Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Prawnik radzi

» jesteś tutaj: » Dla klienta » Prawnik radzi
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.

Sygnatura akt XV /15




WYROK  
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

         
  Dnia 18 listopada 2015 roku
 
Sąd Rejonowy w Białymstoku w XV Wydziale Karnym w składzie:

Przewodnicząca       SSR J
Protokolant                       K

Przy udziale Prokuratora A
po rozpoznaniu w dniu 18.11.2015 r.
sprawy
K urodzonej dnia 1980 r. w Z, córki
oskarżonej o to, że:
w okresie od czerwca 2013 roku do dnia 08 lipca 2015 roku w Białymstoku uporczywie uchylała się od wypełnienia ciążącego na niej z mocy ustawy i wyroku sądowego obowiązku opieki poprzez niełożenie na utrzymanie dzieci M i A – rodzeństwa xxx , przez co naraziła ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych
to jest o czyn z art. 209 § 1 kk

-orzeka-

I.    Oskarżoną K uznaje za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i za to na mocy art. 209 § 1 kk skazuje ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II.    Na podstawie art. 69 § 1, § 2 kk, art. 70 § 1 kk, art. 72 § 1 pkt 3 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonej na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok, zobowiązując oskarżoną do wykonywania ciążącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci – M i A rodzeństwo.

III.    Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. J kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu 60/100) złotych – VAT-u łącznie tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.

IV.    Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. S kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesięciu sześciu 60/100) złotych – VAT-u łącznie tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie z urzędu oskarżyciela posiłkowego.

V.    Zwalnia oskarżoną od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie, przejmując je na poczet Skarbu Państwa.




UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Katarzyna Teresa XXo i Marek XXo zawarli związek małżeński w dniu 21 lipca 2001 roku. Ze związku tego mają dwóch synów: Adriana XXo urodzonego w dniu 9 maja 2002 roku oraz Mateusza XXo urodzonego w dniu 13 kwietnia 2006 roku. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 2 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt I C 1781/10 rozwiązano przez rozwód związek małżeński Katarzyny Teresy XXo i Marka XXo bez orzekania o winie. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi Adrianem i Mateuszem rodzeństwem XXo powierzono ojcu – Markowi XXo ograniczając władzę rodzicielską Katarzyny Teresy XXo do określonych uprawnień. Obciążono Katarzynę Teresę XXo obowiązkiem alimentacyjnym w wysokości po 550 złotych miesięcznie na rzecz każdego małoletniego syna. Wysokość tak określonych alimentów podwyższona została wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 roku w sprawie o sygn. akt V RC 370/13 do wysokości po 700 złotych na rzecz Mateusza XXo oraz do wysokości po 850 złotych miesięcznie na rzecz Adriana XXo. Początkowo Katarzyna Teresa XXo łożyła na utrzymanie synów. Jednak od czerwca 2013 roku całkowicie zaprzestała regulowania alimentów na rzecz dzieci. Wobec niewywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego Marek XXo – ustawowy przedstawiciel małoletnich złożył do komornika wniosek egzekucyjny, jednak Katarzyna Teresa XXo nadal nie łożyła na utrzymanie małoletnich synów. Należne małoletnim alimenty nie były wypłacane z Funduszu Alimentacyjnego z uwagi na uzyskiwanie przez rodzinę dochodu przekraczającego kwotę uprawniającą do uzyskiwania prawa do świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego.

Dochody uzyskiwane przez ojca małoletnich Adriana i Mateusza rodzeństwo XXo nie były wystarczające do utrzymania synów bez wsparcia w postaci finansowej pomocy ze stromy rodziców Marka XXo. Małoletni na skutek nieuiszczania alimentów przez matkę zostali narażeni na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: częściowe wyjaśnień Katarzyny Teresy XXo (k. 113, 116, 118 – 119); zeznań świadków: Marka XXo (k. 212 - 213) i Barbary XXo (k. 213 – 215), a także w oparciu o: kserokopię wyroku w sprawie V RC 370/13 (k. 7 – 7v); kserokopia wyroku w sprawie IC 1781/10 (k. 6 – 6v); kserokopia decyzji MOPR z dnia 19.11.2013r. (k. 9); kserokopia ugody mediacyjnej z dnia 14.11.2011r. (k. 12 – 12v); kserokopie zaświadczeń lekarskich Adriana i Mateusza rodzeństwa XXo (k. 13); kserokopia zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji (k. 20); informacja z Powiatowego Urzędu Pracy w Ząbkowicach Śląskich (k. 35); karty informacyjnej z dn. 01.06.2015 r. (k. 201); zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia małoletniego Adriana z dnia 17.11.2015 r. (k. 202); pisma do SO w Białymstoku Referatu Wizytacyjnego z dnia 02.10.2015 r. (k. 203); pisma SO w Białymstoku Referat Wizytacyjny z dnia 28.09.2015 r.(k. 204); pisma w języku niemieckim adresowanym do SO w Białymstoku z dnia 28.09.2015 r. (k. 204v); pisma – dowodu przekazu – w Western Union kwoty 40 euro (k. 205); wydruk z portalu informacyjnego w postaci protokołu z rozprawy w sprawie V Rc 370/13 z dnia 26.11.2013 r. (k. 206 – 209).

Katarzyna Teresa XXo w toku postępowania przygotowawczego przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Podała wówczas, iż początkowo łożyła na utrzymanie synów, gdyż wówczas podejmowała pracę na terenie Niemiec i uzyskiwała dochody wystarczające na pokrycie jej zobowiązań alimentacyjnych. Od kiedy straciła pracę nie miała pieniędzy nawet na własne utrzymanie, stąd też nie płaciła alimentów na rzecz synów. W tym czasie wysłała do synów dwie paczki z drobnymi upominkami. Podała, iż od września 2014 roku ponownie podjęła pracę na terenie Niemiec w pralni z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1.200 euro, jednak z kwoty tej musiała opłacić wynajem mieszkania za kwotę 300 euro miesięcznie i utrzymać się, stąd też nie dysponowała wystarczającą kwotą, by płacić alimenty. Podnosiła także, iż były mąż uniemożliwia jej kontakty z dziećmi, których nie widziała ponad dwa lata. Dlatego też, w związku z taką postawą byłego męża, postanowiła nie płacić alimentów na rzecz synów tym bardziej, iż jej zdaniem, kwota 1.900 złotych miesięcznie jest kwotą zbyt wysoką.

Katarzyna Teresa XXo zawiadomiona osobiście o terminie pierwszej rozprawy nie stawiła się na nią i nie złożyła wyjaśnień.

Sąd zważył, co następuje:

W sprawie bezspornym było, że oskarżona była żoną Marka XXo i związek małżeński rozwiązany został przez rozwód. Ze związku tego mają dwóch synów – Adriana i Mateusza rodzeństwo XXo. Bezsprzeczne jest również to, iż pierwszy raz wysokość alimentów określona została w wyroku rozwodowym. Następnie ugodą zawartą przed mediatorem w dniu 14 listopada 2011 roku Katarzyna Teresa XXo zobowiązała się do pokrywania połowy dodatkowych wydatków na dzieci związanych z zajęciami pozalekcyjnymi. Ostatni raz wysokość alimentów ustalona została wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 roku w sprawie o sygn. akt V RC /13, gdzie należne alimenty określone zostały na kwotę po 700 złotych miesięcznie na rzecz Mateusza XXo oraz w kwocie po 850 złotych na rzecz Adriana XXo. Dużej wcześniej, bo od czerwca 2013 roku oskarżona całkowicie zaprzestała płacenia na rzecz synów alimentów jak i również dodatkowych kwot ustalonych w ugodzie mediacyjnej, co dało podstawę ojcu małoletnich – Markowi XXo do wszczęcia egzekucji komorniczej w sprawie KMP 32/13 u Komornika przy Sądzie Rejonowym w Ząbkowicach Śląskich. Okazała się ona bezskuteczna, dlatego też Marek XXo ubiegał się o świadczenie z MOPR, którego nie uzyskał z uwagi na uzyskiwanie przez rodzinę dochodu przekraczającego kwotę uprawniającą do uzyskiwania prawa do świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego.

Sporne natomiast było to, czy oskarżona była w stanie uiszczać zasądzone alimenty i nie czyniła tego z przyczyn od niej zależnych, czy też uchylała się od obowiązku alimentacyjnego w rozumieniu art. 209 § 1 kk.

Zebrany materiał dowodowy przekonał Sąd o tym, że oskarżona nie wypełniała obowiązku łożenia na utrzymanie pokrzywdzonych bez żadnych usprawiedliwiających obiektywnych przyczyn. Za powyższym twierdzeniem przemawiały wiarygodne, w ocenie Sądu, relacje Marka XXo (k. 212 – 213), z których bezsprzecznie wynikało, że oskarżona nie płaciła alimentów na rzecz ich wspólnych synów w okresie objętym zarzutem. W tym okresie Marek XXo nie otrzymywał świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego i utrzymywał się tylko dzięki finansowemu wsparciu swojej matki, która przekazywała mu miesięcznie kwotę 700 – 800 złotych oraz finansowemu wsparciu swego ojca oraz dzięki swemu wynagrodzeniu uzyskiwanemu z zatrudnienia. Oskarżona nie utrzymywała praktycznie żadnego kontaktu z synami, nie wspierała ich finansowo w żaden sposób – poza przesłanymi dwoma paczkami, które zawierały bardzo drobne upominki w postaci ołówków i gumek do ścierania oraz paru sztuk odzieży, które okazały się za małe na małoletnich. Świadek uważał, iż oskarżoną stać na płacenie zasądzonych alimentów, gdyż przesyłała do dzieci wiadomości tekstowe, w których podawała, że ma nowe ładnie urządzone mieszkanie i zapraszała ich do siebie w odwiedziny. Podniósł dodatkowo, iż podczas sprawy o podwyższenie alimentów oskarżona nie kryła, że zarabiając 1.200 euro miesięcznie stać ją na wyższe zobowiązanie wobec dzieci, ale nie chce go płacić (k. 212 – 213).

W świetle powyższego Sąd nie mógł dać wiary wyjaśnieniom oskarżonej, w których podnosiła, iż nie była w stanie łożyć na utrzymanie synów. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, mogących świadczyć o tym, iż w okresie objętym aktem oskarżenia, Katarzyna Teresa XXo znajdowała się w stanie uniemożliwiającym jej łożenie na rzecz synów. Z jej wyjaśnień jasno wynikało, iż podejmowała zatrudnienie i uzyskiwała dochody, choć jej zdaniem nie wystarczające, by finansowo wspierać swoje dzieci. Poza tym nie można tracić z pola widzenia faktu, iż podsądna podejmowała prace na terenie Niemiec, gdzie obecnie na stałe mieszka. W związku z powyższym niewątpliwie posiadała realnie większe możliwości w poszukiwaniu stałej jak i dorywczej pracy, gdyż nie jest obciążona osobistą opieką nad dziećmi. Poza tym istotne jest, iż jej dochody z racji podejmowania pracy w strefie euro są większe w odniesieniu do złotówek. Postępowanie polegające na przedkładaniu własnych potrzeb, komfortu życia, własnego utrzymania oraz wygodnictwa, bez najmniejszej próby wynagrodzenia synom braku alimentów poprzez inne rodzicielskie aktywności jest wypełnieniem znamion czynu zarzuconego oskarżonej. Gdyby bowiem istniała ona realnie w życiu synów, wychowywała ich, interesowała się ich życiem, zapraszała ich do siebie, przysyłała prezenty, łożyła choć częściowe sumy na ich utrzymanie, nie można byłoby zarzucić jej w zachowaniu uporczywości. Wobec jednak jej całkowicie biernej postawy rodzicielskiej i lekceważenia obowiązku opieki nad dziećmi w każdej formie, wykazała, że popełniła czyn z art. 209 § 1 kk.

Wziąć trzeba pod uwagę, że Katarzyna Teresa XXo w okresie objętym zarzutem mieszkała sama, była zdrowa, nie obciążał jej obowiązek opieki nad żadną osoba chorą czy niedołężną. Mogła, więc aktywnie poszukać dodatkowego zatrudnienia albo znaleźć takie, które pozwoliłoby na przyczynianie się do utrzymania dzieci. Tymczasem oskarżona biernie “trzymała się„ jednego zatrudnienia, które jak sama podnosiła pozwalało jej tylko na jej własne utrzymanie. Z synami nie utrzymywała w zasadzie żadnych kontaktów, nie korzystała z ustalonych sądownie kontaktów, nie realizowała obowiązku wychowania ich, nie pomagała w ich codziennych sprawach i nie próbowała nawet wesprzeć ich poprzez rodzicielski kontakt lub częściowe chociaż wsparcie finansowe. Istotne jest przy tym, iż winą za taki stan rzeczy w całości próbowała obarczyć byłego męża zarzucając mu utrudnianie, a wręcz uniemożliwienie kontaktów z dziećmi.  O ile takie utrudnienia byłyby w rzeczywistości, oskarżona mogła na drodze sądowej domagać się od ojca synów respektowania określonych warunków utrzymywania kontaktów z małoletnimi. Oskarżona tego nie czyniła, co nakazywało sądzić, że sytuacja odnosząca się do faktycznie wykonywanej władzy rodzicielskiej, jest przez Katarzynę Teresę XXo akceptowana.

Sąd badał możliwości zarobkowe oskarżonej, albowiem tylko wtedy, gdy sprawca mając realne i faktyczne możliwości płacenia alimentów nie płaci ich i czyni to celowo, można stwierdzić zaistnienie znamion występku niealimentacji (wyrok Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13.01.2005 r., II AKa 455/04, KZS 2005/7-8/118). Zdaniem Sądu materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że tak było w sprawie niniejszej. Oskarżona miała możliwości płacenia alimentów i dysponowała możliwościami osiągnięcia dochodu pozwalającego na łożenie na dzieci zasądzonych alimentów. Okoliczności sprawy wskazują, że nie chciała tego czynić z własnej woli, czego nie kryła, przyznając się do popełnienia występku z art. 209 § 1 kk.

Dla bytu przestępstwa z art. 209 § 1 kk konieczne jest wykazanie, że osoba zobowiązana nie łożył na utrzymanie uprawnionych, ale by to nosiło znamiona ,,uchylania się” i było czynione ,,uporczywie”, przy czym oba określenia mają wydźwięk pejoratywny (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.07.2003 r., II KK 125/03, OSNwSK 2003/1/1458). Musi być to zachowanie umyślne, w którym wyraża się szczególne nastawienie psychiczne sprawcy (element subiektywny), a z drugiej strony – stan uchylania się trwa dłuższy czas (element obiektywny – wyrok SN z dnia 17.04.1996 r., II KRN 204/96, Prok. i Pr. 1996/11/4). W ocenie Sądu wskazane elementy zaistniały w sprawie. Okres objęty zarzutem dotyczył bowiem ponad dwóch lat, zaś niełożenie na dzieci miało charakter celowego i świadomego działania. Świadczy o tym całe zachowanie oskarżonej wobec byłego męża i synów w okresie zarzutu, ale też przed nim, kiedy to nie dążyła do kontaktu z małoletnimi, zaś jej aktywność w sprawach rodzinnych była całkowicie zniesiona.  

Poza powyższymi okolicznościami, dla oceny istnienia znamion przestępstwa niealimentacji istotna jest kwestia, czy pokrzywdzeni byli na skutek działania zobowiązanego rodzica narażeni na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, przy czym przez podstawowe potrzeby życiowe rozumie się nie tylko potrzebę jedzenia, dachu nad głową i inne podobne wymagania o charakterze materialnym i niezbędnym. Dzieci mają, bowiem prawo domagać się od rodziców pomocy w uzyskaniu niezbędnego wykształcenia, czy korzystania z dóbr kulturalnych. To również należy do ich ,,podstawowych potrzeb”. Z zeznań zaś Marka XXo wynikało, że jego niskie zarobki nie wystarczałyby na utrzymanie synów, gdyby nie finansowa pomoc jego matki. Także przesłuchana w sprawie matka ustawowego przedstawiciela małoletnich – Barbara XXo (k. 213 – 215) potwierdziła fakt, iż oskarżona nie utrzymuje z małoletnimi praktycznie żadnego kontaktu, nie łożyła i nadal nie łoży na ich utrzymanie, nie kontaktuje się z nimi i nie jest zainteresowana ich losem. Potwierdziła także okoliczności, iż ojciec małoletnich otrzymuje niskie wynagrodzenie, dlatego też miesięcznie przekazuje mu kwoty 700 – 800 złotych na utrzymanie dzieci. Opisywała też potrzeby małoletnich podnosząc, iż chcą korzystać z dodatkowych płatnych zajęć, rozwijać swoje zainteresowania oraz pogłębiać wiedzę poprzez dodatkowe korepetycje oraz korzystać z wycieczek szkolnych a niskie zarobki ojca uniemożliwiają opłacenie wszystkich potrzeb synów. Wymogi realne w obecnym sposobie kształcenia, oczekiwania co do podnoszenia umiejętności, należy w pełni ocenić, że dodatkowe zajęcia małoletnich są im niezbędne w celu właściwego egzystowania w środowisku rówieśników (bez poczucia bycia gorszym).

Powyższe potwierdzało, zdaniem Sądu, że swoim zachowaniem oskarżona naraziła synów na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż Katarzyna Teresa XXo uporczywie uchylała się od wypełnienia ciążącego na niej z mocy ustawy i wyroku Sądu obowiązku opieki przez nie łożenie na utrzymanie synów Adriana i Mateusza rodzeństwa XXo, narażając ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Bezsprzecznie oskarżona zachowaniem swym wypełniła znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 kk. Katarzyna T. XXo w pełni obejmowała swą wolą i w zgodzie ze swą świadomością nie płacenie alimentów na rzecz małoletnich synów. Oskarżona tego chciała. W ocenie Sądu, gdyby po stronie oskarżonej nie istniała świadoma uporczywość, to by podejmowała inne pośrednie czynności wykazujące zainteresowanie synami. Tego po jej stronie nie było.

Określając rodzaj i wymiar kary Sąd miał na uwadze dyrektywy jej wymiaru określone w art. 53 § 1 i 2 kk i uwzględnił stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, które były znaczne. Czyn oskarżonej godził, bowiem w najbliższą rodzinę – synów, co w żadnym razie nie umniejsza społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżoną przestępstwa. Oskarżona w ocenie Sądu działała w pełni świadomie z zamiarem bezpośrednim, z nastawieniem złej woli w stosunku do pokrzywdzonych. Pomimo bowiem realnych i faktycznych możliwości, uporczywie uchylała się od nałożonego na nią obowiązku, przy czym czyniła to celowo. Do dzisiejszego dnia nie uregulowała zadłużenia z tytułu prowadzonego przeciwko niej postępowania egzekucyjnego. Nadto przy ocenie dolegliwości sankcji karnej Sąd wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonej, jej sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak i zachowanie po jego popełnieniu. Na korzyść oskarżonej Sąd poczytał jedynie fakt, iż nie była ona wcześniej karana sądownie.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd wymierzył oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, stając na stanowisku, iż jest prawidłowo wyważona i będzie stanowiła sprawiedliwą odpłatę za popełniony czyn.

Sąd w sytuacji, w jakiej znajduje się obecnie oskarżona (przebywa poza granicami kraju) uznał za niecelowe orzekanie w stosunku do niej kary łagodniejszej – ograniczenia wolności (tego rodzaju kara od samego początku nie byłaby do wykonania). Podobnie Sąd uznał za nie współmierną do okoliczności przedmiotowych sprawy wymierzenie wobec Katarzyny Teresy XXo grzywny. W tym zakresie Sąd uznał, że prym powinno mieć wykonywanie świadczenia alimentacyjnego wobec małoletnich synów, niż kara grzywny wykonana na rzecz Skarbu Państwa.

Orzekając karę w takim rozmiarze, Sąd rozważał również możliwość warunkowego jej zawieszenia, jako że spełniona została przesłanka formalna do zastosowania środka probacyjnego, wyrażająca się wymierzeniem kary nie przekraczającej 1 roku pozbawienia wolności oraz fakcie, iż podsądna nie była dotychczas karana na karę pozbawienia wolności. Podstawową przesłanką skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności jest prawdopodobieństwo graniczące wręcz z pewnością, że oskarżona pomimo zawieszenia wykonania kary nie powróci więcej na drogę przestępstwa.

Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi możliwość wymierzenia kary z warunkowym jej zawieszeniem, przy czym będzie to wystarczające dla osiągnięcia jej celów, a w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Dlatego też wykonanie wobec oskarżonej wymierzonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 1 rok. Jednocześnie Sąd zobowiązał oskarżoną do wykonywania ciężącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci, co jest obligatoryjne przy treści art. 72 § 1 kk.

Sąd nie podzielił wniosku obrońcy oskarżonej o warunkowe umorzenie postępowania karnego. W ocenie Sądu, po stronie Katarzyny Teresy XXo było brak przesłanek wartościujących stopnie – nie są znaczne – stopnie zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Okres niealimentacji, sposób postępowania (świadome lekceważenie swego obowiązku) nie pozwalało na podzielenie zapatrywania obrońcy. Ponad dwuletnie uchylanie się od łożenia na utrzymanie swych synów nie może uzyskać profitu łagodnego spojrzenia na postępowanie oskarżonej, tym bardziej, że nie wykazywała żadnego żalu i skruchy.

Sąd zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie,  przejmując je na poczet Skarbu Państwa (art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06,1973r. o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. D.U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.). Sąd w tym zakresie miał na uwadze nie tylko sytuację finansową oskarżonej, ale dał w tym przypadku prymat świadczeniom alimentacyjnym, które podsądna powinna uiścić w pierwszej kolejności.

    O kosztach obrony z urzędu Sąd orzekł na mocy § 14 ust. 2  pkt. 3, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

      Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w wyroku.


 





prowadzenie spraw karnych adwokat Białystok

porady prawne w sprawach  karnych kancelaria adwokacka Białystok

koszt prowadzenie sprawy karnej o niealimentację

przestępstwo niealimentacji - wymiar kary,

adwokaci Białystok sprawy karne i wykroczenia



data publikacji: 2016-01-12 12:16:54

Zobacz także:
Problem z małżonkiem niepłacącym alimentów na dzieci.
Uregulowanie kontaktów z dzieckiem
Przeprowadzenie sprawy rozwodowej - pomoc adwokata
Ustalenie ustania obowiązku alimentacyjnego na dziecko
Alimentowanie dorosłego dziecka
Zwrot wydatków związanych z ciążą i porodem
Wyrok w sprawie alimentacyjnej. Wysokość alimentów na dziecko.
Stosowanie środków leczniczych wobec małoletnich.
Odrzucenie wniosku w sprawie rodzinnej z uwagi na niewłaściwość Sądu rodzinnego.
Zarzut przedawnienia roszczenia alimentacyjnego. (w sprawie między małżonakami)
Podwyższenie alimentów na małoletnie dziecko - przesłanki.
Wyrok w sprawie alimentacyjnej, potrzeby małoletniego, wysokość alimentów.
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok rozwodowy - wina małżonka.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok w sprawie rozboju.
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Przedawnienie niedochodzonych roszczeń alimentacyjnych.
Wyrok alimentacyjny - potrzeby małoletniego.
Powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.
Wyrok w sprawie o rozwód i alimenty
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wykonanie kontaktów z dzieckiem - zagrożenie karą finansową matce dziecka.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Zabezpieczenie roszczenia w toku procesu.
Uzasadnienie wyroku oddalające powództwo o obniżenie alimentów.
Obniżenie alimentów na dorosłe dziecko
Wyrok w sprawie o rozwód, alimenty i władzę rodzicielską.
Zabezpieczenie roszczeń alimentacyjnych w sprawach o rozwód.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Zabezpieczenie alimentów.
Wyrok rozwodowy z orzeczeniem o winie.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Postanowienie w sprawie o zabezpieczenie alimentów.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zabezpieczenie roszczenia alimentacyjnego.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Alimenty od osoby obdarowanej - stan niedostatku.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia alimentów.
Zabezpieczenie roszczeń alimentacyjnych w rozwodzie.
Pozbawienie wykonalności wyroku alimentacyjnego
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Przedawnienie roszczeń alimentacyjnych, władza rodzicielska a alimenty.
Powództwo o alimenty od dorosłego dziecka.
Zażalenie na postanowienie o zabezpieczeniu roszczeń alimentacyjnych
Zażalenie na postanowienie o zabezpieczeniu roszczenia
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony
Klient zgłosił się do kancelarii z wydanym przeciwko niemu nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym. Na skutek zarzutów procesowych, Sąd powództwo oddalił - obciążając stronę powodową kosztami zastępstwa procesowego.