Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności - orzecznictwo prowadzonych spraw

Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny

Kategoria: wyrok karny
Sygn. akt VII K /14



WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ                                                                                   

Dnia  kwietnia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Białymstoku VII Wydział  Karny w składzie:
Przewodniczący:   SSR Ewa
    Protokolant:         Elżbieta
Przy udziale Prokuratora Jarosława
po rozpoznaniu dnia 19.03 i 22.04.2015 r. sprawy:

urodzonego dnia 6 września 1983 roku w G
syna W

oskarżonego o to, że:
w dniu xxx sierpnia 2011 roku w Białymstoku działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą udaremnił egzekucję komorniczą w ten sposób, że będąc współwłaścicielem sprężarki, M.., sprężarki E. i prasy hydraulicznej zajętej w dniu xx kwietnia 2011 roku, działając w celu udaremnienia wykonania egzekucji komorniczej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt I Cupr /10 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 27 stycznia 2011 roku, ukrył wymienione przedmioty, czym udaremnił zaspokojenie wierzycieli Joanny Xa i Artura Xa, wobec których posiadał zobowiązanie na kwotę 1.000 euro,
to jest o czyn z art. 300 § 2 kk


I.    Oskarżonego Za V Xę uznaje za winnego tego, że w dniu 29 sierpnia 2011 roku w Białymstoku udaremnił egzekucję komorniczą w ten sposób, że będąc współwłaścicielem sprężarki, X, sprężarki X i prasy hydraulicznej zajętej w dniu 08 kwietnia 2011 roku, działając w celu udaremnienia wykonania egzekucji komorniczej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt I Cupr /10 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 27 stycznia 2011 roku, usunął wymienione przedmioty, czym udaremnił zaspokojenie wierzycieli Joanny Xa i Artura Xa, wobec których posiadał zobowiązanie na kwotę 1.000 euro, to jest czynu z art. 300 § 2 kk i za to na mocy art. 300 § 2 kk skazuje go i wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.
II.    Na mocy art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.
III.    Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w sprawie.





            Uzasadnienie
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Wyrokiem zaocznym z dnia 20.12.2010 r. w sprawie I Cupr 306/10 Sąd Rejonowy w Białymstoku zasądził od pozwanych Wi X i Za Xi solidarnie na rzecz powodów Joanny Xy i Artura Xy kwotę 1000 zł euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 7.10.2010 r. do dnia zapłaty. Egzekucja komornicza tej kwoty toczyła się w sprawie Km /11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku Ewy D wszczętej na skutek wniosku egzekucyjnego złożonego w dniu 14.02.2011 r. W dniu 8.04.2011 r. przeprowadzono czynność komorniczą w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Za Xi w Białymstoku przy ul. Gajowej  w obecności dłużnika. Komornik zajął wówczas ruchomości dłużnika w postaci sprężarki X, sprężarki X i prasy hydraulicznej o łącznej wartości szacunkowej 6.000 zł.

Termin pierwszej licytacji ruchomości wyznaczono na dzień 30.05.2011 r. Nie doszła ona do skutku, gdyż dłużnik w miejscu czynności poinformował komornika, że o licytacji nie wiedział, albowiem nie odebrał zawiadomienia o niej. Drugi termin licytacji wyznaczono na dzień 26.06.2011 r. Czynność również się nie odbyła z uwagi na omyłkowe podanie nieprawidłowej daty licytacji w obwieszczeniu o niej. Trzeci termin licytacji wyznaczono na 29.08.2011 r. Nie doszła ona do skutku ze względu na nieobecność dłużnika, który opuścił lokal użytkowy bez podania komornikowi tego faktu. Z X musiał opróżnić lokal, gdyż kończył się okres najmu. Działając w celu udaremnienia egzekucji komorniczej przeniósł zajęte ruchomości do swego samochodu marki, umieścił je w bagażniku, a auto zaparkował na ulicy niedaleko zakładu na ul. Gajowej . O zmianie miejsca położenia rzeczy  nie poinformował komornika. Kluczyki do samochodu zostawił teściowej, sam zaś na początku sierpnia 2011 r. wyjechał w celach zarobkowych za granicę. Na skutek działania Za Xi Joanna Xa i Artur Xa nie odzyskali zasądzonej kwoty 1000 euro.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- częściowych wyjaśnień oskarżonego Za Xi (k. 161-162, 418v-420),
- zeznań świadków J.(k. 372v, 420v-421), Władysława Xi (k. 421-421v),
- dokumentów: wyroku ze sprawy I Cupr /10 (k. 5), materiałów ze sprawy Km /11 (k. 6-10, 26-41, 185-328), notatek urzędowych (k. 12, 13, 18), materiałów ze sprawy  I Cupr /10 (k. 330-366) oraz akt Km 520/11.  

Z X słuchany podczas postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nigdy celowo nie ukrywał zajętych rzeczy. Po pierwszej licytacji skończył mu się okres najmu lokalu użytkowego i dlatego zajęte rzeczy spakował do auta i zostawił na terenie byłego zakładu, a dokładnie na parkingu przy zakładzie. Komornik wiedział, że rzeczy są w samochodzie. Po dwóch tygodniach wyjechał za granicę w poszukiwaniu pracy. Dokumenty i kluczyki od auta zostały u teściowej,. Jego żona nie wiedziała co to za maszyny i urządzenia, bo nigdy nie pracowała w warsztacie (k. 161-162).

Słuchany przed Sądem oskarżony Z X nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu podając, iż nie udaremniał egzekucji – pierwsza licytacja miała miejsce miesiąc po zajęciu rzeczy pod adresem, w którym  mieścił się warsztat. Następnie do końca czerwca miał termin na opuszczenie warsztatu, bo skończył się dwuletni termin najmu. W tym czasie starał się znaleźć inny lokal, lecz bez rezultatu. Szukał innej pracy, ale jej nie znalazł, postanowił więc szukać pracy poza granicami Polski. Wszystkie zajęte rzeczy spakował do samochodu na początku lipca i postawił go przy ul. Gajowej , 10 metrów od budynku warsztatu na niestrzeżonym parkingu osiedlowym. W połowie sierpnia 2011 r. podjął decyzję o wyjeździe za granicę, zostawiając kluczyki u teściowej. Poprosił również teściową w miarę możliwości o doglądanie tego samochodu i dostarczenie kluczyków do odpowiedniej osoby zainteresowanej,  jeśli to będzie potrzebne. Zaprzeczył, aby ukrył zajęte narzędzia -  były one pod adresem jego warsztatu. Nie poinformował komornika, gdzie są te przedmioty i że wyjeżdża za granicę.

Oskarżony wyjaśnił, że zawiadomienie o licytacji wyznaczonej na 29.08.2011 r. odebrał w G. jego wujek R X – brat rodzony jego ojca W. Xi. Nie przekazał mu informacji o licytacji. Dodał, że nie wie co się stało z rzeczami i samochodem - po prostu zniknęły (k. 418v-420).

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie było, że w sprawie Km /11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku wszczętej na skutek wniosku egzekucyjnego złożonego w dniu 14.02.2011 r. toczyła się egzekucja kwoty 1000 euro zasądzonej od pozwanych Wi X i Za Xi solidarnie na rzecz powodów Joanny Xy i Artura Xy wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia z dnia 20.12.2010 r. w sprawie I Cupr /10 (k. 5). Również bezspornym było, że oskarżony o tej egzekucji wiedział. On sam temu nie zaprzeczył, w dniu 8.04.2011 r. podpisał też protokół zajęcia ruchomości (k. 38 akt Km /11). Został wówczas pouczony o odpowiedzialności za usunięcie przedmiotów spod egzekucji z art. 300 § 2 kk. Z X zaprzeczył jednak, by ukrył rzeczy przed komornikiem. Podawał, że tylko je przeniósł zmuszony do tego koniecznością opuszczenia lokalu, w którym prowadził działalność gospodarczą.

Sąd dał wiarę oskarżonemu, że nie ukrył on przedmiotów przed komornikiem, gdyż trudno stwierdzić, że pozostawiając je niedaleko warsztatu i dając klucz teściowej świadomie je schował. Miejsce przechowywania było na tyle bliskie lokalu, że zamiar ukrycia rzeczy i działania z zamiarem zabarwionym chęcią ukrycia urządzeń nie został zdaniem Sądu wykazany. Natomiast nie można dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznawał się do czynu z art. 300 § 2 kk, skoro niewątpliwym było, że zabrał rzeczy z warsztatu i nie powiadomił o tym komornika. Takie zachowanie świadczy jednoznacznie o tym, że Z X działał z zamiarem usunięcia rzeczy. O ile nie miał zamiaru ich ukryć i nie można mu przypisać aż tak daleko posuniętej zlej woli, o tyle trudno polemizować z tym, że oskarżony usunął urządzenia zajęte przez komornika.

Zabronione zachowanie dłużnika opisane w art. 300 § 2 kk może też polegać właśnie na usuwaniu składników majątku. Usuwanie oznacza tu fizyczne przeniesienie na inne nietypowe miejsce. Takie też postępowanie było udziałem Za Xi. Przeniósł on rzeczy zajęte przez komornika do samochodu i nie powiadomił o tym organu egzekucyjnego. Tym samym usunął je w rozumieniu art. 300 § 2 kk.

Spornym w sprawie było czy oskarżony usuwając ruchomości z miejsca znanego organowi egzekucyjnemu działał z zamiarem bezpośrednim kierunkowym udaremnienia egzekucji. On sam temu zaprzeczał. Zebrany materiał dowodowy wskazywał jednak, że Z X działał w celu udaremnienia egzekucji. Przede wszystkim nie zawiadomił komornika o miejscu, do którego przeniósł urządzenia. Gdyby chciał, by zostały one sprzedane, podałby komornikowi gdzie są. Tymczasem jego bierność w tym zakresie świadczyła o zamiarze takiego postąpienia z rzeczami, które uniemożliwiłoby ich sprzedaż. Trudno bowiem dać wiarę oskarżonemu, że nie zawiadomił komornika przez nieuwagę i że po prostu zaniedbał tę sprawę. Takie zachowania nie są typowe dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą i uczestniczącej w obrocie gospodarczym. Oskarżony zdaniem Sądu był świadom swoich obowiązków w względem komornika, lecz chcąc uniknąć zaspokojenia wierzycieli, przeniósł rzeczy w inne miejsce. Z X był zbyt doświadczonym przedsiębiorcą, by twierdzić, że przez zaniedbanie zlekceważył swe obowiązki względem organu egzekucyjnego - w tym zakresie Sąd nie dał mu wiary. Nie można bowiem stwierdzić, że chciał, by egzekucja się toczyła, skoro nie zrobił nic, by komornik miał realną możliwość jej kontynuowania.

O zamiarze celowego usunięcia rzeczy spod egzekucji po stronie dłużnika świadczyło też jego postępowanie przy informowaniu komornika o adresie do doręczeń. We wniosku egzekucyjnym podano adres ul. Magnoliowa w Białymstoku (k. 1 akt Km /11). Tam jednak dłużnik nie odbierał korespondencji (k. 18 tychże akt). Poszukując dłużnika pod tym adresem komornik ustalił, że jest to adres zameldowania oskarżonego i jego żony (k. 35 tychże akt). Następnie w dniu 8.04.2011 r. komornik przeprowadził czynność w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Za Xi – ul. Gajowa  w Białymstoku – podał on do protokołu, że mieszka przy ul. S.w Białymstoku i jest to jego adres do korespondencji, zameldowany zaś jest w G.przy ul. P.(k. 36 akt Km /11). Czynność zajęcia kolejnych ruchomości w dniu 14.04.2011 r. przy ul. ul. Słonecznikowej w Białymstoku nie doszła do skutku – dłużników nie zastano (k. 39 akt Km 520/11). Z X i jego żona nie odbierali korespondencji komorniczej pod tym adresem (k. 44 i 45 akt Km /11). W dniu 30.05.2011 r. podczas pierwszej licytacji zajętych urządzeń przy ul. Gajowej , która nie doszła do skutku właśnie ze względu na nieodbieranie korespondencji przez oskarżonego, podał on komornikowi, że jego adresem do doręczeń jest G.. Pouczono go też, że listy będą składane do akt ze skutkiem doręczenia, jeśli w G. ich nie odbierze (k. 60 akt Km /11).

W dniu 1.08.2011 r. Roman X odebrał obwieszczenie o licytacji ruchomości wyznaczonej na dzień 29.08.2011 r. wysłane na dane Za Xi i adres: G.(k. 88 akt Km 520/11).  Ojciec oskarżonego W. X zeznał, że jego brat Roman X pokwitował odbiór listu, gdyż nie widzi dobrze i pewnie myślał, że jest to list do jego syna Andrzeja Xi. Podpisał się nazwiskiem X, zaś zapis Andrzej X nie pochodził od niego, lecz najprawdopodobniej od listonosza (k. 421-421v). Świadek podał, że zapomniał poinformować syna o tej korespondencji (k. 421v). Z kolei w odniesieniu do innego listu komornika z dnia 31.05.2011 r. adresowanego do Za Xi na G. (k. 249 akt sprawy = k. 63 akt Km 520/11) Władysław X zeznał, że nie rozpoznaje podpisu odbiorcy (k. 421v).

Powyższe problemy z doręczaniem oskarżonemu korespondencji komorniczej przekonują, że Z X świadomie wprowadzał organ egzekucyjny w błąd co do tego, gdzie będzie odbierał listy. Jak zeznał jego ojciec nie przebywał on w G., nie odwiedzał rodziców. Dlaczego więc podał, że jest to jego adres do korespondencji? Powstaje też pytanie dlaczego nie odbierał korespondencji przyl. Magnoliowej, gdzie mieszkała jego teściowa ani też przy ul. Słonecznikowej, który to adres podał jako korespondencyjny w dniu 8.04.2011 r. (k. 36 akt Km 520/11). Wszystkie te zawirowania adresowe dodatkowo przekonały Sąd o tym, że oskarżony świadomie i celowo nie podawał komornikowi adresu pozwalającego an skuteczne doręczenie mu korespondencji, by uniemożliwić zgodne z przepisami przeprowadzenie czynności polegającej na sprzedaży jego ruchomości. Tym samym zmierzał do uniemożliwienia zaspokojenia wierzycieli, gdyż inne sposoby egzekucji okazały się bezskuteczne – komornik nie uzyskał żadnych kwot z egzekucji np. z rachunku bankowego.
 
O zamiarze działania oskarżonego w celu udaremnienia egzekucji świadczyła również ta okoliczność, że wprawdzie zostawił on teściowej kluczyki do samochodu, do którego przeniósł zajęte ruchomości i polecił jej wydać auto temu, kto się po nie zgłosi (zeznania J.- k. 372v, 420v-421), lecz nie wprowadził jej w szczegóły zajęć komorniczych. Świadek zeznała, że kazał jej wydać samochód, bo jest on zajęty (k. 420v). Wiedziała tylko ogólnie, że może zgłosić się komornik, ale nie była świadoma, czy chodzi o auto czy o rzeczy w nim pozostawione (k. 372v). Zeznania te przekonują, że oskarżony nie starał się tak pokierować swoimi sprawami, by egzekucja w sprawie Km /11 mogła zakończyć się skutecznie. Z tego wniosek, że działał on w celu jej udaremnienia. Zwrócenie się do J z prośbą o skontaktowanie się z komornikiem i przekazanie mu wiadomości o miejscu przechowywania rzeczy nie było czynnością przerastającą możliwości oskarżonego. Również teściowa mogłaby przecież skutecznie zakończyć tę sprawę poprzez poinformowanie komornika o przeniesieniu zajętych ruchomości. Jednak oskarżony nie zlecił jej tych czynności, co wraz z innymi dowodami przekonuje, że miał na celu udaremnienie egzekucji.

Zeznania świadka M (k. 106v-107) nie wniosły do rozstrzygnięcia istotnych treści.

Sąd zmieniając opis czynu nie przypisał Zowi J. działania wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Postępowanie dowodowe nie wykazało, by jego czynnościom polegającym na usunięciu zajętych ruchomości towarzyszyła inna osoba. W szczególności Wa X nie była nigdy obecna przy czynnościach komorniczych przy ul. Gajowej, nie bywała w warsztacie, nie wiedziała jakie urządzenia zajął komornik. Tak wyjaśnił oskarżony i takie zapisy zawierały protokoły z czynności komorniczych, zaś materiał dowodowy nie dostarczył dowodów na jego działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. O ile bowiem Wa X była współwłaścicielką ruchomości oraz podała komornikowi, że nie zamierza uregulować zadłużenia (k. 82 akt km /11), o tyle postępowanie dowodowe w sprawie przeciwko jej mężowi nie zmierzało do poszukiwania dowodów jej winy w zakresie czynu z art. 300 § 2 kk, lecz winy oskarżonego. Dlatego też Sąd ustaliwszy, że Z X usunął zajęte urządzenia z warsztatu i nie mając dowodów, ani nawet poszlak, że uczynił to porozumiewając się z żoną lub kimś innym, zmienił opis czynu w tym zakresie.
Biorąc pod uwagę powyższe dowody Sąd uznał za wykazane, że oskarżony usunął ruchomości będące jego własnością działając w celu udaremnienia wykonania wyroku zasądzającego kwotę 1000 euro od niego na rzecz Joanny i Artura Xów. Wiedział o toczącej się egzekucji komorniczej, o obciążającej go zaległości, o zajęciu ruchomości, a mimo to przeniósł je w inne, nieznane organowi egzekucyjnemu miejsce. W ten sposób udaremnił zaspokojenie wierzycieli, gdyż zajęte ruchomości miały wartość szacunkową 6000 zł. Dlatego Sąd przyjął, że nastąpiło udaremnienie zaspokojenia, gdyż kwota zaległości była niższa niż wartość usuniętych sprzętów. Oskarżony udaremnił zaspokojenie wierzycieli, gdyż nie posiadał innego majątku, oszczędności, wierzytelności ani dochodu tak dużego, by w 2014 r. spłacić kwotę 1.000 euro, mimo uniemożliwienia egzekucji z zajętych ruchomości.

Podsumowując – zgromadzony materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że Z X w dniu 29 sierpnia 2011 roku w Białymstoku udaremnił egzekucję komorniczą w ten sposób, że będąc współwłaścicielem sprężarki X, sprężarki X i prasy hydraulicznej zajętej w dniu 08 kwietnia 2011 roku, działając w celu udaremnienia wykonania egzekucji komorniczej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt I Cupr /10 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 27 stycznia 2011 roku, usunął wymienione przedmioty, czym udaremnił zaspokojenie wierzycieli Joanny i Artura Xów, wobec których posiadał zobowiązanie na kwotę 1.000 euro, to jest czynu z art. 300 § 2 kk.

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd brał pod uwagę zasady i dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1 i 2 kk, w szczególności stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu. Nie były one znaczne, a to z uwagi na to, że Z X był tą stroną umowy z wierzycielami, która nie zawierała z nimi umowy bezpośrednio – wszelkie kontakty z wierzycielami miała Wa X i to ona twierdziła wprost, że nie ma zamiaru spłacić wierzytelności (k. 82 akt km /11). To ona też utrzymywała się ze sprzedaży kotów rasowych (k. 81-82 akt Km /11). Z X był odpowiedzialny za dług jako jej mąż. Ponadto do tego, by wyjechać z Polski i uniemożliwić Joannie i Arturowi Xom odzyskanie należności zmusiła go sytuacja materialna i brak perspektyw zarobkowych. Sąd brał też pod uwagę warunki i właściwości osobiste sprawcy. Oskarżony nie był dotąd karany, generalnie żyje w zgodzie z porządkiem prawnym, wypełnia swoje role społeczne i zawodowe. Problemy finansowe spowodowały, że wyjechał za granicę i zaniedbał swoje sprawy prawne w Polsce. Dlatego kara 4 miesięcy pozbawienia wolności – prawie najniższa za ten występek - będzie wystarczającą dla uzmysłowienia mu naganności jego postępowania.

Z powodu niekaralności oskarżonego zaistniały przesłanki do zastosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Można bowiem zasadnie przyjąć wobec niego pozytywną prognozę, iż w przyszłości nie dopuści się przestępstwa. Sąd uznał, że warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Oznaczony w wyroku dwuletni okres próby będzie wystarczającym dla dyscyplinującego oddziaływania na oskarżonego.

O kosztach sądowych Sąd rozstrzygnął w oparciu o zasadę, zgodnie z którą oskarżony winien ponieść ciężar finansowy postępowania w przypadku skazania (art. 627 kpk). Koszty sądowe objęły wydatki poniesione przez Skarb Państwa oraz opłatę (art. 616 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 i 2 kpk). O wysokości opłaty Sąd orzekł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z dn. 08.08.1983r. nr 49, poz. 223, z późn. zm.). Wydatki zaś objęły koszty doręczenia wezwań (art. 618 § 1 pkt 1 kpk – 40 zł) i koszty uzyskania danych z KRK (art. 618 § 1 pkt 10 kpk – 30 zł).





adwokat Białystok  sprawy karne

adwokaci Białystok  prowadzenie spraw

Kancelaria Adwokacka pomoc prawna

Porady i pomoc prawna w Białymstoku

Prawnik Białystok - opinie

Obrona w sprawie karnej - adwokat w Białymstoku

 

data publikacji: 2015-07-14 09:44:56

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok w sprawie rozboju.
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Zgodnie z treścią art. 156 § 5 k.p.k.  wynika, że od 2014 roku jako regułę ustawodawca  statuuje nieograniczony dostęp do akt postępowania przygo-towawczego , a odmowa ich udostępnienia wchodzi w rachubę tylko w enumeratywnie wymienionych sytuacjach. : 
- potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania 
- ochrona ważnego interesu  państwa. 

Obowiązujące przepisy – po zmianach, stanowią implementację dyrek-tywy Parlamentu Europejskiego i Rady  nr 2012/13/UE z 22.05.2012 roku, które jako zasadę wprowadzają prawo dostępu do akt, ograniczone  jedy-nie ochroną ważnego interesu publicznego. 

Tymczasem standardem w praktyce sądowej  i prokuratorskiej - jest odmowa prawa wgladu w akta w oparciu o bardzo ogólne i jednocześnie lapidarne przesłanki dotyczące - wpływu wiedzy podejrzanego na tocżace się postępowanie. Standardy europejskie nadal pozostają nam obce ....

W przedmiotowej sprawie Sąd dokonywał podziału majatku wspólnego byłych małżonków. W skład tego majątku wchodziło prawo najmu lokalu mieszkalnego pozostającego w zasobach Komunalnego Towarzystwa Budownictwa Społecznego, oraz prawdo dzierżawy działki - w ramacg ROdzinnych Ogródków Działkowych. 
Bank w niniejszej sprawie domagał się zapłaty za niespłacany kredyt zaciągnięty przez pozwanych w walucie CHF. Pozwani - nieznani z miejsca pobytu byli reprezentowani przez kuratora, który działając na ich rzecz składał zarzuty w związku z roszczeniem. Docelowo Sąd oddalił powództwo uznając, iż nie budzi, więc wątpliwości w realiach sprawy, że pozwani pozbawieni byli w momencie zawarcia umowy możliwości, by poznać dostatecznie skonkretyzowane i obiektywne wskaźniki, w oparciu, o które miało być wyliczane ich świadczenie. Mając na uwadze, iż zapis dotyczący sposobu przeliczania spłaty na walutę CHF  stanowił itegralną część umowy - jego nieważność spowodowała ocenę, iż cała umowa jest nieważna, co doprowadziło do oddalenia powództwa.