Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Prawnik radzi

» jesteś tutaj: » Dla klienta » Prawnik radzi
Klauzule abuzywne umowa z pośrednikiem sprzedaży nieruchomości.


UZASADNIENIE
Powód Tomasz xxxk prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą xxxa xxxa Nieruchomości Tomasz xxxk w Białymstoku w pozwie skierowanym przeciwko Wojciechowi xxx wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 7.687,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 czerwca 2014 roku do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że posiada wobec pozwanego wierzytelność wynikającą z umowy pośrednictwa sprzedaży nieruchomości pozwanego zawartej w dniu 17 lipca 2013 roku. W umowie zastrzeżono prowizję w wysokości 2,5% wraz z podatkiem VAT (23%) w przypadku sprzedaży nieruchomości osobie skojarzonej z pozwanym pośrednio lub bezpośrednio przez powoda. W dniu 25 marca 2014 roku powód zawarł z Łukaszem xxxkim umowę pośrednictwa kupna nieruchomości pozwanego. W czasie prezentacji obecna była żona Łukasza xxxkiego – Monika xxxka, która bez pośrednictwa powoda nabyła tę nieruchomość od pozwanego w dniu 27 czerwca 2014 roku. W ocenie powoda to jego działanie doprowadziło do sprzedaży ww. nieruchomości, a Monikę xxxką należy uznać za skojarzoną przez powoda, stąd w dniu 31 lipca 2014 roku wezwał pozwanego do zapłaty prowizji, co nie odniosło skutku (k.3-8).

Pozwany Wojciech xxx w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu swego stanowiska przyznał, że zawarł umowę pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości z powodem, jednak umowę zawarto na czas określony do końca 2013 roku. Zaprzeczył, by Monika xxxka została skojarzona przez powoda podnosząc, że sama zgłosiła się do niego twierdząc, że znalazła jego ogłoszenie w Internecie, zaś okoliczność, że jej mąż oglądał wcześniej nieruchomość za pośrednictwem powoda nie ma w jego ocenie znaczenia w tym wypadku. Podniósł, że zapis § 5 i 6 umowy zawartej przez strony stanowi klauzule abuzywne oraz  zarzut, iż umowa była nieważna – wobec braku zgody małżonka pozwanego, będącego współwłaścicielem nieruchomości na zawarcie tej umowy (k.42-46).
Sąd ustalił, co następuje:
Wojciech i Justyna xxx byli współwłaścicielami nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej nieruchomości zabudowanej położonej w obrębie nr 24 xxxe, gmina Juchnowiec Kościelny, powiat xxxi, województwo podlaskie, oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym 667/13, o powierzchni 0,0926 ha, dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą BI1B/00180172/9. Wobec podjęcia zamiaru zbycia tej nieruchomości w 2011 i 2012 roku zawarli umowy pośrednictwa sprzedaży nieruchomości z A w Białymstoku oraz Rw Białymstoku (k.50, 51).

Następnie w dniu 17 lipca 2013 roku w Białymstoku powód Tomasz xxxk zawarł z Wojciechem xxx umowę pośrednictwa sprzedaży (nie zawierającej klauzuli wyłączności) przedmiotowej nieruchomości – na czas nieokreślony. W umowie pozwany jako zamawiający powierzył powodowi – pośrednikowi wykonywanie czynności pośrednictwa, których prowadzenie ma na celu zbycie przez zamawiającego praw do przedmiotu transakcji (§ 2 ust. 1 umowy). Zakres usługi pośrednictwa obejmował wszelkie czynności kojarzenia kontrahentów według wyboru pośrednika, w tym w szczególności reklamę i promocję, udzielanie informacji o nieruchomości zainteresowanym klientom, kontaktowanie klientów z zamawiającym, wskazania adresu lub innych danych dotyczących nieruchomości (§ 2 ust. 2 umowy).

W przypadku sprzedaży nieruchomości osobie bezpośrednio lub pośrednio skojarzonej z zamawiającym przez pośrednika, zamawiający zobowiązał się do zapłaty prowizji w wysokości 2,5% wraz z podatkiem VAT (23%) od ceny sprzedaży przedmiotu transakcji, nie później niż w dniu zawarcia umowy. Cena ofertowa ww. nieruchomości została określona w umowie na kwotę 283.900 zł (§ 5 ust. 1-4 umowy – k.84).

Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach na bazie wzoru przedłożonego przez pracownika powoda – Andrzeja xxxuka. Formularz umowy wypełniał pozwany, jednakże nie wykonał tego w pełnym zakresie, każda strona otrzymała po jednym egzemplarzu umowy (zeznania świadka Andrzeja xxxuka k.85v-86, zeznania pozwanego k.86v-87). Ustalono, iż umowa zawierana jest na czas nieokreślony, bez wyłączności pośrednika. Niewypełnione elementy powyższej umowy zostały wypełnione po przeprowadzonej prezentacji nieruchomości – pracownik powoda Andrzej xxxuk wpisał datę zawarcia umowy tj. „17.07.2013 r.” oraz zaznaczył czas jej trwania, dokonując skreślenia wyrażenia „określony” (k.84-v). Pozwany Wojciech xxx na swoim egzemplarzu umowy wpisał datę zawarcia umowy „tj. 16.07.2013 r.” oraz w zapisie dotyczącym czasu trwania umowy wykreślił wyrażenie „nieokreślony” i wpisał datę „31.12.2013 r.” (k.47-v).

Po zawarciu przedmiotowej umowy powód podjął kroki zmierzające do sprzedaży nieruchomości pozwanego, m. in. zamieścił ogłoszenia na portalach internetowych oraz zawierał umowy pośrednictwa kupna przedmiotowej nieruchomości z potencjalnymi nabywcami i organizował prezentacje nieruchomości (k.18-36).

Powód w dniu 25 marca 2014 roku zawarł umowę pośrednictwa kupna nieruchomości z Łukaszem xxxkim jako zamawiającym (k.14-v) i dokonał prezentacji nieruchomości pozwanego zamawiającemu i Monice xxxkiej – jego żonie – przez swojego pracownika Andrzeja xxxuka. Po prezentacji Monika xxxka kontaktowała się z Andrzejem xxxukiem w celu uzyskania informacji o dokumentach, a po tygodniu poinformowała, że wycofują się z negocjacji, z powodu nie uzyskania kredytu (zeznania świadka Andrzeja xxxuka k.85v-86).

W dniu 27 czerwca 2014 roku pozwany wraz z żoną sprzedali przedmiotową nieruchomość Monice xxxkiej do jej majątku odrębnego, z uwagi na ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej pomiędzy nią i jej mężem w dniu 28 marca 2014 roku. Umowa sprzedaży nieruchomości została sporządzona w formie aktu notarialnego przez notariuszem Januszem Dąbrowskim (Repertorium A nr xxx/2014), cena sprzedaży została określona na kwotę 249.000 zł, przy czym kwota 19.000 zł została zapłacona przed zawarciem aktu, zaś pozostała kwota 230.000 zł miała zostać zapłacona ze środków uzyskanych z kredytu udzielonego na ten cel przez Bank Polska Kasa Opieki spółka Akcyjna w Warszawie I Oddział w Białymstoku – Monice xxxkiej i Łukaszowi xxxkiemu (k.95-99v).

W czerwcu 2014 roku powód powziął wiedzę o sprzedaży przez pozwanego nieruchomości objętej umową pośrednictwa osobie, którą skojarzył z nim powód i w dniu 31 lipca 2014 roku wezwał go do zapłaty kwoty 7.687,50 zł, na którą składała się wyliczona prowizja w wysokości 2,5% od ceny sprzedaży nieruchomości wynoszącej 250.000 zł powiększona o podatek VAT 23% (k.37).
Sąd zważył, co następuje:
Zawarta przez strony umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami jest umową nazwaną, określoną i uregulowaną w przepisie art. 180 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zmianami). Wskazać należy, że umowa pośrednictwa sprzedaży jest umową wzajemną i konsensualną oraz – co do zasady – umową starannego działania za odpowiednim wynagrodzeniem, przy czym zobowiązanie pośrednika do dokonywania czynności nie jest tożsame z obowiązkiem doprowadzenia do zawarcia umowy. Pośrednictwo polega bowiem na dokonywaniu czynności faktycznych, a nie prawnych, pośrednik zaś działa samodzielnie i nie ma też obowiązku stosowania się do zaleceń zlecającego (umowa stron tego też nie przewidywała), a bezpośrednim celem działań pośrednika nie jest wywołanie określonego skutku prawnego lecz stworzenie warunków, w których zawarcie umowy sprzedaży jest możliwe.

W niniejszej sprawie do okoliczności bezspornych należy zaliczyć zawarcie przez strony umowy pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości i określony wymiar prowizji – 2,5% ceny sprzedaży, okazanie nieruchomości Łukaszowi xxxkiemu w dniu 25 marca 2014 roku oraz sprzedaż przez pozwanego i jego żonę ww. nieruchomości żonie Łukasza xxxkiego – Monice xxxkiej w dniu 27 czerwca 2014 roku do jej majątku odrębnego.

Pozwany bronił się przed roszczeniem powoda podnosząc, że umowa wiązała strony w okresie, na jaki została zawarta, tj. do 31 grudnia 2013 roku, co znajduje odzwierciedlenie w § 6 ust. 1 umowy. Natomiast powód stał na stanowisku, że umowę zawarto na czas nieokreślony, co potwierdza jego egzemplarz umowy. Z zeznań pozwanego (k.86v-87) oraz zeznań świadka Andrzeja xxxuka (k.85v-86) wynika, iż dwa egzemplarze tej umowy, przygotowane jako formularz do uzupełniania i podpisany przez powoda, zostały wypełnione przez pozwanego, bowiem pracownik powoda – Andrzej xxxuk, miał niesprawną rękę. Pozwany twierdził, iż wypełnił w całości jedynie ten egzemplarz umowy, który otrzymał, zaś egzemplarz umowy dla strony powodowej nie został uzupełniony w całości od razu i miał to uczynić pracownik powoda – Andrzej xxxuk.

Zdaniem Sądu niewiarygodne są zeznania pozwanego co do okoliczności sporządzenia umowy i jej treści. Należy mieć bowiem na uwadze, iż pozwany w toku procesu podkreślał swoje złe wcześniejsze doświadczenia w kontaktach z innymi pośrednikami nieruchomości, co miało uzasadniać zawarcie umowy z powodem właśnie na czas określony. Przy takiej determinacji pozwanego niezrozumiałym jest, iż wypełniając osobiście formularze umowy (w dwóch egzemplarzach) miał przeoczyć, bądź odstąpić od naniesienia tak istotnych elementów tej umowy jak czas jej trwania, zwłaszcza na egzemplarzu, który zatrzymał pracownik powoda. Niewiarygodnym w świetle powyższych ustaleń jest, aby pozwany, mając świadomość treści wynegocjowanej umowy, zwłaszcza okresu jej trwania, miał w dniu 25 marca 2014 r., a więc blisko trzy miesiące po wygaśnięciu tej umowy, zgodzić się na przeprowadzenie przez powoda prezentacji nieruchomości – niewątpliwie w ramach zawartej między stronami umowy. Takie zachowanie pozwanego jest sprzeczne z intencjami, na jakie powołuje się w niniejszej sprawie tj. wynegocjowanym czasem trwania umowy pośrednictwa w sprzedaży. Z zeznań świadka Andrzeja xxxuka wynikało, iż gdy zorientował się o braku wypełnienia w całości jego egzemplarza umowy, naniósł ustalony czas trwania umowy – oznaczając, iż umowa jest zawarta na czas nieokreślony.

Oceniając powyżej przedstawione zeznania Sąd dał wiarę zeznaniom świadka Andrzeja xxxuka, uznając tym samym zeznania pozwanego w tym zakresie za niewiarygodne.

Uznając zatem, że umowa stron obowiązywała w 2014 roku należało ustalić, czy nabywca nieruchomości pozwanego – Monika xxxka, jest osobą skojarzoną przez powoda, a tym samym czy pozwany jest zobowiązany do zapłaty powodowi prowizji w związku ze sprzedażą nieruchomości.

Z zeznań świadka Andrzeja xxxuka wynika, że w sprawie zakupu nieruchomości powoda w marcu 2014 roku skontaktowała się z nim Monika xxxka, później dzwonił także jej mąż Łukasz xxxki pytając o cenę, zaś następnego dnia świadek z Moniką i Łukaszem xxxkimi udali się na prezentację nieruchomości pozwanego. Umowę pośrednictwa w kupnie nieruchomości podpisał Łukasz xxxki, jednak podczas spotkania aktywnie uczestniczyła Monika xxxka, zadając liczne pytania, informowała także, że na zakup nieruchomości zamierza uzyskać kredyt. Po prezentacji nieruchomości Monika xxxka kontaktowała się z pracownikiem powoda, aby uzyskać kolejne informacje, a ostatecznie stwierdziła, iż nie uzyskali kredytu i wycofują się z negocjacji. Z zeznań świadka wynika także, iż w czerwcu 2014 roku okazało się, że nieruchomość pozwanego jest już sprzedana. Pozwany zaprzeczył natomiast, iż Monika xxxka była obecna przy prezentacji nieruchomości dokonanej przez powoda z udziałem jej męża i stąd miała mieć wiedzę o ofercie sprzedaży. Zeznał, że Monika xxxka zgłosiła się do niego w połowie maja 2014 roku, w odpowiedzi na jego ofertę i nic nie wskazywało na to by była na wcześniejszych oględzinach organizowanych przez powoda, zadawała wiele pytań. Ostatecznie podjęła decyzję o zakupie, po uzyskaniu kredytu.

Sąd ponownie w tym zakresie uznał za wiarygodne zeznania świadka Andrzeja xxxuka odmawiając waloru wiarygodności zeznaniom pozwanego. Zeznania świadka były logiczne i zbieżne z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, natomiast wyjaśnienia pozwanego były obarczone nieścisłościami, które nie pozwalały na przyznanie im prawdziwości.

Z akt sprawy, w szczególności umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości wynika, że w dniu 28 marca 2014 roku, czyli 3 dni po przeprowadzonej przez powoda prezentacji nieruchomości pozwanego, Monika xxxka i jej mąż zawarli umowę rozdzielności majątkowej małżeńskiej w formie aktu notarialnego przed notariuszem Teodozją Gregorczuk prowadzącą Kancelarię Notarialną w Białymstoku za numerem Rep. A xxx/2014. Monika i Łukasz xxxki ubiegali się o uzyskanie kredytu budowlano-hipotecznego w Banku Polska Kasa Opieki S.A. w Warszawie I Oddział w Białymstoku i taki kredyt otrzymali w dniu 28 maja 2014 roku, co wynika z zaświadczenia okazanego w toku czynności sprzedaży nieruchomości pozwanego, opisanego w akcie notarialnym z dnia 27 czerwca 2014 roku (k.96v-98).

Analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do konkluzji, że umowa sprzedaży nieruchomości z dnia 27 czerwca 2014 roku została zawarta przez pozwanego i jego żonę z osobą skojarzoną przez powoda, tj. Moniką xxxką. Okoliczności faktyczne sprawy, w tym bliskość daty prezentacji nieruchomości i zawarcia umowy rozdzielności majątkowej przez małżonków xxxkich oraz wystąpienie wspólnie z wnioskiem o udzielenie kredytu hipotecznego i uzyskanie wspólnie takiego kredytu wskazują, że wiedzę o nieruchomości pozwanego powzięli oni od powoda. Fakt, że nieruchomość zakupiła wyłącznie Monika xxxka pozwala przypuszczać, iż państwo xxxcy zamierzali zawrzeć ww. umowę bez pośrednictwa powoda, a tym samym bez konieczności uiszczania na jego rzecz prowizji. Zeznania świadka Andrzeja xxxuka pozwoliły na ustalenie, że Monika xxxka była obecna podczas prezentacji nieruchomości w dniu 25 marca 2014 roku, w której uczestniczył także pozwany, miał on zatem wiedzę, iż zawiera umowę z osobą skojarzoną przez powoda. W tej sytuacji należy uznać, iż roszczenie powoda jest uzasadnione – co do zasady, bowiem nabywca nieruchomości był osobą bezpośrednio skojarzoną przez powoda i w ocenie Sądu zapis § 5 ust. 1 umowy zawartej przez strony tym zakresie nie stanowi klauzuli abuzywnej.

Ograniczanie bowiem grona osób bezpośrednio skojarzonych przez powoda do Łukasza xxxkiego, który podpisał umowę o pośrednictwie w kupnie tej nieruchomości byłoby formalizmem, nie oddałoby pełni okoliczności towarzyszących temu. Należy zgodzić się z powodem, iż umowa o pośrednictwie czy to w kupnie, czy sprzedaży nieruchomości nie ma na celu przeniesienia prawa, a jedynie stanowi umowę o świadczenie określonej usługi – pozyskanie kupca na nieruchomość, bądź przedstawienie osobie zainteresowanej kupnem danej nieruchomości. Nie jest zatem wymagane, by umowa ta została zawarta, w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim, przez oboje małżonków.

Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Pozwany wywodzi skutki prawne z faktu, iż nie posiadał wiedzy o tym, że Monika xxxka powzięła informację o jego nieruchomości od powoda, tym samym to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie. Ciężar udowodnienia faktu rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 listopada 2007 roku, sygn. akt II CSK 293/07, publ. LEX nr 487510). W sytuacji, gdy powód wykazał, iż skojarzył nabywcę nieruchomości z pozwanym, zaś pozwany temu przeczy, to pozwany powinien przedstawić dowody przeciwne potwierdzające zasadność swojego stanowiska i obalające twierdzenia powoda zgodnie z art. 232 k.p.c. Pozwany, który działał przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawił dowodów potwierdzających swoje stanowisko poza własnymi twierdzeniami, co, w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należy uznać za niewystarczające.

Na marginesie wskazać należy, iż niezasadny okazał się także zarzut pozwanego o nieważności umowy zawartej między stronami, wobec braku udzielenia zgody na taką umowę przez współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości tj. Justyny xxx. Z zeznań tego świadka wynika bowiem, iż pomimo, że nieruchomość była we wspólności małżeńskiej to kwestią jej sprzedaży zajmował się jej mąż – pozwany, zawierając m. in. umowy z agencjami nieruchomości, a także zamieszczając własne ogłoszenia na portalach internetowych. Przyznała, iż mąż zawierając umowy z agencjami nieruchomości działał za jej zgodą (k.77v-78). Zeznaniom tego świadka, w zakresie powyżej omówionym, Sąd dał wiarę, jako logicznym i spójnym.

Poczynione w sprawie ustalenia pozwoliły na przyjęcie, że umowa o pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości zawarta przez strony w dniu 17 lipca 2013 roku obowiązywała w dacie 25 marca 2014 roku, kiedy została ona okazana Łukaszowi i Monice małżonkom xxxkim. Zaś nabywca tej nieruchomości – Monika xxxka, została skojarzona z pozowanym dzięki pośrednictwu powoda. Tym samym zaktualizował się obowiązek powoda – jako zamawiającego, do zapłaty powodowi – jako pośrednikowi należnej mu prowizji w wysokości 2,5% wartości wraz z VAT (23%) ceny sprzedaży tj. 249.000 zł.

W ocenie Sądu jednak należna powodowi kwota prowizji jest kwotą brutto, zaś pozwany nie jest obowiązany do uiszczenia 2,5% wartości ceny sprzedaży powiększonej o 23% podatku VAT. Zapis umowy jest w tym zakresie jednoznaczny. W przeciwnym wypadku zapis ten zostałby sformułowany odmiennie, w sposób wskazujący jednoznacznie, iż kwota 2,5% ceny sprzedaży jest wartością netto. Zgodnie zatem z brzmieniem umowy o pośrednictwo w sprzedaży, po ustaleniu, iż nieruchomość została sprzedana za kwotę 249.000 zł, Sąd stwierdził, iż należna powodowi prowizja wynosi kwotę 6.225 złotych brutto i w takiej części Sąd uwzględnił jego roszczenie oddalając je w pozostałym zakresie jako bezzasadne.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dlatego też Sąd uwzględnił roszczenie odsetkowe powoda od dnia 09 sierpnia 2014 r., bowiem w wezwaniu do zapłaty (z dnia 31 lipca 2014 r.) powód wskazał termin do spełnienia świadczenia na dzień 08 sierpnia 2014 r. (k.37).

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., 98 k.p.c., art. 99 k.p.c., przepisów § 2, 4 i 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zmianami) oraz § 2, 4 i 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zmianami) i części IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1628 ze zmianami). Na koszty poniesione przez powoda złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 300 zł (k.2) oraz koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika wraz z opłatą skarbową (k.40) w łącznej wysokości 1.217 zł. Mając na uwadze, iż powód wygrał sprawę w 80,98% należy mu się od pozwanego zwrot kosztów procesu w zakresie kwoty 1.228,47 zł (1.517 x 80,98%).

Natomiast pozwany poniósł koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową w kwocie 1.217 zł, zatem należy mu się zwrot od powoda kosztów procesu w zakresie kwoty 231,47 zł (1.217 x 19,02%).

Dokonując stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 997 zł tytułem zwrotu części poniesionych kosztów procesu.



Klauzule niedozwolone - adwokat Białystok

Kancelaria Prawna Białystok, cennik porad prawnych

Adwokaci Białystok prowadzenie spraw cywilnych

Kancelaria Adwokacka Białystok - opinie o adwokacie, cena pomocy prawnej

Zapłata pośrednikowi nieruchomości - pozew o zapłatę.


data publikacji: 2015-11-07 18:57:59

Zobacz także:
Wyrok w sprawie o zapłatę za wady dzieła
Postanowienie umarzające sprawę o zapłatę.
Zmiana powództwa w trakcie procesu, oddalenie powództwa.
Pozew o bezpodstawne wzbogacenie
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony
Klient zgłosił się do kancelarii z wydanym przeciwko niemu nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym. Na skutek zarzutów procesowych, Sąd powództwo oddalił - obciążając stronę powodową kosztami zastępstwa procesowego.