunków ( deszcz , wiatr , wilgoć ) , to w jednakowym lub bardzo podobnym stopniu powinny ulegał stopniowemu  zniszczeniu.  Tymczasem wśród pustaków w ścianie będącej przedmiotem postępowania tylko kilka miało  duże , nienaturalne otwory o dużej powierzchni, pozostałe zaś bloczki otworów takich nie posiadały. Biegły nie zajął stanowiska w tej kwestii stwierdzając jedynie , iż są to pustaki niskiej klasy , nietrwałe.  Zwrócić należało uwagę , iż zaprzeczeniem tezy co do niskiej wytrzymałości opisywanych pustaków było stwierdzenie przez biegłego ( na pytanie zadane przez pokrzywdzonego ) , iż nie można powiedzieć , co by się stało z takim pustakiem ( poza odpadnięciem warstwy już zdewastowanej przez czynniki atmosferyczne ) , gdyby uderzono w niego polanem lub siekierą .Biegły stwierdził jedynie , iż tego typu doświadczeń wytrzymałościowych nie przeprowadzano.
 
Wobec faktu ,iż opinia biegłego J,K. była niepełna i nie została uzupełniona także na rozprawie , Sad dopuścił dowód z opinii pracownika naukowego Politechniki Białostockiej dr inż. Beaty B., która jest m.in. autorka publikacji naukowych z zakresu wytrzymałości ceramicznych materiałów budowlanych.

W sporządzonej opinii pisemnej wymieniona biegła stwierdziła ,iż bazując na swoim wieloletnim doświadczeniu naukowo – badawczym oraz obserwacji uszkodzeń mrozowych na budynkach , zwłaszcza budowanych z ceramicznych elementów murowych jest oczywiste , iż stwierdzone w ścianie budynku należącego do pokrzywdzonego otwory nie powstały pod wpływem czynników atmosferycznych.  Swoje stanowisko biegłą szczegółowo uzasadniła w uzasadnieniu opinii pisemnej i podczas przesłuchania na rozprawie.  Biegła podała , iż rodzaj i wygląd uszkodzeń pustaków powstałych w wyniku działania czynników atmosferycznych jest inny niż uszkodzenia zaobserwowane na ścianie będącej przedmiotem postępowania . Różnice te zostały przez biegłą szczegółowo opisane i nie wymagają  szczegółowego omówienia w uzasadnieniu orzeczenia. Podkreślić jedynie należy , iż biegłą zwróciła uwagę na fakt ,iż o tym , że otwory w ścianie mogły powstać w wyniku działania człowieka świadczy m.in. koncentracja uszkodzenia w jednym punkcie , bez wyraźnego , mocnego łuszczenia się powierzchni obok otworu czyli łuszczenia się powierzchni innych , gdy tymczasem w wyniku działania czynników atmosferycznych nastąpiłoby łuszczenie powierzchni pustaka , a następnie odpadałyby cała warstwy i widoczne byłoby rozwarstwienie , nie zaś takie duże otwory, które przechodzą przez kilka warstw pustaka.

W przeciwieństwie do biegłego J.Kowala , który uchylił się od udzielenia odpowiedzi na pytanie , jak wyglądałby pustak po uderzeniu w niego tępym narzędziem , np. drewnianym polanem , biegła Beata Backiel – Brzozowska stwierdziła jednoznacznie , iż byłyby to uszkodzenia polegające na wybiciu otworów .

 W ocenie Sądu , brak było podstaw do kwestionowania  rzetelności omówionej opinii.  Jest ona bowiem bardzo szczegółowa , pełna i  została sporządzona w oparciu o posiadaną przez biegłą  wiedzę z zakresu ceramicznych materiałów budowlanych. 

 Reasumując uznać należało , iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdził winę obwinionego.  Zachowaniem swoim wyczerpał on znamiona czynu z art. 124 § 1 kw. 

Zdaniem Sądu,  wymierzona obwinionemu kara grzywny powinna uświadomić mu nieopłacalność tego typu zachowań , oddziaływać na niego także w kierunku powstrzymania się od naruszania norm prawnych w przyszłości oraz  spełnić cele w zakresie prewencji ogólnej .  Na wymiar kary miała też wpływ okoliczność , iż popełniając wykroczenia D.Z.  działał z niskich pobudek , chcąc dokuczyć sąsiadowi .

X. Z.  posiada realne możliwości uiszczenia orzeczonej kary .

Jego sytuacja materialna jest dobra . Wprawdzie obwiniony – jak podał – otrzymuje emeryturę jedynie w kwocie 1010 złotych , jednakże posiada majątek w postaci kilku nieruchomości położonych w Białymstoku . Jest również właścicielem samochodów . W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji wyroku , w tym o kosztach postępowania na podstawie art. 118 § 1 kpw – zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.










adwokat Białystok sprawy karne

kancelaria adwokacka wykroczenia

adwokaci Białystok pomoc prawna

prawnik Białystok porady prawne

 

data publikacji: 2015-04-24 09:48:15

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Wyrok karny - jazda samochodem pod wpływem narkotyku.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok w sprawie rozboju.
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wykroczenie drogowe - wymiar grzywny.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Wyrok Sądu odwoławczego w sprawie o wykroczenie drogowe.
Wyrok w sprawie spożywania alkoholu w miejscu publicznym.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Przekroczenie prędkości, zdjecie z fotradaru - niewskazanie sprawcy.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Kara za jazdę bez uprawnień i polisy OC
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Zgodnie z treścią art. 156 § 5 k.p.k.  wynika, że od 2014 roku jako regułę ustawodawca  statuuje nieograniczony dostęp do akt postępowania przygo-towawczego , a odmowa ich udostępnienia wchodzi w rachubę tylko w enumeratywnie wymienionych sytuacjach. : 
- potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania 
- ochrona ważnego interesu  państwa. 

Obowiązujące przepisy – po zmianach, stanowią implementację dyrek-tywy Parlamentu Europejskiego i Rady  nr 2012/13/UE z 22.05.2012 roku, które jako zasadę wprowadzają prawo dostępu do akt, ograniczone  jedy-nie ochroną ważnego interesu publicznego. 

Tymczasem standardem w praktyce sądowej  i prokuratorskiej - jest odmowa prawa wgladu w akta w oparciu o bardzo ogólne i jednocześnie lapidarne przesłanki dotyczące - wpływu wiedzy podejrzanego na tocżace się postępowanie. Standardy europejskie nadal pozostają nam obce ....

W przedmiotowej sprawie Sąd dokonywał podziału majatku wspólnego byłych małżonków. W skład tego majątku wchodziło prawo najmu lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Komunalnego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, oraz prawdo dzierżawy działki - w ramacg ROdzinnych Ogródków Działkowych. 
Bank w niniejszej sprawie domagał się zapłaty za niespłacany kredyt zaciągnięty przez pozwanych w walucie CHF. Pozwani - nieznani z miejsca pobytu byli reprezentowani przez kuratora, który działając na ich rzecz składał zarzuty w związku z roszczeniem. Docelowo Sąd oddalił powództwo uznając, iż nie budzi, więc wątpliwości w realiach sprawy, że pozwani pozbawieni byli w momencie zawarcia umowy możliwości, by poznać dostatecznie skonkretyzowane i obiektywne wskaźniki, w oparciu, o które miało być wyliczane ich świadczenie. Mając na uwadze, iż zapis dotyczący sposobu przeliczania spłaty na walutę CHF  stanowił itegralną część umowy - jego nieważność spowodowała ocenę, iż cała umowa jest nieważna, co doprowadziło do oddalenia powództwa.