Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Przedmiotowym postanowieniem Sąd rozstrzygał zażalenie obrońcy na przedłużenie tymczasowego aresztu. Sąd uznał, że nadal istnieją przesłanki do stosowania najsurowszego środka i utrzymał skarżone postanowienie w mocy. 
Klient Kancelarii został oskarżony o udaremnienie zaspokojenia wierzyciela. Okoliczności sprawy był niesporne, stąd zasadnym było złożenie wniosku w trybie art 387 k.p.k. co skutkowało wydanie wyroku bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Postępowanie zostało warunkowo umorzone.
Postanowienie w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu.

Sygn. akt II A.Kz /17


Postanowienie


                                                                        Dnia 22 grudnia 2017r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:
         
                 Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego G

Protokolant:  A
przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu D
po rozpoznaniu

zażalenia wniesionego przez obrońcę podejrzanego Pa

Qiego

na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu

z dnia 30 listopada 2017r. (sygn. akt III Kp /17)                                     

w przedmiocie  przedłużenia tymczasowego aresztowania

na podst. art. 437 § 1 k.p.k.

postanowił:

                       zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,
 
        
    U z a s a d n i e n i e

          
    Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 listopada 2017r. na podstawie art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 263 § 2 k.p.k. przedłużył do dnia  7 marca 2018r. do godziny 8:18 tymczasowe aresztowanie zastosowane postanowieniem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 lipca 2017r. sygn. akt III Kp /17 wobec podejrzanego Pa Łukasza Qiego.
    Powyższe postanowienie zaskarżył w całości na podstawie art. 425 § 1 – 3 k.p.k. i art. 252 k.p.k. obrońca podejrzanego Pa Qiego w całości.
    Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
I.         naruszenie przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść to jest:
a)    art. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 253 k.p.k. polegające na przedłużeniu stosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania w oparciu o te same przesłanki na podstawie, których zostało one zastosowane ponad 5 miesięcy temu – w lipcu 2017r. i nadal przedłużane, mimo że powołane przez sąd przesłanki mogły uzasadniać tymczasowe aresztowanie jedynie na początkowym etapie jego stosowania. Także w sytuacji gdy przesłanka grożącej oskarżonemu surowej kary jest przesłanką stricte procesową, nie zaś poprzedzającą tę karę, zatem winna być rozważana w kontekście zapobiegania zakłócaniu postępowania, które jest realne, a nie zakładane bez podstaw faktycznych – na potrzeby składanego wniosku,
b)    art. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 253 k.p.k. polegające na przedłużeniu stosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania, uzasadnione możliwością bezprawnego wpływania na przebieg postępowania poprzez ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości, pomimo że podejrzany wbrew treści postanowienia – nigdy w swej postawie nie przejawiał zamiaru bezprawnego wpływania na postępowanie, współpracował z prokuraturą – przyznając się do czynów początkowo nieobjętych zarzutami, składając dobrowolne wyjaśnienia i inicjował postępowanie dowodowe, które winno doprowadzić do wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie, a tym samym przejawiał prawidłową postawę względem toczącego się postępowania;
c)    art. 257 § 1 k.p.k. przez naruszenie zasady minimalizacji środków zapobiegawczych i dalsze stosowanie wobec podejrzanego najsurowszego środka zapobiegawczego, co zaczyna godzić w zasadę domniemania niewinności;
d)    art. 263 k.p.k. wobec przedłużenia tymczasowego aresztu, bez jednoczesnego stwierdzenia i wykazania, że w sprawie zachodzą jakiekolwiek szczególne okoliczności, które uniemożliwiały zakończenie postępowania i usprawiedliwiają przewlekłe działanie organów ścigania;
e)    art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k., która polegała na przedłużeniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w sytuacji gdy podejrzany jest osobą mającą na utrzymaniu troje małoletnich dzieci i jest ich jedynym żywicielem co oznacza, nadto wobec przyjęcia, że fakt utrzymywani są wyłącznie ze świadczeń socjalnych nie jest miarodajną okolicznością uzasadniającą negatywną przesłankę do stosowania aresztu, co czyni cytowany przepis de facto martwym,

II.         błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść,  polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów oraz obawa bezprawnego utrudniania przez podejrzanego postepowania przygotowawczego, gdy wskazane przez sąd dowody, za wnioskiem prokuratora, nie mogą być oceniane jako nawet uprawdopodobniające te okoliczności, bowiem żadne zeznania świadków w sprawie nie wskazują bezpośrednio na udział podejrzanego w obrocie narkotykami, materiały z kontroli operacyjnej to jest nagrania były od początku kwestionowane w zakresie jakim miałby na nich być utrwalone rozmowy Pa Qiego, wyniki oględzin nie są miarodajne i opierają się tylko na podejrzeniu, w sytuacji gdy przez okres pięciu miesięcy nie przeprowadzono badań daktyloskopijnych, pomimo pobrania odcisków podejrzanego przy zatrzymaniu ,nadto
III.    błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że podejrzany w toku śledztwa prezentuje postawę, która czyni realną obawę podejmowania przez niego działań mających na celu destabilizowanie toczącego się postępowania, gdy jest to zarzut i ustalenie nie wynikające z materiału dowodowego, bowiem podejrzany o mile faktycznie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśnił w sposób logiczny, jakie miał relacje z K C, a organy ścigania zaniechały sprawdzenia tej okoliczności,
IV.     błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na treść postanowienia, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że przeprowadzenie opinii z badań i pozostałe czynności uzasadniają dalsze stosowanie aresztu, w sytuacji gdy podejrzany nie jest w stanie w jakikolwiek sposób ingerować w przeprowadzenie opinii, nadto w sytuacji gdy organy ścigania jeszcze nie ustaliły osób, które miały współdziałać z podejrzanym, nawet nie wskazano po pięciu miesiącach aresztu w czym one miały współdziałać, co czyni ten argument bezprzedmiotowym i kłóci się z zasadą wyjątkowości stosowania aresztu.

W oparciu o powyższy zarzut na podstawie art.  437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zastosowanie środków zapobiegawczych o charakterze nie izolacyjnym, w szczególności w postaci dozoru policji i zakazu opuszczania kraju.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie obrońcy podejrzanego Pa Qiego na uwzględnienie nie zasługuje.

Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Kontrola odwoławcza nie wykazała, aby Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia prawa procesowego i błędów w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Nie doszło też do naruszenia przepisów konwencyjnych.

Jako podstawy uzasadniające wydanie przez sąd zaskarżonego postanowienia można zatem uznać podstawę ogólną, określoną w art. 249 § 1 k.p.k. oraz szczególną, a mianowicie surowość grożącej kary. Na marginesie tylko należy zauważyć, że surowość grożącej kary, jako podstawa aresztu tymczasowego, chociaż oczywiście jest wystarczająca do stosowania tego środka zapobiegawczego, to jednak budzi kontrowersje w doktrynie i jest przez nią krytykowana (zob. np. S. Waltoś: Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2002, s. 410).  Rozpoczynając od przesłanki ogólnej stosowania środków zapobiegawczych, zauważyć należy, że dla zastosowania wobec podejrzanego środka zapobiegawczego, dopuszczenie się przez niego przestępstwa nie musi być pewne, czyli fakt ten - na podstawie dowodów zgromadzonych na konkretnym etapie postępowania - nie musi być bez najmniejszych wątpliwości ustalony. Przepis art. 249 § 1 k.p.k. in fine dopuszcza bowiem taką decyzję już wówczas, gdy „zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo”. Prawdopodobieństwo oznacza uświadomioną niepełność informacji, przypuszczenie, hipotezę wymagającą sprawdzenia (zob. J.Nelken, Dowód poszlakowy w procesie karnym, Warszawa 1970, str. 73 i nast.). Na gruncie art. 249 § 1 k.p.k. in fine chodzi zatem o wiedzę bynajmniej nie w stu procentach ustaloną (por. R.A.Stefański, Środki zapobiegawcze w nowym kodeksie postępowania karnego, Warszawa 1998, str. 23). Na obecnym etapie postępowania nie można skutecznie podważać założenia, które przyjął Sąd Okręgowy, iż dysponowanie przez organa ścigania takim dowodami jakie znajdują się w aktach sprawy, przesądza o istnieniu „dużego prawdopodobieństwa” popełnienia przez Pa Qiego . zarzucanych mu czynów.  Przy czym nie można oczekiwać od sądu podejmującego decyzję w przedmiocie stosowania środka zapobiegawczego, aby dokonał niejako „przedsądu” i wypowiedział się ostatecznie o wiarygodności lub niewiarygodności  zgromadzonych dowodów. Takiej oceny dokonać może bowiem dopiero sąd wydający rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego. Wypada wreszcie dodać, iż skoro nawet zespół poszlak może w niektórych sytuacjach prowadzić do uznania, że w sprawie zachodzi „duże prawdopodobieństwo” (w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k.) popełnienia przez podejrzanego przestępstwa, to tym bardziej przyjęcie takiego stopnia uprawdopodobnienia jest możliwe, gdy za sprawstwem podejrzanego świadczą konkretne  dowody  o charakterze bezpośrednim. Także Trybunał Strasburski, dokonując wykładni pojęcia „uzasadnione podejrzenie” (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt c EKPCz, a więc w aspekcie „zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania”), wskazuje, iż chodzi o istnienie faktów lub informacji o faktach, które w wystarczającym stopniu uzasadniają obiektywną ocenę, iż dana osoba mogła popełnić przestępstwo i nie muszą one opierać się na tak rozbudowanej podstawie faktycznej, jak wnoszone do sądu oskarżenie (zob. szerzej P.Hofmański, Konwencja Europejska a prawo karne, Toruń 1995, str. 185).

Jeśli idzie o przesłankę szczególną stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego wystarczy stwierdzić, iż co prawda surowość grożącej kary nie stanowi sama w sobie przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, tym niemniej pozwala na przyjęcie domniemania, że tymczasowe aresztowanie jest niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego.

Konstrukcja art. 258 § 2 KPK sprawia, iż zachowuje aktualność, wyrażony przez Sąd Najwyższy jeszcze na gruncie przepisów k.p.k.  z 1969 r. pogląd, zgodnie z którym jeśli podejrzanemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, to z mocy prawa istnieje domniemanie, że groźba wymierzenia surowej kary może skłaniać podejrzanego do podejmowania działań zakłócających prawidłowy tok postępowania (por. postanowienie SN z dnia 19 listopada 1996 r., IV KZ 119/96, OSP rok 1997, z. 4, poz. 74). Słusznie także, już na gruncie nowego KPK, podkreśla się w orzecznictwie (por. np. postanowienie SA w Krakowie z dnia 21 grudnia 1999 r., II AKZ 285/99, KZS rok 1999, z. 12, poz. 27), że stosowanie aresztowania z powodu przewidywania skazania na surową karę, którego racją jest zapobieżenie ucieczce sprawcy przestępstwa lub utrudnianiu przezeń postępowania, aprobowane jest w wielu demokratycznych państwach poddanych jurysdykcji ETPCz, jak w Belgii, Holandii czy Austrii (zob. A.Murzynowski, Węzłowe problemy tymczasowego aresztowania w świetle przepisów nowego kodeksu postępowania karnego, Kraków 1998, str. 126). W kontekście powyższego domniemania zarzuty obrońcy w tej materii  nie mogą być w realiach procesowych niniejszej sprawy skuteczne.

Także zarzut, iż nie jest w niniejszej sprawie spełniona przesłanka specjalna, określona w art. 263 § 2 k.p.k., jest całkowicie niezasadny. Poza sporem pozostaje to, iż brak możliwości ukończenia postępowania w terminie podlega ocenie przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności sprawy, zwłaszcza stopnia skomplikowania koniecznych czynności postępowania przygotowawczego (por. Komentarz do kodeksu postępowania karnego, pod red. P.Hofmańskiego, Warszawa 1999, t. I, str. 965). W sprawie niniejszej niezbędne było, jak podkreślono to w postanowieniu o przedłużeniu okresu uzyskanie pracochłonnych opinii z zakresu  między innymi fonoskopii .

Zatem  Sąd Okręgowy w swoim postanowieniu odniósł się do przesłanek określonych w art. 263 § 2 k.p.k., ograniczając się w zasadzie do podzielania w tym względzie do wniosku prokuratora. W związku z tym Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, oceniając, że przesłanki wymienione w tym przepisie, a mianowicie "szczególne okoliczności sprawy" oraz "potrzeba" przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania, zachodziły. 

 Z uwagi przede wszystkim na zakres postępowania przygotowawczego - obszerność materiału dowodowego sprawy, która jest w toku, jej skomplikowanie, wielość wątków faktycznych i prawnych, w pełni uzasadniały nie zakończenie postępowania przygotowawczego w dotychczasowym terminie.

 Ponieważ wszystkie trwające czynności śledcze, jak również te, które zostaną podjęte, wiążą się z działalnością podejrzanego, przedłużenie stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania na trzy miesiące, miało uzasadnienie i dlatego Sąd Apelacyjny postanowił, jak na wstępie. 

Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż sąd orzekający w przedmiocie środków zapobiegawczych, podobnie jak sąd rozpoznający zażalenia w tej kwestii, nie jest uprawniony do dokonywania oceny wartości i znaczenia ujawnionych dowodów w takim zakresie, jaki stanowi uprawnienie sądu właściwego do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zebrane dotychczas w sprawie dowody wprawdzie w żadnej mierze nie determinują orzeczenia w przedmiocie zawinienia oraz kwalifikacji prawnej zarzuconych podejrzanemu czynów, co stanie się możliwe dopiero po zakończeniu postępowania dowodowego przed sądem, niemniej jednak w pełni poprawnie wyznaczają ogólną podstawę stosowania wobec tych podejrzanych środków zapobiegawczych.

 W pełni zasadnie w zaskarżonym postanowieniu wskazano też na szczególną przesłankę stosowania tymczasowego aresztowania określoną w art. 258 § 2 k.p.k. Podejrzanemu postanowiono szereg zarzutów, w tym obejmujące przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi 12 lat. Uwzględniając charakter zarzucanych mu czynów, , okoliczności ich popełnienia, a zwłaszcza wartości objętych nimi przedmiotów wykonawczych, ich wysokiej społecznej szkodliwości, , można zasadnie prognozować, że Powi Qiemu  realnie grozi surowa kara. Owo zagrożenie ustawa zrównuje tymczasem z domniemaniem prawnym - realną obawą zakłócania przez podejrzanego prawidłowego toku postępowania. Ponieważ powyższe ma charakter domniemania, nie jest przy tym konieczne dowodowe wykazanie, aby podejrzany podejmował już w tym kierunku konkretne działania.

 Zgodzić się trzeba również z wywodami Sądu Okręgowego, w których wskazał on na istnienie przesłanki szczególnej z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. uzasadniającej dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania względem  podejrzanego.

 Uzasadniona obawa matactwa wynika z faktu, iż Powi Qiemu postawiono zarzuty z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Obawa ta opiera się więc na charakterze zarzutów stawianych podejrzanemu. W przypadku działań przestępczych  dotyczących obrotu środkami odurzającymi, w pełni uprawnionym jest bowiem przyjęcie obawy matactwa bez konieczności wskazywania, jakie jeszcze inne konkretne zachowania podejrzanego mogą taką tezę uzasadniać. Obawa taka wiąże się ze specyfiką powiązań między członkami grup przestępczych zajmujących się przestępstwami określonymi w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, co samo przez się czyniło uzasadnioną obawę przenoszenia tych relacji na kwestie procesowe związane z bytem procesu, a konkretnie - z jego zakłócaniem w sposób wskazany w art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.

Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 257 § 1 k.p.k. Z uwagi na występujące w przypadku podejrzanego nasilenie przesłanek szczególnych, powodujące wzmożoną obawę przed zakłócaniem prawidłowego toku postępowania, w pełni zasadnie przyjęto więc w zaskarżonym postanowieniu, że tylko izolacyjny środek zapobiegawczy jest w stanie zabezpieczyć należycie przebieg tej sprawy.

 Podsumowując, mimo nader obszernej argumentacji zawartej w zażaleniu, nie wskazano tam jakichkolwiek argumentów mogących spowodować zmianę lub uchylenie stosowanego względem podejrzanego środka zapobiegawczego. W sprawie nie stwierdzono nadto żadnych okoliczności z art. 259 k.p.k., które mogłyby uzasadniać jego uchylenie lub zmianę.

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.



prowadzenie spraw karnych adwokat Białystok

zażalenie na tymczasowy areszt adwokat Białystok

pomoc prawna w sprawach karnych   

koszt prowadzenia spraw karnych cennik kancelaria adwokacka Białystok 

data publikacji: 2018-01-04 08:19:39

Zobacz także:
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztu.
Tymczasowe aresztowanie w postępowaniu karnym.
Uzasadnienie postanowienia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztu.
Stosowanie tymczasowego aresztu - zażalenie.