Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Wynagrodzenie za umowę z tytułu prac budowlanych

Sygn. akt VII Ga /18
W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2018 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku VII Wydział Gospodarczy
w składzie: Przewodniczący SSO Leszek C

Protokolant: M
po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 roku w Białymstoku na rozprawie
sprawy z powództwa A 
przeciwko K 
 o zapłatę

na skutek apelacji powoda A
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku 
z dnia 24 stycznia 2018 roku, sygn. akt VIII GC /17

Oddala apelację.

UZASADNIENIE

Powód Adam Xxa, prowadzący działalność gospodarczą wniósł pozew o zasądzenie od pozwanego Krzysztofa Xxa, prowadzącego działalność gospodarcza, kwoty 8.241,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 października 2015 roku oraz zasądzenia od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 

W uzasadnieniu wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w lipcu 2015 roku wykonał na rzecz pozwanego prace koparką JCB 220 na budowie realizowanej przez pozwanego w Wasilkowie polegające na wykonaniu wykopu o wymiarach 85 m x 220 m oraz załadunku urobku na samochody ciężarowe. Pozwany pomimo braku zastrzeżeń i wezwań do zapłaty nie zapłacił za wykonane prace kwoty wskazanej w fakturze VAT (k. 2-3v)

Nakazem zapłaty z dnia 23 marca 2017 roku w sprawie o sygnaturze VIII GNc 1273/17 Sąd Rejonowy w Białymstoku uwzględnił w całości żądanie pozwu (k. 12).

Pozwany w sprzeciwie od ww. nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Nie kwestionował, iż strony łączyła ustna umowa. Wskazał, że jej przedmiotem było zebranie wierzchniej warstwy czarnoziemu (humusu) z działki przeznaczonej na budowę hali produkcyjnej w Wasilkowie, nie zaś wykonanie wykopu. Wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług na podstawie ww. umowy zostało określone na kwotę 2.500,00 zł. Zebrany koparką czarnoziem powód miał ładować na wywrotki podstawione przez pozwanego, zamówione w TKFH Tomasz Xxwski. Prace miały trwać dwa dni począwszy od rana 17 lipca. Koparka powoda przyjechała na miejsce pracy dopiero po południu, ponieważ była uszkodzona – nie działała jedna gąsienica, gdyż konieczna była wymiana gwiazdy napędowej. Koparka poruszała się poprzez odpychanie się od ziemi ramieniem. Nie podjęto w tym dniu prac, lecz powód zobowiązał się do naprawienia urządzenia przez weekend. Koparka posiadała jednak dalej liczne wady w postaci uszkodzonego napędu, układu chłodzenia, wyciekającego oleju. Powód wykonał przedmiot umowy w znikomym zakresie, nie naprawił swojego sprzętu ani też nie sprowadził innego. Wobec tego w dniu 23 lipca 2015 roku odstąpił od ustnej umowy, ponieważ nie widział szans na ukończenie prac. Prace za powoda wykonał Tomasz Xxwski, co zajęło mu jeden dzień. Pozwany poniósł koszt nowego wykonawcy oraz stratę w postaci konieczności zapłacenia za gotowość do pracy wywrotek. Zdaniem pozwanego faktura dołączona do pozwu została sporządzona wyłącznie na cele powoda (k. 16-20). 

Odnosząc się do treści sprzeciwu powód podniósł, że koparka była sprawna, a prace zostały wykonane zgodnie z umową i w terminie. Wskazał, że faktura VAT opiewa na kwotę wcześniej uzgodnioną, odpowiadającą ilości godzin pracy sprzętu. Zaprzeczył, iż umawiał się na wynagrodzenie w wysokości tylko 2.500,00 zł (k. 23-23v).

Na rozprawie dnia 15 września 2017 roku pozwany złożył pozew wzajemny domagając się zasądzenia od Adama Xxy na jego rzecz kwoty 100,00 zł tytułem częściowego odszkodowania za niewykonanie przez powoda głównego/pozwanego wzajemnego umowy. Powtórzył okoliczności faktyczne wskazane w sprzeciwie od nakazu zapłaty, precyzując, że zakres prac obejmował teren o wymiarach 35 m x 140 m. Podał, że dnia 25 lipca 2015 roku z Józefem Xxianko, kierownikiem robót, dokonał obmiaru z którego wynikało, że zdjęto i wywieziono ok. 800 m2 materiału. Wskazał, że według umowy za każdy dzień opóźnienia inwestor mógł go obciążyć karą umowną w wysokości 5.875,00 zł. Wobec tygodniowego opóźnienia w pracach pozwanego wzajemnego, Krzysztof Xx zlecił wykonanie zastępcze Tomaszowi Xxwskiemu. Za wykonane prace Tomasz Xxwski wystawił fakturę na kwotę 15.500,00 zł netto. Powód podniósł, że w związku z niewykonaniem umowy przez powoda stracił nie mniej niż 10.000,00 zł, ponieważ miał za jego usługę koparką zapłacić 2.500,00 zł oraz 3.000,00 zł za prace ciężarówek, czyli łącznie 5.500,00 zł. Powód wzajemny wystawił notę księgową obejmująca koszty przestoju sprzętu, którą pozwany wzajemny przyjął, lecz nie opłacił (k. 32-37).

W odpowiedzi na pozew wzajemny Adam Xxa zaprzeczył wszystkim twierdzeniom w nim zawartym oprócz faktu zawarcia umowy w formie ustnej z uwagi na wcześniejsze bliskie relacje stron. Wskazał, że ustalono godzinowy, a nie ryczałtowy sposób rozliczenia wynagrodzenia (100 zł za godzinę). Powód wzajemny/pozwany nadto miał pokryć koszt paliwa, wywozu humusu na inną działkę oraz wynagrodzenie operatora koparki Stanisława Xxczyka. Podniósł, że prace były wykonywane począwszy od 17 lipca 2015 roku przez 5 dni po 12-14 godzin dziennie (łącznie 67 godzin). Według powoda głównego prace przerwał on z winy pozwanego dnia 23 lipca z powodu powierzenia obsługi koparki wbrew jego woli innej osobie, nieposiadającej uprawnień. Zdaniem powoda na dzień 23 lipca wykonał on wykop o wymiarach 85 m x 55 m, co stanowiło ok. 85% powierzchni planowanej. Zaprzeczył jakoby otrzymał od pozwanego notę obciążeniową (k. 50-51v).

Strony podtrzymały swoje stanowiska na rozprawach w dniach 3 listopada 2017 roku i 19 stycznia 2018 roku (informacyjnie wysłuchanie stron k. 58-60v, zeznania stron k. 78v-79).

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2018 r., wydanym pod sygn. akt VII Ga 186/18 Sąd Rejonowy w Białymstoku VIII Wydział Gospodarczy w pkt. I zasądził od pozwanego Adama Xxy na rzecz powoda Krzysztofa Xxa kwotę 100.000,00 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15.09.2017 r. do dnia zapłaty, w pkt II oddalił powództwo w pozostałym zakresie, w pkt III zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Sąd Rejonowy wydał rozstrzygnięcie w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.
Zdaniem Sądu Rejonowego, okoliczności sprawy bezspornie wskazywały, że strony łączyła umowa, na podstawie której Adam Xxa zobowiązał się do wykonania prac, należącą do niego koparką, polegających na zdjęciu warstwy humusu na wyznaczonym obszarze terenu budowy prowadzonej przez pozwanego. 

Praca powoda na terenie budowy w Wasilkowie trwała do 17 do 23 lipca 2017 roku. Koparkę obsługiwał Stanisław Xxczyk. Powód nie wykonał przedmiotu umowy w całości (owe okoliczności Sąd uznał za bezsporne).

Za usługę koparką Adam Xxa wystawił na rzecz Krzysztofa Xxa fakturę VAT nr 2015/13 z dnia 25 września 2015 roku na kwotę 8.241,00 zł brutto za 67 godzin pracy w stawce 100,00 zł netto. (k. 7)

Prace ziemne dokończył Tomasz Xxwski, prowadzący działalność gospodarczą, który wykonał na rzecz pozwanego również usługę wywozu zdjętego humusu. Prace zakończył dnia 31 lipca 2015 roku (protokół odbioru robót k. 44). Tomasz Xxwski obciążył pozwanego fakturą VAT nr 21/2015 na kwotę 19.065,00 zł brutto za 55 godzin pracy wywrotki w stawce 100 zł netto. Wskazana kwota obejmowała zarówno pracę wywrotki i koparki w celu dokończenia zdjęcia humusu, jak i wcześniejszy wynajem wywrotki, w czasie wykonywania umowy przez powoda (FV nr 21/2015 k. 45, zeznania świadka Tomasza Xxwskiego k. 75v-76v).

Krzysztof Xx obciążył Adama Xxę notą księgową nr 1/07/2015 z dnia 31 lipca 2015 roku za wykonanie zastępcze umowy i przestój wywrotki na łączną kwotę 19.065,00 zł brutto (k. 46).

Zakres prac objętych umową stron obejmował zdjęcie humusu do głębokości ok. 0,2 – 0,3 m (ekspertyza geologiczna k. 66).

Zdaniem Sądu I instancji spór w niniejszej sprawie dotyczył zarówno zakresu wykonanych przez powoda/pozwanego wzajemnego robót ziemnych, jak i ich kosztów. Sąd meriti doszedł do przekonania, że powództwo główne zasługiwało na oddalenie, natomiast powództwo wzajemne – na uwzględnienie.

W celu rozstrzygnięcia okoliczności spornych Sąd w toku procesu przesłuchał szereg świadków wnioskowanych przez obie strony i omówił zeznania każdego z nich.

Sąd Rejonowy dał wiarę przytoczonym zeznaniom świadków, ponieważ były zgodne i tworzyły logiczną całość, co umożliwiło oparcie się na nich przy wyrokowaniu. Sąd skonkludował, że wynika z nich bezsprzecznie, iż koparka powoda/pozwanego wzajemnego, wbrew jego twierdzeniom, była niesprawna oraz, że przedmiot umowy nie został wykonany, ponieważ prace dokończył Tomasz Xxwski. Na tej podstawie Sąd ustalił, iż Krzysztof Xx poniósł szkodę w związku z niewykonaniem umowy przez Adama Xxę. Zmuszony był bowiem do powierzenia wykonania pracy i zapłacenia wynagrodzenia innemu podmiotowi, świadczącemu usługi drożej. Nadto poniósł koszt przestoju wywrotki w czasie prób wykonywania umowy przez powoda i naraził się na ryzyko nałożenia kar umownych w związku z opóźnieniem w pracach budowlanych. Zdaniem Sądu, gdyby powód dysponował w pełni sprawną koparką to dokonałby usunięcia warstwy czarnoziemu zgodnie z umową. Nie naprawił jednak swojego sprzętu ani nie wymienił go na sprawny, przez co nie wykonał przedmiotu umowy.

Sąd I instancji stwierdził, że twierdzenia powoda i jego świadków były tak dalece odmienne, że można odnieść wrażenie, iż dotyczą innych stanów faktycznych. Świadkowie Władysław Xxa i Artur Xxa byli – zdaniem Sadu Rejonowego - osamotnieni w swoich zeznaniach. Ich twierdzenia nie znalazły poparcia w pozostałym materiale dowodowym. Sąd wskazał, że dodatkowo wartość dowodową zeznań Władysława Xxy i Artura Xxy obniżał fakt bliskiego pokrewieństwa z powodem/pozwanym wzajemnym. Sąd podkreślił przy tym, iż zupełnie odmienne były zeznania osób postronnych, obcych dla obu stron, głównie Józefa D i Bogdana W. Kompleksowa ocena materiału dowodowego doprowadziła Sąd meriti do przekonania, że zeznania Władysława Xxy i Artura Xxy nie były wiarygodne i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia.

Sąd podsumował, że Adam Xxa nie udowodnił swojego roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Nie wykazał przede wszystkim, że kwota wynagrodzenia za wykonane przez niego prace powinna wynosić 8.241,00 zł brutto oraz w jakim zakresie usunął humus. Sąd nie miał zaś wątpliwości, że nie wykonał pracy w całości, czego przyczyną była niesprawna koparka. 

Następnie Sąd wyjaśnił, na czym polegają w procesie cywilnym ujemne skutki braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów dla strony, która podnosi określone okoliczności oraz podkreślił, że w myśl zasady kontradyktoryjności (sporności), dysponentem postępowania dowodowego są strony. Na potwierdzenie powyższego Sąd Rejonowy przytoczył odpowiednie judykaty z orzecznictwa Sądu Najwyższego. 

Reasumując Sąd uznał, że powód Adam Xxa nie sprostał obowiązkowi ciężaru dowodu wynikającemu z art. 6 k.c. oraz 232 zd. 1 k.p.c., przez co jego roszczenie musiało podlegać oddaleniu w całości. 

Na rozprawie dnia 19 stycznia 2018 toku powód/pozwany wzajemny cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geologii. Dodatkowo zarówno powód jak i pozwany oświadczyli, że nie zgłaszają wniosków dowodowych.(k. 78v).

Odnosząc się do pozwu wzajemnego, w którym Krzysztof Xx dochodził od Adama Xxy kwoty 100,00 zł tytułem częściowego odszkodowania za niewykonanie umowy, Sąd meriti stanął na stanowisku, iż powództwo wzajemne należało uwzględnić. Zdaniem Sądu przedstawione przez powoda wzajemnego w toku postępowania dowody jednoznacznie potwierdziły fakt niewykonania umowy przez pozwanego wzajemnego z jego winy. Sąd meriti stwierdził, że wobec wykazania przez powoda powstania w jego majątku szkody wskutek niewykonania zobowiązania przez Adama Xxę, stosownie do zasady ciężaru dowodu wyrażonego w art. 6 k.c. pozwany wzajemny powinien dowieść istnienia podawanych przez siebie faktów, lecz nie zdołał tego uczynić. 

Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji, na podstawie art. 471 k.c., zasądził od pozwanego wzajemnego Adama Xxy na rzecz powoda wzajemnego Krzysztofa Xxa kwotę 100,00 zł tytułem częściowego odszkodowania w związku z niewykonaniem umowy.  

Sąd uwzględnił roszczenie odsetkowe powoda wzajemnego zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu wzajemnego tj. 15 września 2017 r. W pozostałym zakresie roszczenia odsetkowego roszczenie podlegało oddaleniu. 

O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie III wyroku w oparciu o dyspozycję art. 100 zd. 2 k.p.c. Sąd wskazał, że powód wzajemny przegrał sprawę jedynie w niewielkim zakresie dotyczącym roszczenia odsetkowego, zatem to na pozwanym wzajemnym ciąży obowiązek zwrotu powodowi wzajemnemu wszystkich należnych, poniesionych kosztów, na które składa się opłata sądowa od pozwu wzajemnego w wysokości 30 zł. 

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł powód (pozwany wzajemny), zaskarżył je w całości zarzucając mu:
I. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu Rejonowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego na skutek błędnego przyjęcia, że:
a) koparka powoda (pozwanego wzajemnego) była niesprawna w stopniu uniemożliwiającym wykonanie zawartej przez strony umowy, podczas gdy mimo znanego im uszkodzenia jednej z gąsienic wykonywała ona zlecone powodowi (pozwanemu wzajemnemu) przez pozwanego (powoda wzajemnego) roboty budowlane w typowym dla tego typu robót tempie;
b) pozwany (powód wzajemny) nie znał stanu technicznego koparki przed rozpoczęciem przedmiotowych robót, podczas gdy oglądał on ją przed ich rozpoczęciem i znał wcześniej jej stan techniczny m.in. z uwagi na fakt, że wraz z zawarciem umowy o wykonanie tych prac wyraził on wolę jej kupna od powoda (pozwanego wzajemnego) po zakończeniu tych prac;
c) powód (pozwany wzajemny) nie wykonał - w jakimkolwiek stopniu - zleconych mu przez pozwanego (powoda wzajemnego) prac, z uwagi na niesprawną koparkę, podczas gdy, prace te zostały wykonane w przeważającej części, co wynika z zeznań świadków, a także po części per facta concludentia przyznane zostały przez pozwanego (m.in. poprzez wypłatę wynagrodzenia dla operatora za co najmniej 47 godzin pracy tego sprzętu, zaś w pozostałym zakresie nie zostały one wykonane z woli pozwanego (powoda wzajemnego), który chciał zmienić operatora wypożyczonej koparki, co było wbrew przepisom i ustaleniom stron;
d) strony ustaliły zryczałtowane wynagrodzenie brutto w kwocie 2.500,00 zł za wykonanie zleconych prac, podczas umówiły się one na wynagrodzenie godzinowe powoda (pozwanego wzajemnego) w kwocie po 100,00 zł za każdą godzinę jej pracy oraz, że pozwany (powód wzajemny) będzie ponosił koszty paliwa oraz wynagrodzenie operatora.
e) pozwany (powód wzajemny) poniósł szkodę za niewykonanie prac przez powoda (pozwanego wzajemnego), podczas gdy prace te nie zostały dokończone z uwagi na fakt, że pozwany (powód wzajemny) w końcowej ich fazie dokonał - wbrew umowie stron - niedopuszczalnej zmiany operatora koparki na osobę bez uprawnień, na co powód (pozwany wzajemny) jako właściciel koparki nie mógł zgodzić się;
f) powód (pozwany wzajemny) nie udowodnił swojego roszczenie zarówno co do zasady, jak i wysokości, podczas gdy sam pozwany (powód wzajemny) przyznał, że powyższa umowa została zawarta oraz, że jego zdaniem nie była wykonana w całości, oraz że zostało to także potwierdzone przez pracującego na jego rzecz kierownika budowy Józef Xxianko, zaś zakres wykonanych prac, sposób ustalenia wynagrodzenia powoda (pozwanego wzajemnego) oraz jego wysokość poparty został stosownymi dokumentami oraz zeznaniami świadków;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj.:
1. obrazę przepisu art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez:
a) błędną ocenę zeznań świadków zawnioskowanych przez pozwanego (powoda wzajemnego), iż koparka była zepsuta a powód (pozwany wzajemny) z tego względu nie wykonał zleconych mu prac, podczas gdy prace te zostały wykonane przez powoda (pozwanego wzajemnego) w ok. 75%, a uszkodzenie gąsienicy koparki nie miało wpływu na jej wydajność;
b) błędne uznanie za bezsporny i za udowodniony fakt, że strony umówiły się na zryczałtowane wynagrodzenie 2.500,00 zł za całość wykonanych prac, podczas gdy abstrahując od faktu, że kwota ta w żaden sposób nie odpowiada cenom rynkowym za zrealizowanie tego typu przedsięwzięcia (vide zeznania świadka Xxwskiego) a strony ustaliły wynagrodzenie godzinowe powoda (pozwanego wzajemnego) w kwocie 100,OOzł. za każdą godzinę jej pracy oraz, że pozwany (powód wzajemny) będzie ponosił koszty paliwa oraz wynagrodzenia operatora;
c) sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznanie, że nie widząc pracy koparki świadek Wawrzyniak był w stanie określić jej stan techniczny.
d) pominięcie zeznań świadka Stanisława Xxczyka oraz zeznań pozwanego (powoda wzajemnego), iż świadek ten otrzymał od pozwanego (powoda wzajemnego) kwotę nie niższą niż 700,00 zł tytułem wynagrodzenia za jego pracę przy stawce 15,00 zł. za godzinę, co oznacza, że w/w koparka w związku z powyższymi robotami eksploatowana była co najmniej 47 godzin, co tym samym wskazuje, że wynagrodzenie powoda (pozwanego wzajemnego) jest nie niższe niż 4.700,00 zł.;
e) bezzasadne uznanie za niewiarygodne zeznań świadków zawnioskowanych przez powoda głównego będących jego krewnymi;
2. obrazę przepisu art. 328 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez 
a) pominięcie i nie wykazanie, na jakiej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że koparka była niesprawna w stopniu uniemożliwiającym wykonanie umowy,
b) nie poddanie omówieniu i ocenie treści faktury wystawionej przez powoda głównego, zeznań świadka Stanisława Xxczyka oraz zeznań pozwanego (powoda wzajemnego) w zakresie w jakim podają oni, iż świadek ten otrzymał od pozwanego (powoda wzajemnego) kwotę nie niższą niż 700,00 zł tytułem wynagrodzenia za jego pracę przy stawce 15,00 zł. za godzinę, co oznacza, że w/w koparka w związku z powyższymi robotami eksploatowana była co najmniej 47 godzin, co tym samym wskazuje, że wynagrodzenie powoda (pozwanego wzajemnego) jest nie niższe niż 4 700,00 zł;
c) nie poddanie omówieniu i ocenie zeznań świadka Józefa Xxianko pracującego jako kierownik budowy na rzecz inwestora w zakresie, w jakim zeznał, że w/w prace były wykonane w około 40% w tym samym pominięcie tej okoliczności przy ustaleniu, w jakim wymiarze powód (pozwany wzajemny) wykonał umówione prace.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa głównego w całości wraz z zasądzeniem od pozwanego (powoda wzajemnego) na rzecz powoda (pozwanego wzajemnego) kosztów procesu za obie instancje, ponadto wniósł o zmianę wyroku i oddalenie powództwa wzajemnego w całości oraz zasądzenie od pozwanego (powoda wzajemnego) kosztów postępowania za obie instancje.

W odpowiedzi na apelację pozwany (powód wzajemny) wniósł o oddalenie w całości apelacji powoda (pozwanego wzajemnego), o utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji i obciążenie kosztami postępowania stronę apelującą.

Sąd Okręgowy w Białymstoku zważył, co następuje:
apelacja nie znajdowała uzasadnionych postaw i podlegała oddaleniu.

Na wstępie wymaga wskazania, że Sąd Rejonowy w sposób wszechstronny rozważył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i poczynił prawidłowe, znajdujące należyte odzwierciedlenie w tym materiale ustalenia faktyczne, które Sąd odwoławczy w całości podziela i przyjmuje za własne. Na aprobatę zasługują także wyprowadzone na podstawie tych ustaleń wnioski i ocena prawna. Sprawia to, że nie zachodzi potrzeba powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych oraz dokonanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretacji przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie niniejszej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 lipca 2009 r., IV CSK 110/09 - LEX nr 518138; z dnia 27 kwietnia 2010 r., II PK 312/09 - LEX nr 602700).

Zauważyć trzeba, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skuteczne zatem zgłoszenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r. II CKN 60/97 - OSNC 1997/9/128).

Zgodnie zaś z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. 

Powyższe oznacza, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania Sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. Zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może być skuteczny jedynie w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z 6.11.2003 r. II CK 177/02). Zauważyć należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, które strona apelująca ocenia odmiennie niż Sąd I instancji. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 23.01.2001 r. IV CKN 970/00, wyrok SN z 27.09.2002 r. II CKN 817/00). Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c. przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy rzetelnie przeanalizował materiał procesowy zgromadzony w sprawie, czemu dał wyraz w treści swojego uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów uznając, że koparka powoda (pozwanego) była zepsuta, że strony umówiły się na zryczałtowane wynagrodzenie w kwocie 2.500 zł. Okoliczności kwestionowane w apelacji, a będące przedmiotem ustaleń faktycznych Sądu meriti, mają odzwierciedlenie w materiale dowodowym, pochodzącym od niezależnych świadków, w tym od nowego wykonawcy Tomasza Xxwskiego – który potwierdził, że strony sporu łączyła umowa na zebranie humusu na wyznaczonej przez pozwanego działce za cenę 2.500 zł netto. Z zeznań świadków jednoznacznie wynika również, że pozwany (powód wzajemny) na poczet umowy stron wypłacił operatorowi koparki kwotę 700 zł. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, zdaniem Sądu Okręgowego należało więc przyjąć, że w zakresie, w jakim umowa stron przez powoda (pozwanego wzajemnego) została wykonana, pozwany (powód wzajemny) się z powodem (pozwanym wzajemnym) rozliczył. Jeśli chodzi o twierdzenia apelacji, jakoby stopień wykonania umowy był inny (wyższy), zauważyć należy, że powód (pozwany wzajemny) winien był podnoszone okoliczności udowodnić. Tymczasem twierdzenia o stopniu zaawansowania prac (w apelacji powód wskazuje, że było to 75%, potem zaś – że co najmniej 40%), tak jak twierdzenia o przyczynie niedokończenia prac przez powoda (pozwanego wzajemnego) (zamianę operatora koparki na osobę bez uprawnień) – pozostały gołosłowne. 

Zauważyć należy też, wbrew twierdzeniom powoda (pozwanego wzajemnego), zawartym w apelacji, że Sąd Rejonowy nie stwierdził, że powód (pozwany wzajemny) nie wykonał w jakimkolwiek stopniu zleconych mu przez pozwanego (powoda wzajemnego) prac. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, przyczyną oddalenia powództwa było jego nieudowodnienie, m.in. w zakresie kwoty za wykonane prace czy też w zakresie rozmiarów wykonanej pracy. Sąd Rejonowy nie miał wątpliwości, że powodowi nie udało się wykonać zleconego zadania w całości, nie uznał zaś, że powód nie wykonał jakichkolwiek prac. Stwierdzić jednak z całą mocą należy, że Sąd I instancji nie ponosi odpowiedzialności za rezultat postępowania dowodowego i brak aktywności stron sporu w tej materii. Jeśli chodzi zaś o zarzuty natury procesowej, dotyczące dokonanej przez Sąd oceny dowodów, przedstawienie przez Skarżącego alternatywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie powoduje, że ocenę dokonaną przez Sąd I instancji należy uznać za naruszającą reguły swobodnej oceny dowodów. Stąd też ani zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu Rejonowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani zarzut obrazy przepisu art. 233 k.p.c. nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd I instancji nie naruszył także dyspozycji art. 328 § 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera wszystkie powyższe elementy konstrukcyjne. Podkreślić należy, iż przedmiotowy zarzut (w żaden sposób nie uzasadniony przez skarżącego), z uwagi na to, że dotyczy czynności sądu realizowanej już po wydaniu wyroku, może być skuteczny tylko wówczas, gdy uzasadnienie wyroku w ogóle nie pozwala na analizę przesłanek rozstrzygnięcia dokonanego przez sąd orzekający, a tym samym uniemożliwia jurysdykcyjną kontrolę instancyjną, polegająca na prześledzeniu logicznej poprawności rozumowania Sądu I Instancji, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można.

Skoro strony rozliczyły się jedynie w zakresie wynagrodzenia należnego operatorowi koparki (pozwany wzajemny zamiast powoda zapłacił mu 700 zł), żądanie dalszej kwoty w ramach wytoczonego powództwa było niezasadne i apelacja podlegała oddaleniu. Co do powództwa wzajemnego – podzielić należało dokonane przez Sąd I instancji ustalenia, wnioski i ocenę prawną. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że pozwany (powód wzajemny) poniósł szkodę w związku z przestojami wywołanymi niesprawną koparką powoda (pozwanego wzajemnego). Szkoda ta wyrażała się m.in. poprzez obowiązek zapłaty za gotowość odbioru i przewożenia humusu, jaką wykazali w przedmiotowym czasokresie pozostali wykonawcy pozwanego. Słusznie więc roszczeniu pozwanego (powoda wzajemnego) Sąd I instancji udzielił ochrony prawnej w żądanej w ramach powództwa wzajemnego kwocie – tj. kwocie 100 zł.  

Konkludując przedstawione wyżej rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżony wyrok w całości odpowiada prawu i dlatego Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 385 k.p.c.  



adwokat Białystok prowadzenie spraw gospodarczych

pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym 

koszty procesu w przypadku oddalenia powództwa

kancelaria adwokacka Białystok, cennik usług prawnych 


data publikacji: 2019-09-16 07:47:09

Zobacz także:
Powództwo o zapłatę - pozew wzajemny.
Osoba częściowo uniewinniona w sprawie z oskarżenia prywatnego - złożyła do Sądu wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów obrony. Sąd I instancji uwzględnił wniosek i zasądził poniesione koszty zgodnie z przedłożoną umową z obrońcą oraz dowodem ich uiszczenia. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone przez drugą stronę postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazując, że Sąd I instancji powinien bardziej wnikliwie dokonać oceny złożonego wniosku ...
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony