Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
Jazda pod wpływem narokotyków - zmiana kwalifikacji na wykroczenie.

Sygn. akt VIII Ka ./14


WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

                                       Dnia 30 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
            Przewodniczący      SSO M.
            Sędziowie:           SO  M.
   SR del.  K.
            Protokolant   A.
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku B
po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r.
sprawy Piotra Xiego
oskarżonego o czyn z art. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt VII K./14,

I.    Zmienia zaskarżony wyrok w sposób, że:
1)    oskarżonego Piotra Xiego uznaje za winnego tego, że w dniu 16.02.2014 r. w Białymstoku na ul. Piastowskiej prowadził samochód osobowy marki Audi o nr rej. BIA xxx znajdując się w stanie po użyciu środka odurzającego w postaci ∆-9-tetrahydrokanabinolu (THC) o stężeniu 3,0 ng/ml, to jest czynu z art. 87 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierza mu karę 600 (sześćset) złotych grzywny,
2)    na podstawie art. 87 § 3 k.w., art. 29 § 3 i § 4 k.w. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) miesięcy, zaliczając na poczet tego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16 lutego 2014 r. do dnia 03 marca 2014 r. i zobowiązuje Piotra Xiego do zwrotu prawa jazdy Urzędowi Miejskiemu w Białymstoku;
II.    Zasądza od oskarżonego Piotra Xiego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

    Piotr Xi został oskarżony o to, że:
w dniu 17 lutego 2014 r. w Białymstoku na ul. Piastowskiej prowadził pojazd mechaniczny samochód osobowy marki Audi o nr rej. BIA xxx znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci delta-9-tetrahydrokannabinolu (THC) w stężeniu 3,0 ng/ml (0,003 µg/ml) we krwi, to jest o czyn z art. 178a § 1 k.k.
 
    Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 września 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt VII K 280/14

I.    uznał oskarżonego Piotra Xiego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że przyjął, iż czyn miał miejsce w nocy 16.02.2014 r. i za to na mocy art. 178a § 1 k.k. skazał go na karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
II.    na mocy art. 42 § 2 k.k., art. 63 § 2 k.k., art. 43 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16.02.2014 r. do dnia 03.03.2014 r. i zobowiązał oskarżonego do zwrotu prawa jazdy do właściwego ze względy na miejsce zamieszkania Referatu Komunikacji;
III.    zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty i kwotę 1.449,64 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych.   
 
    Apelację od powyższego orzeczenia na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. wniósł obrońca oskarżonego Piotra Xiego zaskarżając wyrok w całości.

    Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. powyższemu wyrokowi zarzucił:
1.    naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 178a § 1 k.k. i przyjęcie, że oskarżony swoim postępowaniem wypełnił określone w tym przepisie znamię „znajdowania się pod wpływem środku odurzającego”, podczas gdy oskarżony znajdował się w stanie „po użyciu środka podobnie działającego do alkoholu”, przez co wypełnił ustawowe znamiona art. 87 § 1 k.w.
2.    naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia – art. 194 w zw. z art. 201 k.p.k., poprzez dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych sądowych z zakresu toksykologii bez wydania postanowienia wskazującego przyczyny uzupełnienia opinii, co naruszyło prawo oskarżonego do obrony, bo w konsekwencji doprowadziło do przeprowadzenia dowodu zmierzającego wyłącznie do dokonania wykładni obowiązujących przepisów, który to dowód stanowił podstawę do uznania winy oskarżonego;
3.    naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa i uznanie, że okoliczności jakie mają być udowodnione nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy wniosek zmierzał do ustalenia, czy stan w jakim znajdował się oskarżony w chwili czynu pozwalał na uznanie, że był on pod wpływem środka odurzającego czy jedynie znajdował się w stanie po jego użyciu;
4.    naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez:
a)    dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w spawie materiału dowodowego i oparcie się na dokonanej przez biegłą Zofię W. wykładani art. 178a § 1 k.k. i uznanie wyłącznie na tej podstawie, że oskarżony znajdował się pod wpływem środka odurzającego, z pominięciem pozostałych dowodów z których wynika jednoznacznie, że środek odurzający nie wpływał na stan psychofizyczny oskarżonego, oraz
b)    odstąpienie od wyjaśnienia w treści uzasadnienia podstawy prawnej orzeczenia, także poprzez odstąpienie od wyjaśnienia, czy środek odurzający miał realny wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego pojazdem w stopniu podobnym, jak w sytuacji znajdowania się pod wpływem alkoholu.
 
Mając na uwadze powyższe, obrońca Piotra Xiego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i odstąpienie od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów z uwagi na właściwości i warunki osobiste oskarżonego, którego jedynym źródłem utrzymania jest praca na stanowisku kierowcy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:



adwokat Białystok sprawy karne
adwokaci Białystok postępowanie karne jazda pod wpływem marihuany
Kancelaria Adwokacka Białystok porada prawna
prawnik Białystok pomoc prawna sprawy karne 
jazda pod wpływem narkotyków - zmiana kwalifikacji na wykroczenie
reprezentacja i obrona w sądzie karnym - adwokat Białystok
cennik adwokata za obronę w sprawie karnej 


Apelacja obrońcy oskarżonego Piotra Xiego okazała się częściowo zasadna, co do kierunku w jakim zmierzała – zmiany zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 87 § 1 k.w. (choć nie wszystkie argumenty skarżącego okazały się trafne). Skutkowała uwzględnieniem wniosku w/w w zakresie zmiany zaskarżonego wyroku i uznaniem, że Piotr Xi dopuścił się wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. W zakresie w jakim obrońca oskarżonego domagał się odstąpienia od orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, apelacja okazała się niezasadna.  

W ocenie Sądu Okręgowego skuteczny okazał się zarzut zawarty w pkt 1 apelacji, w którym obrońca poprzez argument obrazy prawa materialnego zakwestionował rozstrzygnięcie Sądu I instancji związane z przypisaniem oskarżonemu popełnienia inkryminowanego czynu w stanie „pod wpływem środka odurzającego”, a nie tylko „po użyciu środka podobnie działającego do alkoholu”, w rozumieniu art. 87 § 1 k.w.  

Wskazać należy, że z obrazą prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy do ustalonego stanu faktycznego została zastosowana nieprawidłowa subsumcja prawna (tj. sąd zastosował niewłaściwą kwalifikację prawną lub też nie zastosował przepisu, który winien był zastosować) bądź też sąd dokonał wadliwej wykładni zastosowanego prawa. Należy zatem porównywać treść zastosowanego przepisu prawa z ustalonym przez sąd stanem  ( ... ) (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2002 r. o sygn. V KKN 214/01, LEX nr 53005).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć na wstępie należy, że Sąd I Instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób szczegółowy i obszerny, precyzyjnie ustalił stan faktyczny sprawy, jednak po części błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Mimo błędów, dzięki prawidłowo przeprowadzonemu postępowaniu i zgromadzonym dowodom, możliwym było wydanie przez Sąd Okręgowy orzeczenia o charakterze reformatoryjnym i zakończenie sprawy na etapie postępowania odwoławczego.  

Bezspornym w sprawie pozostaje, że Piotr Xi w dniu 16 lutego 2014 r. w Białymstoku na ul. Piastowskiej prowadził samochód osobowy marki Audi o nr rej. BIA xxx posiadając we krwi delta-9-tetrahudrokannabinol (THC) w stężeniu 3,0 ng/ml. Sąd Rejonowy ocenił, że już sama obecność środka odurzającego we krwi kierującego o takim stężeniu, przekonuje, iż znajdował się on pod jego wpływem. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji zdefiniował stan „pod wpływem” środka odurzającego w sposób kategoryczny, stwierdzając, w ślad za biegłą z zakresu toksykologii opierającą swoje stanowisko na wynikach spotkania lekarzy tej specjalności i ustaleniu wówczas granic stężenia THC we krwi, iż dolną granicą tego stanu jest stężenie THC we krwi wynoszące powyżej 2,5 ng/ml. Jednocześnie Sąd ten zbagatelizował, pomijając milczeniem, dorobek doktryny i orzecznictwa, które przy odróżnieniu stanu „pod wpływem” i stanu „po użyciu”  środka odurzającego nakazuje posługiwać się nie tyle kryterium ilościowym stężenia tego środka, co jego indywidualnym oddziaływaniem na konkretnego sprawcę (por. R. Stefański – Wykroczenia drogowe. Komentarz. LEX 2011-komentarz do art. 87 k.w.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 lutego 2007 r., sygn. akt V KK 128/06 LEX nr 257849). Należało zatem przyjąć, że Sąd ad quo arbitralnie zdefiniował stan „pod wpływem” środka odurzającego stosując miernik ilościowy (powyżej 2,5 ng/ml), do czego brak jest upoważnienia ustawowego. To błędne założenie Sądu I instancji powodowało, że oskarżonemu Piotrowi Xiemu ponad wszelką wątpliwość przypisano znajdowanie się „pod wpływem środka odurzającego”, niezależnie od jego zachowań behawioralnych.
Zauważyć należy, że pojęcie „stanu po użyciu środka podobnie działającego do alkoholu” i stanu „pod wpływem środka odurzającego” nie są zdefiniowane w żadnym akcie prawnym, tak jak to ma miejsce w odniesieniu do spożytego alkoholu (por. art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Dz. U. 2012.1356 tekst jednolity ze zm.; art. 115 § 16 k.k.). Skoro ustawodawca w odniesieniu do środków odurzających nie wprowadził definicji polegającej na przyjęciu i odróżnieniu obu stanów „po użyciu” i pod wpływem” tych środków tylko na podstawie kryterium ich stężenia w organizmie, zatem brak jest podstaw normatywnych do wprowadzenia i stosowania takiego materialnego domniemania na etapie stosowania prawa. Tym samym rozpoznając konkretny przypadek o czyn polegający na prowadzeniu pojazdu w stanie znajdowania się pod wpływem lub po użyciu substancji odurzającej innej niż alkohol, należy nie tylko stwierdzić istnienie takiego środka w organizmie osoby kierującej pojazdem, ale również określić, czy wpłynął on na jej zachowanie, na sprawność psychomotoryczną, w sposób analogiczny, jak w przypadku znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Dopiero po takim ustaleniu możliwe będzie przypisanie sprawcy dodatkowego znamienia kwalifikującego, w postaci znajdowania się „pod wpływem” środka odurzającego w rozumieniu art. 178a § 1 k.k. Ustalanie tych okoliczności będzie konieczne dopóty, dopóki ustawodawca nie określi jakie stężenia progowe środków odurzających uznaje za równoważne za stanem znajdowania się pod ich „wpływem”.
W ocenie Sądu Odwoławczego rację należy przyznać obrońcy oskarżonego i podzielić jego ocenę dowodów związanych z zarzutem z pkt 1 apelacji, że Piotr Xi w czasie inkryminowanego czynu znajdował się jedynie w stanie „po użyciu środka odurzającego”. Przekonują o tym przede wszystkim zeznania kontrolujących oskarżonego funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku Cezarego K. (k. 63-64), Marcina K. (k. 64-65) i Karola M. (k. 65). Ze spójnych i zbieżnych ze sobą relacji tych mężczyzn wynika, że Piotr Xi w czasie kontroli drogowej zachowywał się zupełnie normalnie, spokojnie, nie miał problemów ze sposobem wyrażania się. Z zeznań świadków nie wynika również by oskarżony miał jakiekolwiek problemy z prawidłowym poruszaniem się kierowanym przez siebie pojazdem. Istotne jest również to, że powodem poddania Piotra Xiego badaniu przy użyciu testera na obecność środków odurzających nie był fakt, iż zachowywał się osobliwie, a jedynie obecność w pojeździe woni charakterystycznej dla marihuany oraz resztek suszu roślinnego. 

Powyższe okoliczności wynikają również z wyjaśnień oskarżonego, który wskazał, że pojazd prowadził pewnie, miał nad nim pełną kontrolę i stosował się do znaków drogowych (k. 44v-45).

Wszystkie przedstawione okoliczności wskazują, że znajdujące się we krwi oskarżonego środki odurzające w stwierdzonym stężeniu, nie wpłynęły negatywnie na zachowanie Piotra Xiego gdyż w zasadzie nie dały żadnych objawów somatycznych. Nie upośledziły również jego zdolności do kierowania pojazdem. Nie można zatem mówić, że stwierdzone we krwi oskarżonego środki odurzające zakłóciły jego sprawność psychomotoryczną w takim stopniu, jak w przypadku znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Wobec tego przyjąć należało, że Piotr Xi w czasie przypisanego mu czynu znajdował się w stanie po użyciu środka odurzającego w postaci delta-9-tetrahydokannabinolu (THC) o stężeniu 3,0 ng/ml we krwi, czym wyczerpał znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 87 § 1 k.w.

Reasumując, Sąd Okręgowy przychylił się do apelacji obrońcy oskarżonego w części dotyczącej zarzutu obrazy prawa materialnego, której dopuścił się Sąd rozpoznający niniejszą sprawę i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał Piotra Xiego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 k.w.

Przypisanie oskarżonemu przez Sąd odwoławczy popełnienia wykroczenia zaktualizowało konieczność wymierzenia Piotrowi Xiemu kary na zasadach określonych w Kodeksie wykroczeń. Wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. zagrożone jest alternatywnie karą aresztu albo grzywną nie niższą niż 50 zł. W ocenie Sądu Okręgowego karą adekwatną i współmierną do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu jest kara 600 złotych grzywny. Kara ta jest bowiem odpowiednia biorąc pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, a także warunki i właściwości osobiste sprawcy. Okolicznością łagodzącą jest niewątpliwe to, że Piotr Xi prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada pracę zarobkową. Wymierzona kara jest nadto adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonego, które w niniejszym przypadku nie są znaczne. Przy wymierzaniu oskarżonemu kary grzywny Sąd wziął także pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej, które winna spełniać ta kara. Zdaniem Sądu wymierzona kara zapobiegnie w przyszłości ponownym czynom oskarżonego i będzie oddziaływać na niego wychowawczo, ponadto ukształtuje wyobrażenie społeczeństwa o konieczności przestrzegania norm prawnych i nieuchronności kary.

Wymierzając karę grzywny, Sąd miał na uwadze również dochody obwinionego, jego stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Z zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach Piotra Xiego (k. 83) wynika, że osiąga on miesięczny dochód w wysokości 500 złotych. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona kara 600 złotych grzywny nie jest karą nadmierną, a jest konsekwencją jego niezgodnego z prawem zachowania i będzie stanowiła dla niego realną dolegliwość finansową w reakcji za popełnione wykroczenie i skłoni go do przemyślenia swojego zachowania.

Zgodnie z art. 87 § 3 k.w. w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, a więc takiego, jakie zostało przypisane Piotrowi Xiemu, orzeka się (obligatoryjnie) zakaz prowadzenia pojazdów. Z uwagi na to, że oskarżony w czasie przypisanego mu czynu kierował pojazdem mechanicznym, zasadnym było orzeczenie zakazu obejmującego taki rodzaj pojazdów. Rozstrzygając o wymiarze tego środka karnego, Sąd miał na uwadze przede wszystkim wywołany zachowaniem oskarżonego stopień zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Im większe jest spodziewane takie zagrożenie, tym dłuższy winien być okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ratio legis wymienionego środka karnego polega więc na tym, aby osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa, zagrażające bezpieczeństwu ruchu czy to z braku wyobraźni czy z braku poczucia odpowiedzialności - z tego ruchu wyłączyć.

Czas trwania tego środka zależy od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót oskarżonego do ruchu, ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności rozpatrywanego wypadku, przyczyn, które do zdarzenia doprowadziły, sposobu prowadzenia pojazdy, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz innych okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, na jego stopień poczucia odpowiedzialności. (wyrok Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 1982 r. o sygn. V KRN 106/1982, opub. w ONSPG 1982/8/108, LEX 17411).

Kierując się powyższymi względami Sąd Okręgowy uznał, że wymierzenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, a więc w minimalnym wymiarze, będzie w przypadku Piotra Xiego wystarczające. Przypomnieć bowiem należy, że w organizmie oskarżonego nie stwierdzono dość znacznej ilości środków odurzających, które jak wynika ze zgromadzonych dowodów nie miały istotnego wpływu na jego zachowanie. Nadto sposób prowadzenia pojazdu przez Piotra Xiego nie zagrażał w stopniu znacznym innym uczestnikom ruchu. Co więcej do przedmiotowego zdarzenia doszło w nocy, a więc w porze kiedy ruch drogowy nie był znaczny.  

W ocenie Sądu Okręgowego 6 miesięczny okres wykluczenia oskarżonego z ruchu jest odpowiedni do tego, by wymóc na nim potrzebę i obowiązek podporządkowania się regułom obowiązującym użytkowników dróg.

W toku postępowania, w okresie od dnia 16 lutego 2014 r. do dnia 03 marca 2014 r., Piotrowi Xiemu zatrzymane było prawo jazdy i okres ten zgodnie z art. 29 § 4 k.w. należało zaliczyć na poczet orzeczonego środka karnego. Kierując się dyspozycją art. 29 § 3 k.w. Sąd zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów Urzędowi Miejskiemu w Białymstoku, jako organowi, który ten dokument wydał. 

    Odnosząc się do zawartego w apelacji obrońcy oskarżonego wniosku o odstąpienie od wymierzenia wobec Piotra Xiego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, Sąd Okręgowy uznał ten wniosek za niezasadny.

    Zgodnie z art. 39 § 1 k.w. w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. Podstawowym warunkiem stosowania obu instytucji łagodzących konsekwencje odpowiedzialności jest - stosownie do § 1 art. 39 k.w. - zaistnienie tzw. wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie. Ocena czy sytuacja taka zaistniała należy do sądu, a ustawa zakłada tu dwa alternatywne kryteria, przedmiotowe i podmiotowe, pozwalające na ustalenie czy wypadek taki zachodzi. To pierwsze, to "charakter i okoliczności czynu", a więc elementy związane z samym czynem, choć nie tylko te, które wchodzą w zakres jego znamion (jak rodzaj naruszonego dobra, rozmiar szkody czy sposób działania sprawcy), a więc i np. przypadkowość zachowania, waga naruszonych reguł ostrożności, czy reagowanie na krzywdzące zachowanie innej osoby itd. Te drugie to "właściwości i warunki osobiste", a więc okoliczności związane z osobowością sprawcy, jego poziomem intelektualnym, warunkami bytowymi, socjalnymi.

W ocenie Sądu Okręgowego sytuacja oskarżonego Piotra Xiego nie jest na tyle wyjątkowa, by można było ją określić, jako „zasługującą na szczególne uwzględnienie”. Oskarżony ma bowiem, jak każdy inny, obowiązek stosować się do obowiązujących norm prawnych, a za ich naruszenie ponosić stosowną odpowiedzialność. Jego sytuacja osobista i rodzinna nie stanowi wystarczającej przeciwwagi do konieczności prewencyjnego i represyjnego oddziaływania na niego jako sprawcy wykroczenia, na tyle by zasadnym było odstąpienie od wymierzenia środka karnego, który ma charakter obligatoryjny.

Sąd Odwoławczy ograniczył rozpoznanie środka odwoławczego do powyższego uchybienia, ponieważ rozpoznanie w tym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień podniesionych w apelacji byłoby bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.

Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. i art. l18 § 1 k.p.w. Wysokość opłaty od wymierzonej kary grzywny ustalona została w oparciu o art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 197 3 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983.49.223 tekst jednolity ze zm.). Wysokość zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze określona została na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. 2001.118.1269).

  


adwokat Białystok sprawy karne

adwokaci Białystok postępowanie karne jazda pod wpływem marihuany

Kancelaria Adwokacka Białystok porada prawna

prawnik Białystok pomoc prawna sprawy karne 

jazda pod wpływem narkotyków - zmiana kwalifikacji na wykroczenie

reprezentacja i obrona w sądzie karnym - adwokat Białystok

cennik adwokata za obronę w sprawie karnej 
 

data publikacji: 2015-05-15 11:47:07

Zobacz także:
Ważne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie okręgów łowieckich na prywatnych nieruchomościach
Wyrok w sprawie o ustalenie stosunku dzierżawy
Zadośćuczynienie za krzywdę - uzasadnienie wyroku.
Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią najbliższego członka rodziny
Zarzut przedawnienia roszczenia alimentacyjnego. (w sprawie między małżonakami)
Podwyższenie alimentów na małoletnie dziecko - przesłanki.
Wyrok w sprawie o zapłatę. Zarzut nieudowodnienia roszczenia.
Wyrok w sprawie o zapłatę w posępowaniu gospodarczym.
Obowiązki najemcy lokalu użytkowego, odpowiedzialność za szkodę w lokalu.
Odszkodowanie od byłego męża za szkodę niemajątkową - przestępstwo znęcania się.
Wyrok w sprawie o zaległości czynszowe. Najem lokalu od Gminy.
Wyrok w sprawie o najem i zapłatę.
Najem lokalu użytkowego - zapłata za zaległy czynsz.
Powództwo o zwrot nakładów na lokal użytkowy.
Zapłata za najem, zapisy umowy najmu.
Wyrok w sprawie alimentacyjnej, potrzeby małoletniego, wysokość alimentów.
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Powództwo o przywrócenie posiadania
Wyrok karny - jazda samochodem pod wpływem narkotyku.
wyrok w sprawie rasistowskich zniewag w Białymstoku.
Powództwo i wyrok w sprawie o alimenty.
Powództwo o zapłatę - przedawniony dług.
Rozstrzygnięcie o kosztach umorzonego postępowania.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Bezpodstawne wzbogacenie - zarząd majątkiem wspólnym.
Wyrok w sprawie o zapłatę - cesja wierzytelności.
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok rozwodowy - wina małżonka.
Wyrok unniewiniajacy w sprawie o posiadanie i handel narkotykami
Pozbawienie wykonalności tytułu egzekucyjnego
Zniesienie współności małżeńskiej z datą wsteczną
Przesłanki wyroku łącznego - zasady łączenia kar.
Groźby karalne pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała - wyrok.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok karny w sprawie o mobbing.
Wyrok w sprawie rozboju.
Wyrok karny - wysokość zadośćuczynienia.
Skarga pauliańska - bezskuteczność sprzedaży nieruchomości.
Wyrok karny w sprawie narkotykowej
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - przestępstwo karne.
Przedawnienie niedochodzonych roszczeń alimentacyjnych.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.
Powództwo o zapłatę od byłego małżonka
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wniosek o zmianę władzy rodzicielskiej.
Wykroczenie drogowe - wymiar grzywny.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Wyrok karny w sprawie o przerobienie dokumentu.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie o wady dzieła - powództwo częściowe.
Zadatek - umowa sprzedaży nieruchomości.
Wyrok unniewiniający w sprawie wypadku drogowego.
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zwrot kosztów oskarżonemu po wyroku unniewiniającym.
Zwrot kosztów obrony - oskarżonemu w przypadku uniewinnienia.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności.
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - wyrok karny.
Posiadanie narkotyku, przypadek mniejszej wagi.
Zwrot kosztów obrony w przypadku częściowego uniewinnienia.
Uniewinnienie w sprawie o jazdę pod wpływem alkoholu.
Przywrócenie terminu do złożenia apelacji w sprawie karnej
Koszty obrony w przypadku uniewinnienia
Osoba częściowo uniewinniona w sprawie z oskarżenia prywatnego - złożyła do Sądu wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów obrony. Sąd I instancji uwzględnił wniosek i zasądził poniesione koszty zgodnie z przedłożoną umową z obrońcą oraz dowodem ich uiszczenia. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone przez drugą stronę postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazując, że Sąd I instancji powinien bardziej wnikliwie dokonać oceny złożonego wniosku ...
Postanowienie jakie publikujemy - dotyczyło złożonego zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Skazany pozostawał w przekonaniu, że Sąd sprawę odroczy i nie będzie procedował pod jego nieobecność. Z uwagi na zmianę przepisów - Sąd rozprawę przeprowadził i wydał wyrok skazujący, o czym oskarżony nie wiedział. Docelowo wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony