Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Prawnik radzi

» jesteś tutaj: » Dla klienta » Prawnik radzi
Wyrok karny - wysokość zadośćuczynienia.

Sygn. akt VIII Ka /13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

                        Dnia 21 marca 2013 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
                Przewodniczący-Sędzia SO K – spr.
                      Sędziowie:                      SO D                                                   
                      Del.                                 SR D
          Protokolant: A
w obecności prokuratora E., po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. sprawy Pawła XXiego oskarżonego o czyn z art. 197§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej XXi XX od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2012 r. (sygn. akt XV K /12):
I.    Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że podwyższa kwotę nawiązki, o której mowa w pkt. VII części dyspozytywnej, do 20.000-zł. (dwudziestu tysięcy złotych).
II.    W pozostałym zaskarżonym zakresie wyrok utrzymuje w mocy.
III. Zasądza od oskarżonego  na rzecz oskarżycielki posiłkowej XXi XX kwotę 420-zł. (czterystu dwudziestu złotych) tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków za postępowanie odwoławcze.
IV. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400-zł. (czterystu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, w tym kosztami sądowymi w kwocie 70-zł. (siedemdziesięciu złotych).


U Z A S A D N I E N I E
Paweł XXi został oskarżony o to, że:
I. w dniu 19 lutego 2012 r. w Białymstoku w swoim mieszkaniu przy ul. XXj 27 przemocą polegającą na przytrzymywaniu za ręce, nogi oraz głowę, jak również unieruchamiając ciało pokrzywdzonej swoim ciałem, a także groźbą bezprawną pobicia jej i wyrządzenia krzywdy jej rodzicom, doprowadził XXę XX do obcowania płciowego w postaci stosunku seksualnego dopochwowego i oralnego, wskutek czego pokrzywdzona doznała obrażeń w postaci otarcia naskórka na grzbietowej powierzchni paliczka środkowego palca III ręki prawej, bocznej powierzchni palca II ręki prawej, na śródręczu lewym, na kłębie kciuka lewego, a także w postaci podbiegnięcia krwawego na przedniej powierzchni podudzia lewego, które to obrażenia naruszyły czynności narządu ciała pokrzywdzonej na czas nie przekraczający 7 dni, przy czym opisanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn z art. 197§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.

II. w dniu 19 lutego 2012 r. w Białymstoku, działając w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru na trasie ul. Z. - ul. R. Kościuszki – ul. M. – ul. Z. – ul. Z. – ul. N. prowadził samochód marki Volvo o nr rej. BI XX, nie stosując się tym samym do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 5 maja 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII K /11 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, to jest o czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt XV K /12:

I.    Oskarżonego Pawła XXiego uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I., z tym, że przyjął, że pokrzywdzona doznała również obrażeń w postaci zaczerwienienia śluzówki po obu stronach pochwy z bolesnością tych okolic, i za ten czyn na mocy art. 197§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. w z art. 11§2 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 197§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności.

II. Oskarżonego Pawła XXiego uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II. i za to na mocy art. 244 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
III. Na mocy art. 85 k.k., art. 86§1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
IV. Na mocy art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 20 lutego 2012 roku do dnia 22 lutego 2012 roku.
V. Na mocy art. 230§2 k.p.k. nakazał zwrócić oskarżycielce posiłkowej XXi XX dowody rzeczowe w postaci spodni, rajstop, majtek, koszulki, bluzy czarnej i paska do spodni szczegółowo opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/52/12 na k. 83 pod poz. 1-5 i 13.
VI. Na mocy art. 230§2 kpk nakazał zwrócić oskarżonemu dowody rzeczowe w postaci bluzy NIKE, spodni, podkoszulka, poszwy na poduszkę, poszwy na kołdrę, prześcieradła i slipów szczegółowo opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/52/12 na k. 83 pod poz. 6-12.
VII. Na mocy art. 46§2 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej  XXi XX nawiązkę w kwocie 3.000 (trzech tysięcy) złotych.
VIII. Zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej XXi XX kwotę 2.460 (dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
IX. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 652,83 zł (sześćset pięćdziesiąt dwa złote 83/100).

Powyższy wyrok, na podstawie art. 444 k.p.k., zaskarżył w części dotyczącej czynu opisanego w pkt. I wyroku w zakresie winy obrońca oskarżonego. Na mocy art. 427§1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:

1.    błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony Paweł XXi przemocą i groźbą bezprawną doprowadził XXę XX do obcowania płciowego, oraz, że obrażenia doznane przez pokrzywdzoną były skutkiem doprowadzenia jej do obcowania płciowego pod przymusem stosowanym przez oskarżonego, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadka Janusza XXiego oraz wyjaśnienia samego oskarżonego ocenione w sposób prawidłowy zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego wskazują dobitnie, iż do obcowania płciowego pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzoną doszło za obopólną zgodą obu stron, a obrażenia doznane przez pokrzywdzoną były wynikiem intensywnego kontaktu fizycznego.

2.    naruszenie przepisów postępowania art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu ustaleń w sposób jednostronnie niekorzystny dla oskarżonego, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bezkrytyczne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonej XXi XX, podczas gdy są one niespójne, niekonsekwentne i w istotnej części sprzeczne z pozostałych materiałem dowodowym, jak też danie wiary świadkom Marioli XX, Wioletty M., Krzysztofa Ś., Bartosza J.a, w sytuacji gdy osoby te nie były naocznymi świadkami zdarzenia, a przedstawiły jedynie sposób zachowania pokrzywdzonej po rzekomym zgwałceniu.


Wskazując na powyższe, na podstawie art. 427§1 k.p.k. i art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.  

Powyższy wyrok, w pkt VII, na podstawie art. 425§1 i 2 k.p.k. oraz 444 k.p.k. zaskarżyła również pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej. Powołując się na art. 427§1 i §2 k.p.k., art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:
1. obrazę przepisów postępowania – art. 7 k.p.k. która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, skutkującą uznaniem, że nie pozwala on na zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 20 000 zł. w sytuacji, gdy dopuszczone przez Sąd dowody – w szczególności opinia biegłych sądowych z zakresu psychologii i psychiatrii, zaświadczenie lekarza psychiatry o występowaniu u pokrzywdzonej zespołu stresu pourazowego oraz zaświadczenie o uczestniczeniu w indywidualnej psychoterapii – wskazują na rozmiar doznanej wskutek przestępstwa krzywdy, a charakter przestępstwa pozwala uznać, że wysokość żądania spełni cele sprawiedliwości naprawczej;
2. obrazę przepisów postępowania – art. 2§1 pkt 3 k.p.k. która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na pominięciu jednego z zasadniczych celów postępowania karnego, jakim jest uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego wyrażające się uznaniem, że chcąc dochodzić adekwatnej kwoty ofiara przestępstwa powinna wystąpić na drogę cywilną mimo, że ponowne postępowanie prowadzić będzie do wtórnej wiktymizacji i utrwalenia negatywnych skutków przestępstwa;
3. obrazę prawa materialnego – art. 53 k.k. przez błędną wykładnię uznającą za okoliczność łagodzącą i mającą wpływ na wysokość wymierzonej kary fakt zainicjowania przez oskarżycielkę posiłkową spotkania z oskarżonym i dobrowolne udanie się do jego domu i powrót tam po raz drugi, co doprowadziło do orzeczenia nawiązki w rażąco niewspółmiernym wymiarze, tj. w kwocie 3 000 zł, która jest nieadekwatna – do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną wskutek przestępstwa zgwałcenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 437§1 i 2 k.p.k. pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniosła o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 20000 zł tytułem nawiązki;
- zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.  

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
     Na uwzględnienie zasługuje wyłącznie apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.

     Apelacja obrońcy oskarżonego, oparta na zarzutach obrazy przepisów prawa procesowego (art. 4 i 7 k.p.k.) oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę, wyroku de facto ogranicza się do polemiki z sądową oceną dowodów w zakresie czynu z art. 197§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. Dla skuteczności tak skonstruowanego środka odwoławczego nie jest wystarczające samo wykazywanie, że określona grupa dowodów pozwala na przyjęcie, iż zdarzenie mogło mieć inny przebieg. Należy bowiem wykazać, którym wskazaniom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego uchybił sąd orzekający, czyniąc kwestionowane ustalenia. Omawiana apelacja tego nie czyni, ograniczając się do podważenia wersji zdarzenia podanej przez pokrzywdzoną XXę XX z perspektywy wyjaśnień oskarżonego Pawła XXiego. W tej sytuacji stwierdzić jedynie należy, że Sąd pierwszej instancji poddał logicznej analizie zebrane dowody, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie o sprawstwie i winie oskarżonego. Wnioski ocenne wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego i nie naruszają zasady bezstronności (art. 4 k.p.k.). Tym samym nie wykraczają poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art. 7 k.p.k. i jako takie nie wzbudzały wątpliwości Sądu Okręgowego.

     Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się m.in. do wszystkich zagadnień poruszonych w omawianej apelacji. Zwalnia to Sąd Okręgowy od obowiązku odnoszenia się w szerszym zakresie do zarzutów apelacyjnych zawartych w skardze rzecznika oskarżenia, gdyż byłoby to zbędnym powielaniem poglądów Sądu Rejonowego, notabene zasługujących na akceptację.

     Odnosząc się do kwestii kluczowych z punktu widzenia ustaleń faktycznych przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji wnikliwie i wszechstronnie przeanalizował zeznania pokrzywdzonej XXi XX, słusznie dostrzegając, że są one precyzyjne, konsekwentne w zakresie przebiegu inkryminowanego zdarzenia, a nadto szczere (nie ukrywała, że we wcześniejszym okresie, tj. od maja do połowy grudnia 2011 r., spotykała się z oskarżonym, utrzymywała z nim kontakty seksualne, a nawet wiązała z nim nadzieje na trwalszy związek). Będąc przesłuchiwana na etapie postępowania przygotowawczego oraz podczas rozprawy opisała szczegółowo okoliczności zdarzenia, w tym m.in. powody, dla których nie podejmowała bardziej zdecydowanych działań obronnych (stres, obawa przed realizacją gróźb wypowiadanych przez oskarżonego).

     Uwadze Sądu Rejonowego nie umknęło, że pokrzywdzona w pierwszych zeznaniach nie wspominała o tym, iż samochód prowadził (oprócz Żanety G.) również oskarżony oraz że używał on amfetaminy. Przy czym, jak słusznie zauważył, okoliczności te, dotyczące zdarzeń poprzedzających pobyt w mieszkaniu Pawła XXiego, nie podważają wiarygodności jej zeznań. Tym bardziej, że do faktu prowadzenia samochodu (i to pod wpływem alkoholu) przyznał się sam oskarżony.

      Sąd pierwszej instancji uwzględnił też fakt, że XXa XX, po odwiezieniu Żanety G.na przystanek autobusowy, dobrowolnie wróciła z oskarżonym do jego domu. Nie oznaczało to jednak, że godziła się na odbycie z oskarżonym stosunku płciowego. Tym bardziej, że, wcześniej byli ze sobą w bliskich stosunkach (o czym wyżej) i – jak zeznała pokrzywdzona – chcieli ze sobą porozmawiać. XXa XX miała więc prawo oczekiwać, że oskarżony Paweł XXi będzie zachowywał się poprawnie.

     Z zeznaniami pokrzywdzonej XXi XX w pełni korespondują:
- po pierwsze zeznania Żanety G. (jak podała m.in., była napastowana seksualnie przez oskarżonego nieco wcześniej i z tego powodu zdecydowała się opuścić towarzystwo);
- po drugie, opinia biegłej z Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego (stwierdziła, oprócz zaczerwienia po obu stronach przedsionka pochwy, które – jak twierdzi apelujący – mogły być symptomem „ostrego seksu”, szereg innych uszkodzeń ciała, m.in. otarcia palców, śródręcza lewego oraz podbiegnięcia krwawe przedniej powierzchni lewego podudzia);\
- po trzecie, wspólna opinia biegłej psycholog i biegłej z zakresu psychiatrii (stwierdziły u pokrzywdzonej m.in. przebyte zaburzenie stresowe, pourazowe, należące do zaburzeń nerwicowych związanych ze stresem, powstałe na skutek wydarzenia traumatycznego w dniu 19 lutego 2012 r.).
      Zeznania pokrzywdzonej znalazły oparcie w zeznaniach Marii XX, Wioletty M, Krzysztofa Ś i Bartosza Ja. Faktem jest, że w/w nie byli naocznymi świadkami zdarzenia. Niemniej jednak przedstawiony przez nich sposób zachowania XXi XX po zaistnieniu przedmiotowego zdarzenia uwiarygodnia prezentowana przez nią wersję.

     Dodać należy, że silna presja ze strony w/w osób skłoniła pokrzywdzoną do złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Okoliczność ta – sama w sobie – wyklucza pogląd apelującego, że celem jej działania była chęć zemsty nad oskarżonym (na marginesie, pokrzywdzona zaprzestała kontaktów z oskarżonym już w grudniu 2011 r. i w dacie zdarzenia miała innego partnera).

     W świetle powyższych dowodów Sąd pierwszej instancji uprawniony był do zakwestionowania wersji zdarzenia zaprezentowanej przez Pawła XXiego (wspartej zeznaniami jego ojca, Janusza XXiego) i potraktowania jej w kategoriach przyjętej przez oskarżonego linii obrony.   

    Na uwzględnienie zasługuje apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.

    Nie można odmówić słuszności apelującej, że zgromadzone w sprawie dowody – wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji – dawały podstawę do zasądzenia od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązki w postulowanej kwocie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

     Ustalenie kwoty nawiązki należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. W związku z tym, że pełni ona funkcję zryczałtowanego odszkodowania (na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji odwołując się do Komentarza do Kodeksu karnego pod red. A. Zolla), nie wymaga przeprowadzania szczególnego postępowania dowodowego. Winna ona uwzględniać rozmiar doznanych cierpień fizycznych i psychicznych, a w szczególności ich rozmiar, intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw. Zgromadzone w sprawie dowody dawały możliwość oceny w/w okoliczności, w tym m.in. skutków inkryminowanego zdarzenia w sferze psychiki XXi XX. Pokrzywdzona została zmuszona do poddania się czynnościom seksualnym w dosyć wyuzdanych formach (seks oralny). Na skutek traumatycznego wydarzenia doznała zaburzeń nerwicowych (vide m.in. opinia biegłych psychologa i psychiatry). Jak wynika z zeznań osób jej najbliższych (Bartosza J, Wioletty M Marioli XX), przez pewien czas bała się wychodzić z domu, unikała kontaktu z ludźmi, nie „podeszła” do egzaminów na uczelni i straciła rok nauki. Podjęła też terapię leczniczą.    

     Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają zasądzenie na rzecz XXi XX nawiązki w postulowanej kwocie 20.000-zł.   

     Powyższe rozstrzygnięcie realizować będzie w pełni jeden z celów postępowania karnego, jakim jest uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego (art. 2§1 pkt 3 k.p.k.).  

     Dlatego należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.

    Nie budzi zastrzeżeń wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności za omawiany czyn oraz kary łącznej pozbawienia wolności.     
     Sąd I instancji orzekając karę 4 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 197§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. uwzględnił wszystkie istotne okoliczności, o których mowa w art. 53§1 i 2 k.k. W szczególności wysoki stopień winy Pawła XXiego i społecznej szkodliwości czynu, które określają m.in. wyuzdane formy zaspakajania popędu płciowego (seks oralny) i skutki w sferze psychiki pokrzywdzonej, a nadto  właściwości i warunki osobiste oskarżonego (wielokrotna karalność sądowa i działanie w warunkach art. 64§1 k.k.). Zważywszy, że sankcja występku z art. 197§1 k.k. przewiduje karę pozbawienia wolności od 2 do 12 lat, orzeczona kara mieści się w granicach sądowego uznania. Podobnie, jak kara łączna 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,  orzeczona na zasadzie asperacji. Zważywszy, że pomiędzy oboma występkami trudno dopatrzeć się związku przedmiotowego (godzą w różne dobra chronione prawem).   

    Reasumując, orzeczonych przez Sąd I instancji kar nie sposób traktować jako niewspółmiernych, a zwłaszcza w stopniu rażącym (art. 438 pkt 4 k.p.k.).

     Nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, orzeczono jak w pkt. II sentencji niniejszego wyroku.

     O zwrocie poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na mocy §14 ust. 2 pkt 4 i §16 oraz § 17 w zw. z §2 ust. 3 rozporządzenia Min. Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).  

O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach  karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych  kosztach  procesu za postępowanie odwoławcze  na podstawie art. 636§1 k.p.k. Na pozostałe koszty procesu złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50 zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Kr
ajowego Rejestru Karnego (Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn.  zm.).





zadośćuczynienie za gwałt - wysokość

wyrok w sprawie o gwałt, wymiar kary

Adwokat Białystok sprawy karne

Obrona przed Sądem, adwokaci Białystok

koszt apelacji w sprawie karnej, kancelaria Adwokacka Białystok

adwokat Białystok opinie

cena sprawy rozwodowej Białystok adwokat


data publikacji: 2015-07-17 11:48:11

Zobacz także:
Ważne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie okręgów łowieckich na prywatnych nieruchomościach
odpowiedzialność ubezpieczyciela za śmierć osoby najbliższej.
Wyrok w sprawie o ustalenie stosunku dzierżawy
Określenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zakażenie szpitalne. Wyrok sądowy.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę na osobie.
Zadośćuczynienie za krzywdę - uzasadnienie wyroku.
Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią najbliższego członka rodziny
Zarzut przedawnienia roszczenia alimentacyjnego. (w sprawie między małżonakami)
Podwyższenie alimentów na małoletnie dziecko - przesłanki.
Wyrok w sprawie o zapłatę. Zarzut nieudowodnienia roszczenia.
Wyrok w sprawie o zapłatę w posępowaniu gospodarczym.
Zadośćuczynienie za szkodę powstałą w wyniku zakażenia szpitalnego.
Obowiązki najemcy lokalu użytkowego, odpowiedzialność za szkodę w lokalu.
Odszkodowanie od byłego męża za szkodę niemajątkową - przestępstwo znęcania się.
Wyrok w sprawie o zaległości czynszowe. Najem lokalu od Gminy.
Wyrok w sprawie o najem i zapłatę.
Najem lokalu użytkowego - zapłata za zaległy czynsz.
Powództwo o zwrot nakładów na lokal użytkowy.
Zapłata za najem, zapisy umowy najmu.
Wyrok w sprawie alimentacyjnej, potrzeby małoletniego, wysokość alimentów.
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Powództwo o przywrócenie posiadania
Wyrok karny - jazda samochodem pod wpływem narkotyku.
wyrok w sprawie rasistowskich zniewag w Białymstoku.
Powództwo i wyrok w sprawie o alimenty.
Powództwo o zapłatę - przedawniony dług.
Rozstrzygnięcie o kosztach umorzonego postępowania.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Bezpodstawne wzbogacenie - zarząd majątkiem wspólnym.
Wyrok w sprawie o zapłatę - cesja wierzytelności.
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok rozwodowy - wina małżonka.
Wyrok unniewiniajacy w sprawie o posiadanie i handel narkotykami
Pozbawienie wykonalności tytułu egzekucyjnego
Zniesienie współności małżeńskiej z datą wsteczną
Jazda pod wpływem narokotyków - zmiana kwalifikacji na wykroczenie.
Przesłanki wyroku łącznego - zasady łączenia kar.
Groźby karalne pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała - wyrok.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok karny w sprawie o mobbing.
Wyrok w sprawie rozboju.
Skarga pauliańska - bezskuteczność sprzedaży nieruchomości.
Wyrok karny w sprawie narkotykowej
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Zadośćuczynienie za śmierć siostry - dobra osobiste.
Zadośćuczynienie za śmierć córki - dobra osobiste.
Zadośćuczynienie za śmierć rodzica - dobra osobiste.
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - przestępstwo karne.
Przedawnienie niedochodzonych roszczeń alimentacyjnych.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.
Odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w zakładzie karnym.
Powództwo o zapłatę od byłego małżonka
Podwyższenie zadośćuczynienia za śmierć wnuczki.
Powództwo o zadośćuczynienie od Skarbu Państwa
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wniosek o zmianę władzy rodzicielskiej.
Wykroczenie drogowe - wymiar grzywny.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Wyrok karny w sprawie o przerobienie dokumentu.
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Powództwo o zadośćuczynienie i rentę wyrównawczą.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie o wady dzieła - powództwo częściowe.
Zadatek - umowa sprzedaży nieruchomości.
Powództwo o zadośćuczynienie za błąd lekarski.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Wyrok w sprawie o skapitalizowaną rentę.
Zwrot kosztów oskarżonemu po wyroku unniewiniającym.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Wyrok w sprawie o czyn z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k.
Uniewinnienie w sprawie o jazdę pod wpływem alkoholu.
Powództwo o odszkodowanie za zmarnowany urlop.
Sprawa dotyczy ustalenia wad w wykonanej umowie - strona powodowa zarzucała, ich niewłaściwe wykonanie przez pozwanego, który natomiast wywiódł pozew wzajemny za brak zapłaty za umowę.