Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Postanowienie w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu

Sygn. akt VIII Kz /20


P O S T A N O W I E N I E
                                                                             
Dnia 24 kwietnia 2020 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO K 
                    Protokolant I
po rozpoznaniu w dniu 24.04.2020 r., bez udziału prokuratora, w sprawie Axxxa Dxxxxiego podejrzanego o czyny z art. 207§1a k.k. oraz z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim VII Zamiejscowy Wydział Karny w Hajnówce z dnia 9 kwietnia 2020 r. (sygn. akt VII Kp /20) o nieuwzględnieniu wniosku o przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437§1 k.p.k.
p o s t a n a w i a :
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim VII Zamiejscowy Wydział Karny w Hajnówce na podstawie art. 263§2 k.p.k. nie uwzględnił wniosku prokuratora o przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego Axxxa Dxxxxiego na okres dalszych 3 miesięcy.  

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł prokurator,  zaskarżając je w oparciu o przepisy art. 459§2 k.p.k. i art. 252§1 k.p.k. w całości na niekorzyść podejrzanego Axxxa Dxxxxiego. 

Na podstawie art. 427§2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił mu przepisu art. 253§1 k.p.k. w zw. z art. 258§1 pkt 2 i §2 k.p.k. poprzez stwierdzenie, że ustały przyczyny wskutek których zasadne jest dalsze stosowanie wobec podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania podczas gdy w dalszym ciągu zachodzi obawa, że podejrzany Axxx Dxxxxi będzie nakłaniał świadków, w tym w szczególności niepełnosprawnego syna Axx Rxxx oraz pozostałe osoby, do zmiany zeznań lub złożenia zeznań na korzyść podejrzanego, a także iż podejrzanemu zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego surową karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi 8 lat.  

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dalsze stosowanie wobec podejrzanego Axxxa Dxxxxiego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania poprzez jego przedłużenie o kolejne trzy miesiące. 

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. 

Przeprowadzona kontrola odwoławcza nie doprowadziła do podzielenia argumentacji podniesionej przez skarżącą. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż brak jest podstaw do dalszego stosowania (a w aktualnym stanie faktycznym, po zwolnieniu Axxxa Dxxxxiego z Aresztu Śledczego w Hajnówce, do ponownego zastosowania) wobec podejrzanego najsurowszego środka zapobiegawczego, jakim jest tymczasowe aresztowanie. 

Przede wszystkim nie do zaakceptowania jest argumentacja skarżącej w aspekcie zasadniczej przesłanki, o której mowa w art.  249§1 k.p.k., tj. potrzeby zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. 

Okres tymczasowego aresztowania był wystarczający do przeprowadzenia czynności istotnych z punktu widzenia bytu sprawy, czemu dały wyraz Sąd Rejonowy oraz Sąd Okręgowy przedłużając stosowanie tego środka na okres 1 miesiąca, tj. do 16 kwietnia 2020 r. W tym czasie zebrano istotny materiał dowodowy, w tym m.in. w postaci osobowych źródeł dowodowych. Hipotetyczna możliwość oddziaływania przez podejrzanego na treść zeznań świadków nie może być wyznacznikiem dalszego stosowania postulowanej regulacji. Tym bardziej w sytuacji, gdy po pierwsze, zmiana postawy procesowej świadków wobec podejrzanego była możliwa bez jego fizycznej obecności, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji odwołując się do przykładu Arkadiusza Dxxxxiego. Po drugie, nawet w sytuacji korekty zeznań przez świadków, sąd orzekający będzie miał możliwość ich oceny, m.in. z perspektywy powodów zmiany zeznań. 

Argumentacja skarżącej o obawie matactwa ze strony podejrzanego traci na znaczeniu w sytuacji, gdy podejrzany Axxx Dxxxxi od dnia 16 kwietnia 2020 r.  przebywa na wolności. Gdyby miał zamiar wpływania na zeznania świadków, zapewne już by to uczynił.

Odnosząc się do dowodów o charakterze nieosobowym, przede wszystkim zauważyć należy, że do przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 263§3 k.p.k. (przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia) konieczne jest wskazanie szczególnych okoliczności, ze względu na które nie można było dokończyć postępowania przygotowawczego. Przy czym, jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, do okoliczności tych nie należy „wydolność” organów ścigania, tj. możliwość zrealizowania zaplanowanych zadań, za które aresztowany nie może ponosić odpowiedzialności. 

W kontekście powyższego na akceptację zasługują poglądy Sądu Rejonowego odnoszące się do opinii biegłych z zakresu badania śladów biologicznych oraz opinii seksuologicznej. Niezależnie od kwestii celowości przeprowadzania tychże dowodów, a zwłaszcza pierwszego z nich, nie są to dowody istotne z punktu widzenia bytu sprawy (zasadniczym zarzutem, rzutującym na kwestię stosowania tymczasowego aresztowania jest zarzut z art. 207§1a k.k.). Nadto, nie ma przeszkód, aby były one przeprowadzone podczas pobytu podejrzanego na wolności. 

Na marginesie, nie sposób nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż posłużenie się przez prokuratora argumentem odwołującym się do przewidywalnego terminu sporządzenia opinii przez Instytut Ekspertyz Sądowych w Krakowie (wrzesień 2020 r.) oznaczałoby konieczność tymczasowego aresztowania przez cały ten okres.   
 
Dalszego stosowania wobec podejrzanego nie uzasadnia grożąca mu surowa kara. O ile faktem jest, że występek z art. 207§1a k.k. zagrożony jest karą do 8 lat pozbawienia wolności, to – zdaniem Sądu Okręgowego – w realiach niniejszej sprawy istnieje małe prawdopodobieństwo wymierzenia Axxxowi Dxxxxiemu kary w takim wymiarze, który mógłby skłonić go do podjęcia zachowań zakłócających tok postępowania.  

W sytuacji, gdy wskazane wyżej powody – same w sobie – nie uzasadniają dalszego stosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania, nie zachodzi potrzeba szczegółowej oceny przesłanki, o której mowa w art. 249§1 k.p.k., odnoszącej się do stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów.  

Dlatego należało orzec, jak w sentencji niniejszego postanowienia.




data publikacji: 2020-05-06 09:26:28

Zobacz także:
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztu.
Tymczasowe aresztowanie w postępowaniu karnym.
Uzasadnienie postanowienia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu.
Stosowanie tymczasowego aresztu - zażalenie.
Postanowienie w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu.
Udostępnienie akt w postępowaniu przygotowawczym
Osoba częściowo uniewinniona w sprawie z oskarżenia prywatnego - złożyła do Sądu wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów obrony. Sąd I instancji uwzględnił wniosek i zasądził poniesione koszty zgodnie z przedłożoną umową z obrońcą oraz dowodem ich uiszczenia. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone przez drugą stronę postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazując, że Sąd I instancji powinien bardziej wnikliwie dokonać oceny złożonego wniosku ...
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony