Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.


Sygn. akt VII K /17


WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ


                            Dnia 25 października 2017  r.

Sąd Rejonowy w Białymstoku  w VII Wydziale Karnym w składzie:
               Przewodniczący  SSR K
               Protokolant          M
w obecności Prokuratora A  
po rozpoznaniu dnia 25.10.2017 r.  sprawy WWa QQa PPa
urodzonego 18 października 1979 r. w Białymstoku, syna J
,  
oskarżonego o to, że w dniu 28 lutego 2015 roku w Białymstoku, w sytuacji grożącej niewypłacalności udaremnił zaspokojenie swojego wierzyciela Przemysława VViego, przez to, że darował swojej żonie Małgorzacie PP składnik majątku w postaci samochodu osobowego marki Citroen nr rej. BI rok produkcji 2000 o wartości 15.000 zł, czym działał na szkodę Przemysława VViego,   
tj. o czyn z art. 300 § 1 kk

I.    Na mocy art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk postępowanie karne przeciwko oskarżonemu WWowi QQowi PPowi warunkowo umarza tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat.  
II.    Na mocy art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 500 (pięćset) złotych.
III.    Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych.

U Z A S A D N I E N I E

Na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności, Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

WW QQ PP w Białymstoku przy ul. I FFprowadził działalność gospodarczą pod nazwą CC. Działalność ta była prowadzona od 1 lipca 2009 r. do 1.03.2015 r., tj. do czasu jej zawieszenia.                 W 2014 r. na rzecz WWa PPa zostały wykonane przez Przemysława VViego zlecenia spedycyjne, za które wystawiono cztery faktury na łączną kwotę 17.154,85 zł. Ostatnia za nich została wystawiona w dniu 2.08.2014 r. WW PP miał już w tym czasie kłopoty finansowe, popadł w zadłużenie     i faktur tych nie opłacił.

W dniu 28 lutego 2015 r. WW PP zawarł z żoną EEą PP pisemną umowę, na mocy której darował jej samochód osobowy marki Citroen o wartości 15.000 zł, którego był jedynym właścicielem. Małżonkowie od września 2013 r. mieli bowiem rozdzielność majątkową. Pojazd ten został nabyty przez WWa PPa dnia 25.02.2014 r., a pieniądze na jego zakup pochodziły ze sprzedaży samochodu, który należał do małżonków, a także ze środków przekazanych mężczyźnie przez jego żonę. Przemysław VVi, pomimo uzyskania w dniu 23.04.2015 r. nakazu zapłaty,   w którym zasądzono na jego rzecz od WWa PPa kwotę 17.154,85 zł, nie wyegzekwował swojej wierzytelności, ponieważ egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego WWa PPa (k. 153), zeznania świadka Przemysława VViego (k. 43), a także kopie zleceń i faktur (k. 7-14), kopię nakazu zapłaty (k. 15), dokumentację z prowadzonego postępowania egzekucyjnego (k. 21-35), kopię akt pojazdu Citroen (k. 82 – 123) oraz pozostałe dowody zgromadzone w sprawie.

W toku postępowania przygotowawczego, przesłuchany w charakterze podejrzanego WW QQ PP, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, potwierdzając jednocześnie fakt przekazania żonie samochodu Citroen w formie darowizny. Wyjaśnił, że pojazd ten został nabyty, gdy miał już z żoną rozdzielność majątkową. Środki na zakup tego samochodu pochodziły częściowo z majątku osobistego żony, a częściowo ze sprzedaży samochodu Opel, którego z żoną byli wcześniej właścicielami. Mężczyzna powiedział, iż darowizna Citroena była rozliczeniem kwoty, jaką wyłożyła na jego zakup żona, a także rozliczeniem udziału, jaki kobieta miała w samochodzie Opel przed jego sprzedażą. WW PP stwierdził również, że w ten sposób chciał spłacić dług wobec żony, która po dokonaniu rozdzielności majątkowej przekazała mu środki finansowe z przeznaczeniem na częściową spłatę wierzycieli. Umowa darowizny została zawarta z uwagi na to, by nie generować dodatkowych kosztów związanych z opłatami sądowymi lub notarialnymi (k. 153).
    
 Sąd zważył, co następuje.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego i okoliczności popełnienia przez niego występku nie budzą wątpliwości.

Bezsporny jest fakt, że oskarżony jest dłużnikiem Przemysława VViego. Pokrzywdzony, składając zeznania w charakterze świadka, szczegółowo opisał perypetie związane z dochodzeniem od oskarżonego swojej wierzytelności (zeznania P. VViego, k. 43). Potwierdzeniem tych zeznań są dokumenty obrazujące jakie usługi i na jakie kwoty Przemysław VVi wykonał na zlecenie oskarżonego (k. 7 - 14, 49 - 61).

Nie ma również wątpliwości, iż roszczenia pokrzywdzonego wobec WWa PPa były zasadne, o czym przekonuje prawomocny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym wydany przez Sąd Rejonowy w Siedlcach   w sprawie V GNc /15, na mocy którego oskarżony ma obowiązek zapłacić na rzecz Przemysława VViego kwotę 17.154,85 zł wraz z należnymi odsetkami      i kosztami postępowania (odpis wyroku, k. 15).

Poza sporem pozostaje także fakt, że oskarżony pomimo uprawomocnienia się ww. orzeczenia nie wywiązał się ze zobowiązania, wskutek czego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w Białymstoku Ewę D, które zostało ostatecznie umorzone wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji (k. 21 – 35).

Zdaniem Sądu analiza zebranych w sprawie dowodów nie pozostawia żadnych wątpliwości, że działanie oskarżonego miało związek z tym, iż był on zadłużony i liczył się z możliwością skierowania egzekucji do majątku w postaci samochodu Citroen, którego był właścicielem. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie zaprzeczał, że w chwili zawarcia umowy darowizny jego sytuacja finansowa była zła i musiał podjąć decyzję o zawieszeniu działalności gospodarczej z dniem 1.03.2015 r. Darując żonie samochód, oskarżony miał więc pełną świadomość tego, iż udaremnia w ten sposób zaspokojenie swojego wierzyciela.

WW PP swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 300 § 1 kk, gdyż w sytuacji grożącej niewypłacalności udaremnił zaspokojenie Przemysława VViego przez to, że darował swojej żonie M PP składnik majątku w postaci samochodu marki Citroen o wartości 15.000 zł.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności zdarzenia, Sąd doszedł do przekonania, iż wina oskarżonego, jak też społeczna szkodliwość jego czynu, oceniana zgodnie z treścią art. 115 § 2 kk, nie są znaczne. 

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że jego działanie zmierzało przede wszystkim do zabezpieczenia interesów EEy PP.   Z dołączonego do akt wyciągu bankowego wynika, iż w dacie nabycia samochodu Citroen, tj. w dniu 25.02.2014 r. (faktura 9/2014,  k. 110), EEa PP wypłaciła ze swojego konta bankowego kwotę 15.000 zł, a także dokonała przelewu kwoty 4.000 zł na konto oskarżonego (k. 163). W tym samym czasie, poprzez auto komis, WW PP sprzedał również samochód Opel Vectra za kwotę 11.000 zł, który to pojazd stanowił własność małżonków (k. 164 – 165). Już chociażby w oparciu o te dokumenty można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że w przypadku braku zawarcia przez oskarżonego umowy darowizny  z żoną i zajęcia samochodu Citroen przez komornika, EEa PP wniosłaby powództwo przeciwegzekucyjne, domagając się zwolnienia spod egzekucji przedmiotowego auta (art. 841 kpc). Oczywiście ostateczna decyzja należałaby do sądu, który przeanalizowałby dowody przedstawione przez strony, jednak wszystko wskazuje na to, iż żona oskarżonego miałaby duże szanse na to, by samochód Citroen nie został jednak zlicytowany przez komornika. Ma przy tym rację oskarżony, że dokonanie wzajemnych rozliczeń pomiędzy małżonkami na drodze postępowania cywilnego, czy przed notariuszem wiązałoby się   z dodatkowymi kosztami. Wiarygodnie więc brzmią jego wyjaśnienia, iż poprzez zawarcie umowy darowizny, kosztów tych udało się mu uniknąć.

Biorąc powyższe pod uwagę, a także z uwagi na dotychczasową niekaralność WWa PPa, Sąd przychylił się do wniosku jego obrońcy   i warunkowo umorzył postępowanie w tej sprawie. W ocenie Sądu oskarżony wyciągnie właściwe wnioski z toczącego się postępowania, w przyszłości  nie popełni ponownie żadnego przestępstwa, a w 2-letnim okresie próby udowodni, że zasłużył na daną mu szansę.

Sąd w tej sprawie nie orzekał na rzecz pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody. Zgodnie bowiem z treścią art. 415 § 1 kpk obowiązku takiego nie orzeka się, jeżeli o roszczeniu wynikającym z popełnienia przestępstwa prawomocnie orzeczono. Tak zwana klauzula antykumulacyjna   zakazuje funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch różnych tytułów egzekucyjnych tyczących tego samego roszczenia, a więc i kilkakrotnego orzekania w tym samym przedmiocie, gdyż mogłoby to rodzić niebezpieczeństwo np. dwukrotnego dochodzenia naprawienia tej samej szkody. Należy przypomnieć, że na rzecz Przemysława VViego zasądzona została już prawomocnie przez sąd kwota 17.154,85 zł wraz z odsetkami. W takim przypadku zakaz orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody jest niezależny od tego czy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym zostało skutecznie wyegzekwowane (vide wyrok SA w Krakowie  z 21.10.2015 r., II AKa 205/15). Działanie oskarżonego polegające na darowaniu M PP samochodu nie wyrządziło Przemysławowi VViemu dodatkowej szkody, lecz jedynie uniemożliwiło mu częściowe zaspokojenie roszczeń dochodzonych od dłużnika.

Sąd orzekł natomiast wobec oskarżonego świadczenie pieniężne, którego wysokość będzie dla WWa PPa wystarczająco dolegliwa biorąc pod uwagę jego obecną sytuację finansową. 

O kosztach postępowania orzeczono na mocy 629 kpk w zw.      z art. 627 kpk, w tym o opłacie na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca  1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz U z 1983 r. nr 49 poz. 223 ze zm.). Na koszty postępowania poza opłatą składają się: ryczałt za doręczenie wezwań    (40 zł) i koszty uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego (30 zł).




adwokat Białystok warunkowe umorzenie postępowania

prowadzenie sprawy karnych kancelaria adwokacka w Białymstoku

cennik usług adwokata w sprawach karnych

obowiązek naprawienia szkody w procesie karnym  

data publikacji: 2018-01-03 13:32:43

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok w sprawie rozboju.
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Powódka wniosła o zasądzenie od  pozwanej kwoty 6.978,44 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 12 grudnia 2017 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Roszczenie oparte było na zdarzeniu - uchyleniu postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności na powódkę, w sytuacji, gdy strona pozwana - uprzednio wyegzekwowała należność, pomimo niewłaściwej klauzuli wykonalności. Sąd uznał, że  podstawa do wyegzekwowania roszczenia nie odpadła - i oddalił powództwo w całości. 
W przedmiotowej sprawie - Nadleśnictwo wystąpiło z pozwem o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z lasu. Pozwany przedstawiał argumentację, że umowa jaka została zawarta - miała służyć jedynie zabezpieczeniu interesów na czas, do kiedy strony dokonają zamiany nieruchomości. W sprawie wypowiadał się biegły, ustalając stawkę czynszu - w kontekście odszkodowania za bezumowne korzystanie. Sąd powództwo uwzględnił w całości.