Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
 Powódka, Ywa U w pozwie skierowanym przeciwko „XX” L. A, I. A spółce jawnej z siedzibą w Białymstoku wniosła o zasądzenie  kwoty 22.500 wraz z odsetkami w wysokości ustawowej naliczanymi od 1 lutego 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za wykonaną na rzecz pozwanej usługę prawną.

Sąd I instancji oddalił powództwo, uznając, że nie ma podstaw do zasądzenie należności bowiem nie wynikało to z umowy stron. Apelację powódki - sąd również oddalił, uznając, że zarzuty apelacyjne nie mają  podstaw prawnych.
W niniejszej sprawie powódka wnosiła o zasądzenie od Z Polska SA z siedzibą w Warszawie 1000 złotych tytułem częściowego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości w zakresie niezbędnym do użytkowania z urządzeń telekomunikacyjnych i w zakresie powodowanych przez nie ograniczeń w użytkowaniu  działki oznaczonej numerem 37/1 położonej w Xce w okresie 10 lat wstecz od daty doręczenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej i zasądzenie od pozwanego kosztów procesu.

Sąd uwzględnił powództwo w części - zasądzając kwotę 565 złotych
Wyrok karny w sprawie o mobbing.

Sygn. akt VIII Ka 8/13


WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

                        Dnia 2 kwietnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
            Przewodniczący: SSO     – spr.
                                                           SSO     
                                                           SSO                  Protokolant :                    
 przy udziale prokuratora B, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 roku, 27 maja 2014 roku, 14 listopada 2014 roku, 9 grudnia 2014 roku, 29 grudnia 2014 roku, 5 lutego 2015 roku, 26 marca 2015 roku sprawy ZZ XXiej oskarżonej o czyn z art. 218 § 1a k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k., na skutek apelacji obrońców oskarżonej i pełnomocników oskarżycieli posiłkowych, od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 17 maja 2013 r. (sygn. akt. XV K  /09):
I.    Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
 - eliminuje z opisu czynu przypisanego oskarżonej, iż złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracownicze wobec pokrzywdzonej AAy Wiktorii ZZiej;
 - uchyla rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania oskarżonej do przeproszenia AAy Wiktorii ZZiej w sposób szczegółowo opisany w punkcie II;
 -  uchyla rozstrzygnięcie w przedmiocie zobowiązania oskarżonej do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej AAy Wiktorii ZZiej kwoty 500 złotych tytułem nawiązki.
 II.    Utrzymuje w mocy wyrok w pozostałym zakresie uznając apelację pełnomocników oskarżycieli posiłkowych za oczywiście bezzasadne.
 III.   Zwalnia oskarżoną i oskarżycieli posiłkowych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

XX XXa została oskarżona o to, że:  w okresie od lutego 2007 roku do 21 czerwca 2009 roku w Białymstoku, przy ul. Z.84, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy jako Kierownik Zespołu XXów Urzędu Miejskiego w Białymstoku, złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracowników jej podległych, które wynikają ze stosunku pracy, w ten sposób, że naruszyła podstawową zasadę poszanowania godności pracownika poprzez ich wyzywanie i upokarzanie, m.in. poprzez niestosowne uwagi dotyczące ich strojów, wyglądu, orientacji seksualnej, stanu cywilnego, które wyrażała zarówno w obecności osób bezpośrednio zainteresowanych, jak też osób trzecich, uporczywe i długotrwałe nękanie i zastraszanie pracowników wywołujące w nich zaniżoną ocenę przydatności zawodowej poprzez publiczną krytykę przydatności pracowników do pracy na zajmowanych stanowiskach bez podawania merytorycznego uzasadnienia kierowanych uwag, wprowadzanie zakazów i nakazów nieuzasadnionych organizacją pracy, a jedynie mających na celu nękanie, m.in. poprzez zakazywanie wzajemnych konsultacji co do podejmowanych decyzji merytorycznych oraz udzielania pomocy, nakazywanie noszenia odzieży dopasowanej do koloru ścian urzędu, wydawanie poleceń wykonywania czynności służbowych w krótkich terminach, bez uwzględnienia czasochłonności zadania, grożenie utratą pracy, izolowanie pracowników lub ich eliminowanie z zespołu pracowniczego, zakazywanie współpracy i rozmów z określonymi pracownikami, tworzenie w miejscu pracy atmosfery zastraszania i wzajemnej podejrzliwości, a w szczególności:

•    w okresie od lutego 2007 roku do 01 lipca 2007 roku wobec AAy UUj - nękanie poprzez wydawanie poleceń służbowych nie dookreślając sposobu wykonania polecenia, co powodowało konieczność wielokrotnego poprawiania przygotowywanych pism, zastraszanie poprzez żądanie informowania o każdorazowym opuszczeniu miejsca pracy nawet w przypadkach, gdy pracownik udawał się do innego pomieszczenia celem uzyskania stosownych dokumentów niezbędnych do pracy, wydawanie poleceń podniesionym głosem, izolowanie jej od pozostałych pracowników poprzez wywieranie nieformalnego wpływu na pozostałych pracowników, aby unikali z nią kontaktu,
•    w okresie od sierpnia 2008 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec Marii XXowskiej - XXej - izolowanie jej poprzez zakazywanie innym pracownikom udzielania jej merytorycznej pomocy, jak też kontaktowania się z nią i rozmów podczas pracy, podważanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag,
•    od grudnia 2008 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec ZZ XXkiej - nękanie i poniżanie jej poprzez podważanie jej kompetencji bez wskazania merytorycznych podstaw uwag, sugerowanie nieprzydatności do pracy na zajmowanym stanowisku, czynienie uwag co do stroju pracownika i wyglądu zewnętrznego w sposób niestosowny, nieusprawiedliwiony wewnętrznymi przepisami, zastraszanie poprzez sugerowanie możliwości zwolnienia w przypadku zauważenia drobnych uchybień w pracy, izolowanie poprzez zakazywanie wzajemnych konsultacji w sprawach merytorycznych,
•    od marca 2008 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec Wojciecha XXicza - nękanie go poprzez wydawanie poleceń wykonania zadań służbowych z określeniem bardzo krótkiego okresu wykonania lub też przekazywanie takich pisemnych poleceń już po zakreślonej dacie ich wykonania, bezpodstawne usuwanie od zleconych zadań służbowych, wydawanie poleceń służbowych poprzez rzucanie dokumentacji na biurko, poniżanie poprzez sugerowanie skłonności homoseksualnych i nagminne wypominanie stanu kawalerskiego, drwiny z jego osoby, izolowanie go poprzez zakazywanie porozumiewania się z innymi pracownikami i wzajemnej pomocy,
•    od 02 maja 2007 roku do 16 kwietnia 2008 roku i od 02 maja 2009 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec ZZ XX - poniżanie jej poprzez czynienie w stosunku do jej wyglądu i noszonych ubrań niestosownych uwag, nękanie poprzez czynienie trudności w powrocie do pracy po urlopie wychowawczym sugerując nieprzydatność do zajmowanego stanowiska bez merytorycznego uzasadnienia, bezpodstawne posądzanie o działanie na niekorzyść pracodawcy, sugerowanie stałego podsłuchiwania i podglądania zachowania pracownika w czasie pracy, stałe sugerowanie możliwości zwolnienia, izolowanie jej poprzez zakazywanie kontaktu ze współpracownikami w celu merytorycznych konsultacji,
•    od 06 sierpnia do listopada 2007 roku wobec Zbigniewa XXza - izolowanie go poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktów z nim,
•    od lutego 2007 roku do 30 września 2008 roku wobec AAy Wiktorii ZZiej - nękanie i zastraszanie jej poprzez wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku lub kwestionowanie ich poprawności pomimo wyraźnego wskazania formy pisma, sugerowanie konieczności odejścia z pracy z powodu braku kwalifikacji,
•    od lutego 2007 roku do 01 października 2007 roku wobec Józefa XXza - izolowanie go poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktów z nim, poniżanie go poprzez sugerowanie skłonności pedofilskich i rozpowszechnianie swoich przypuszczeń wśród innych pracowników, kwestionowanie jego kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag,
•    od maja 2007 roku do 30 kwietnia 2009 roku wobec ZZ XXzuk - nękanie jej poprzez kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag, wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku, izolowanie jej poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktowania się z nią, odsuwanie od pracy poprzez nie przydzielanie nowych zadań,
•    od lutego 2007 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec Alicji XX - poniżanie jej poprzez czynienie co do rodzaju ubrań przez nią noszonych niestosownych uwag, nękanie jej poprzez kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia, żądanie wykonania polecenia służbowego bez uwzględnienia czasookresu niezbędnego na jego wykonanie, wydawanie sprzecznych poleceń co do organizacji pracy, bezpodstawne odmawianie udzielenia urlopu wypoczynkowego, izolowanie jej poprzez zakazywanie kontaktowania się ze współpracownikami celem merytorycznej konsultacji,
•    
tj. o czyn z art. 218 § 1 kk w zw. z art. 12 kk.

Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia  17 maja 2013 r., w sprawie sygn. akt XV K 1626/09;
I.    Oskarżoną XX XXą uznał za winną tego, że: w okresie od lutego 2007 roku do 21 czerwca 2009 roku w Białymstoku, przy ul. Z. 84 wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy jako Kierownik Zespołu XXów Urzędu Miejskiego w Białymstoku, złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracowników jej podległych, które wynikają ze stosunku pracy, w ten sposób, że naruszyła podstawową zasadę poszanowania godności pracownika w postaci ich obrażania i upokarzania poprzez niestosowne uwagi dotyczące ich strojów, wyglądu, orientacji seksualnej, stanu cywilnego, które wyrażała zarówno w obecności bezpośrednio zainteresowanych, jak też osób trzecich, uporczywe i długotrwałe nękanie oraz zastraszanie pracowników wywołujące w nich zaniżoną ocenę przydatności zawodowej poprzez publiczną krytykę przydatności pracowników do pracy na zajmowanych stanowiskach bez podawania merytorycznego uzasadnienia kierowanych uwag, wprowadzanie zakazów i nakazów nieuzasadnionych organizacją pracy, a jedynie mających na celu nękanie, m.in. poprzez zakazywanie wzajemnych konsultacji co do podejmowanych decyzji merytorycznych oraz udzielania pomocy, zamykania drzwi pokojów, uwagi dotyczące ubioru bez jasnego określenia wymagań dotyczących stroju urzędowego, wydawanie poleceń służbowych nie dookreślając sposobu ich wykonania, co powodowało konieczność wielokrotnego poprawiania przygotowywanych pism oraz w krótkich terminach bez uwzględnienia czasochłonności zadania, grożenie utratą pracy, izolowanie pracowników lub ich eliminowanie z zespołu pracowniczego, podział pracowników zespołu ze względu na okoliczności pozamerytoryczne, zakazywanie współpracy i rozmów z określonymi pracownikami oraz stosowanie niedookreślonego systemu oceny pracownika, zatajanie oceny przekazywanej przełożonym, w tym nie stosowanie środków dyscyplinujących przewidzianych przepisami, ale sugerując możliwość skorzystania z nich, prowadząc jednocześnie niespójną i nieprzejrzystą komunikacji werbalną i pozawerbalną – mowę ciała powodując tym tworzenie w miejscu pracy atmosfery zastraszenia i wzajemnej podejrzliwości oraz pozwalającą na manipulowanie pracownikami zaburzając sferę ich wolności i równowagi psychicznej, a w szczególności:
II.    
1. w okresie od lutego do 01 lipca 2007 roku wobec AAy UUj w postaci nękania poprzez wydawanie poleceń służbowych nie dookreślając sposobu ich wykonania, co powodowało konieczność wielokrotnego poprawiania przygotowywanych pism oraz odnosząc się do okresu, gdy AAa XXa kierowała jednostką sugerując jej niekompentację, żądanie informowania o każdorazowym opuszczeniu miejsca pracy nawet w przypadkach, gdy pracownik udawał się do innego pomieszczenia celem uzyskania stosownych dokumentów niezbędnych do pracy, stosując komunikację werbalną i pozawerbalną powodującą jej zastraszenie, w tym wydawanie poleceń podniesionym głosem, izolowanie jej od pozostałych pracowników poprzez wywieranie nieformalnego wpływu na pozostałych pracowników, aby unikali z nią kontaktu, stosowanie niedookręślonego systemu oceny pracownika, w tym nie stosowanie środków dyscyplinujących przewidzianych przepisami, ale sugerując ich zastosowanie, co powodowało jej zastraszenie,
2. od grudnia 2008 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec ZZ XXkiej – w postaci nękania i poniżania jej poprzez podważanie jej kompetencji bez wskazania merytorycznych podstaw uwag, sugerowanie nieprzydatności do pracy na zajmowanym stanowisku, czynienie uwag co do jej stroju i wyglądu zewnętrznego w sposób niestosowny i nieusprawiedliwiony wewnętrznymi przepisami, bez wskazania jasnych kryterów dotyczących stroju urzędowego, zastraszanie poprzez sugerowanie możliwości zwolnienia w przypadku zauważenia drobnych uchybień w pracy oraz reagując nieadekwatnie do nich, izolowanie poprzez zakazywanie wzajemnych konsultacji w sprawach merytorycznych oraz wydawanie nakazów utrudniających te kontakty, a nadto stosowanie komunikacji werbalnej i pozawerbalnej powodując jej zastraszenie i zdezorientowanie,
3. od stycznia do czerwca 2009 roku wobec Wojciecha XXicza w postaci nękania go poprzez wydawanie poleceń wykonania zadań służbowych z określeniem bardzo krótkiego okresu wykonania lub też przekazywanie takich pisemnych poleceń już po zakreślonej dacie ich wykonania, stosowanie komunikacji werbalnej i pozawerbalnej powodując jego zastraszenie i zdezorientowanie, w tym przez wydawanie poleceń służbowych wraz z rzucaniem dokumentacji na biurko, straszenie zwolnieniem, poniżanie i nagminne wypominanie stanu kawalerskiego, drwiny z jego osoby, sugerowanie jego preferencji seksualnych, izolowanie go poprzez zakazywanie porozumiewania się z innymi pracownikami i wzajemnej pomocy,
4. od września 2007 roku do 16 kwietnia 2008 roku i od 02 maja 2009 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec ZZ XX w postaci poniżania jej poprzez czynienie niestosownych uwag w stosunku do jej wyglądu i noszonych ubrań, w szczególności w okresie ciąży oraz czynienie trudności w powrocie do pracy po urlopie wychowawczym sugerując nieprzydatność do zajmowanego stanowiska bez merytorycznego uzasadnienia, bezpodstawne posądzanie o działanie na niekorzyść pracodawcy, sugerowanie stałego podsłuchiwania i podglądania zachowania pracownika w czasie pracy, stałe sugerowanie możliwości zwolnienia, izolowanie jej poprzez zakazywanie kontaktu ze współpracownikami w celu merytorycznych konsultacji, a nadto stosowanie komunikacji werbalnej i pozawerbalnej powodując jej zastraszenie i zdezorientowanie,
5. od lutego 2007 roku do 30 września 2008 roku wobec AAy Wiktorii ZZiej w postaci nękania i zastraszania jej poprzez wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku lub kwestionowanie ich poprawności pomimo wyraźnego wskazania formy pisma, sugerowanie konieczności odejścia z pracy z powodu braku kwalifikacji, ubliżanie w tym przy innych osobach, separowanie od innych pracowników, w szczególności w pokoju socjalnym, widocznie izolując się od niej przy pracownikach oraz stosując komunikaty werbalne i mowę ciała skutkujące zastraszeniem i zdezorientowaniem,
6. od lutego 2007 roku do 01 października 2007 roku wobec Józefa XXza w postaci izolowania go poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktów z nim, poniżanie go poprzez krytykę w obecności innych osób, wyszydzanie poprzez sugerowanie skłonności pedofilskich i rozpowszechnianie swoich przypuszczeń wśród innych pracowników, kwestionowanie jego kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag, obmawianie go, stosowanie komunikacji werbalnej i mowy ciała powodującej jego zastraszenie,
7. od maja 2007 roku do 30 sierpnia 2008 roku wobec ZZ XXzuk w postaci nękania jej poprzez kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag, w tym w obecności innych osób, wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku, izolowanie jej poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktowania się z nią, stosowanie komunikacji werbalnej i mowy ciała powodującej jej zastraszenie i separowanie od innych pracowników,
8. od lutego 2007 roku do 21 czerwca 2009 roku wobec Alicji XX w postaci poniżania jej poprzez czynienie co do rodzaju ubrań przez nią noszonych niestosownych uwag, nękanie jej przez złośliwe uwagi, kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia, żądanie wykonania polecenia służbowego bez uwzględnienia czasookresu niezbędnego na jego wykonanie, wydawanie sprzecznych poleceń co do organizacji pracy, bezpodstawne odmawianie udzielenia urlopu wypoczynkowego, izolowanie jej poprzez zakazywanie kontaktowania się ze współpracownikami celem merytorycznej konsultacji, stosowanie komunikacji werbalnej oraz pozawerbalnej powodującej jej zastraszenie i zdezorientowanie,
co w przypadku AAy UUj doprowadziło do wywołania u niej choroby w postaci ciężkiego stresu powodującego zaburzenia adaptacyjne i psychosomatyczne, co stanowiło rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni, tj. popełnienia czynu z art. 218 § 1a kk w zb. z art. 157 § 1 kk i za to na mocy art. z art. 218 § 1a kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazał ją, zaś na mocy art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11§ 3 kk w zw. z art. 58 § 3 kk w zw. z art. 34 § 1 i 2 pkt 2 kk i art. 35 kk wymierzył oskarżonej karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
III.    Na mocy art. 36 § 2 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 kk i art. 74 § 1 kk zobowiązał oskarżoną do przeproszenia pokrzywdzonych AAy UUj, AAy Wiktorii ZZiej, Józefa XXza i ZZ XXzuk za pośrednictwem listów poleconych w terminie 1 (jednego) miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia poprzez zamieszczenie w nich następującej treści:„Przepraszam, że w czasie kierowania Zespołem XXów Urzędu Miejskiego w Białymstoku naruszałam prawa pracowników mi podległych, a w szczególności, że naruszyłam podstawową zasadę - poszanowania godności pracownika” podpisując tekst odręcznie swoim imieniem i nazwiskiem;
IV.    Na mocy art. 39 pkt 2 kk orzekł wobec oskarżonej zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych na okres 1 (jednego) roku;
V.    Na mocy art. 46 § 2 kk orzekł wobec oskarżonej nawiązkę w kwotach:
- po 500 (pięćset) złotych na rzecz pokrzywdzonych ZZ XXkiej, Wojciecha XXicza, ZZ XX, AAy Wiktorii ZZiej, ZZ XXzuk i Alicji XX,
- 1500 (jednego tysiąca pięciuset) złotych na rzecz pokrzywdzonego Józefa XXza oraz
- 8000 (ośmiu tysięcy) złotych na rzecz pokrzywdzonej AAy UUj;
VI.    Zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych AAy UUj oraz Józefa XXza kwoty po 4368 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
VII.    Zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem opłaty oraz obciążył ją kosztami sądowymi w części, tj. w kwocie 3767,55 (trzech siedmiuset sześćdziesięciu siedmiu 55/100) złotych, zaś w pozostałym zakresie obciążył nimi Skarb Państwa.

Na podstawie art. 425 § 1 i 2 kpk oraz 444 kpk zaskarżyli wyżej wymieniony wyrok w punktach I, III i IV co do wymiaru kary pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych.

Powołując się na art. 427 § 1 i § 2 kpk, art. 438 pkt 1, 2 i 3 kpk zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili:
1. obrazę przepisów postępowania - art. 2 § 1 pkt 3 w zw. z art. 415 § 5 zd. 1 kpk, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na pominięciu jednego z zasadniczych celów postępowania karnego, jakim jest uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego wyrażające się uznaniem, że nawiązki w orzeczonych kwotach 8 000 zł na rzecz AAy UUj i 1 500 zł na rzecz Józefa XXza spełnią cele sprawiedliwości naprawczej;
2. obrazę prawa materialnego - art. 46 § 2 kk przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wobec opinii biegłych stwierdzającej u pokrzywdzonej AAy UUj syndromu PTSD, zwolnienia się przez nią z pracy wskutek zachowania pokrzywdzonej, doznania cierpień psychicznych, utraty godności i poczucia własnej wartości, orzeczenie nawiązki w kwocie 8 000 zł jest odpowiednie w sytuacji, gdy na kwotę tą składało się m.in. odszkodowanie za zwolnienie z pracy w kwocie 7 020 zł, oraz koszty leczenia i doznany rozstrój zdrowia, co uzasadnia orzeczenie wobec oskarżonej. nawiązki na rzecz AAy UUj w kwocie 20 000 zł.
3. rażącą łagodność orzeczonej kary ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych na okres 1 roku, oraz nawiązki w kwotach 8 000 zł na rzecz AAy UUj i 1 500 zł na rzecz Józefa XXza jako rażąco niewspółmiernych do stopnia winy oskarżonej, stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez oskarżoną czynów, ponad 3 letniego okresu popełniania przestępstwa oraz postawy oskarżonej w toku procesu.

    Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 437§1 i 2 wnieśli o:
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. I przez obostrzenie wymierzonej oskarżonej Annie XXiej kary do 18 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. III przez obostrzenie wymierzonego wobec oskarżonej ZZ XXiej zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych na okres 2 lat i 6;
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. IV przez zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych: ZZ UUj kwoty 20 000 zł, Józefa XXza kwoty 10 000 zł;
- zasądzenie od oskarżonej na rzecz oskarżycieli posiłkowych kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą według norm prawem przepisanych.

Ponadto na podstawie 425 kpk i art. 444 kpk zaskarżyły przedmiotowe orzeczenie w całości obrońcy oskarżonej.

Na podstawie 427 2 i 432 pkt 2 i 3 kpk zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciły:
I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie
1. art. 410 kpk w zw. z art. 7 kpk poprzez dowolną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na:
- bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej AAy UUj, pomimo że są wewnętrznie sprzeczne, nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym - ani w szczegółowo omówionych w uzasadnieniu apelacji zeznaniach świadków, ani też w licznych dowodach w postaci dokumentów, jak też z pominięciem ujawnionych w toku postępowania cech jej osobowości, które sprawiają, że jest osobą wyjątkowo nieodporną na stres, skłonną do przejaskrawiania faktów, demonizującą osobę oskarżonej,
- bezkrytycznym daniu wiary zeznaniom pokrzywdzonego Wojciecha XXicza, pomimo że zarzuty stawiane przez niego oskarżonej nie zostały poparte żadnymi dowodami, a wręcz przeciwnie - zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, jak też treść załączonych do akt dokumentów, przekonują o gołosłowności twierdzeń pokrzywdzonego i braku obiektywizmu w ocenie pracy oskarżonej,
- oparciu rozstrzygnięcia jedynie na obciążających oskarżoną zeznaniach pokrzywdzonych z równoczesnym pominięciem wszystkich dowodów, których treść przemawia na korzyść oskarżonej, a mianowicie zeznań świadków, którzy nie potwierdzali zarzutów pokrzywdzonych, czy też nie mieli do postępowania oskarżonej jakichkolwiek zastrzeżeń, dowodów z dokumentów - m.in. projektów pism sporządzanych przez AAę XXą, arkuszy okresowej oceny pracowników samorządowych, wniosków nagrodowych, wyników kontroli przeprowadzanych w Zespole XXm, jak też przepisów regulujących pracę w jednostce, która kierowała XX XXa, a w szczególności Instrukcji Kancelaryjnej, które dla oceny postępowania oskarżonej miały zasadnicze znaczenie;
2. art. 366 § 1 w zw. z art. 201 kpk w zw. z art. 7 kpk i 410 kpk poprzez oparcie orzeczenia na dowolnie ocenionych, nieobiektywnych, nierzetelnych i niepełnych opiniach biegłych Wiesławy XXk, Marii XXiej- XX i Zbigniewa XXa, którzy z góry przyjęli tezę, iż pokrzywdzona AAa XXa była ofiarą mobbingu, a jej relacje polegają na prawdzie, dokonali oceny dowodów, czym wkroczyli w wyłączne kompetencje Sądu, we wnioskach opinii wykraczali poza tezy dowodowe zakreślone przez Sąd, a przy tym biegły psychiatra Zbigniew XX ani nie zapoznał się kompleksowo z aktami sprawy, ani też nie przeprowadził badania wymienionej wyżej pokrzywdzonej, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia istotnej w sprawie okoliczności, czy cechy osobowości AAy UUj mogą mieć wpływ na postrzeganie przez nią rzeczywistości i relacjonowanie postrzeżeń, czy mieści się ona w tzw. obiektywnym wzorcu "ofiary rozsądnej", co ma ogromne znaczenie dla przyjęcia sprawstwa oskarżonej i ustaleniu czy podawane przez pokrzywdzoną objawy psychotyczne mają związek z pokrzywdzoną, a zatem czy AAa XXa doznała uszczerbku na zdrowiu na skutek działań pokrzywdzonej czy też inne są przyczyny zaburzeń emocjonalnych pokrzywdzonej
3. art. 170 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. art 201 kpk poprzez pominięcie prywatnej opinii psychologa Bogdana XXiego i oddalenie wniosku o jego przesłuchanie w charakterze świadka, co skutkowało pominięciem przez Sąd ważnej informacji o wadliwości sporządzonej w sprawie opinii biegłej Wiesławy XXk, która to informacja winna stanowić asumpt do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego,
4. art. 170 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art 201 kpk poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie Bohdana XXiego z uwagi na okoliczność, iż nie może on zostać przesłuchany w charakterze biegłego podczas gdy wniosek obrońców zmierzał do przesłuchania Bohdana XXiego w charakterze świadka,
5. art. 6 kpk poprzez zobowiązanie obrońców do przedłożenia listy pytań do biegłego Zbigniewa XXa, oddalenie na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. wniosku dowodowego o dalsze przesłuchanie biegłych z uwagi na fakt niezłożenia listy pytań i tym samym pozbawienie obrońców prawa weryfikacji opinii w drodze bezpośrednich pytań i odpowiedzi, co stanowi ewidentne pogwałcenie prawa do obrony oskarżonej,
6. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wyroku jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a nadto poprzez odstąpienie od wyjaśnienia w pisemnych motywach rozstrzygnięcia podstawy prawnej wyroku, w szczególności przeanalizowania ustawowych znamion przestępstwa z art. 2l8a § 1 kk w kontekście przypisanych oskarżonej Annie XXiej zachowań, co uniemożliwia poznanie toku rozumowania Sądu przy ferowaniu rozstrzygnięcia o winie i dodatkowo świadczy o dokonaniu przez Sąd dowolnej i wybiórczej oceny dowodów.
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść:
1. polegający na przyjęciu, iż oskarżona XX XXa w okresie od lutego 2007 do 01 października 2007 roku trwale i uporczywie naruszała prawa pracownicze Józefa XXza w postaci:
- izolowania go poprzez zakazywanie innym pracownikom kontaktów w z nim, pomimo, iż wniosku takiego nie można wysnuć z materiału dowodowego , a przede wszystkim z zeznań samego pokrzywdzonego , który wniosek o zakazie kontaktowania się z nim wysnuł na podstawie , iż nikt się do jego pokoju nie zjawiał oraz z zeznań pokrzywdzonej ZZ XX (k. 598 - 613) , która zaprzeczyła , by oskarżona wydała zakaz kontaktów w pokrzywdzonym Józefem XXzem, a także zeznania świadka Tamary O., Zbigniewa XXza.,
- poniżania go poprzez krytykę w obecności innych osób , wyszydzanie poprzez
sugerowanie skłonności pedofilskich i rozpowszechnianie swoich przypuszczeń wśród innych pracowników, obmawiania, pomimo iż zeznania pokrzywdzonego Józefa XXza jak i innych świadków tj. ZZ XXkiej, przeczą by oskarżona dopuszczała się naruszenia jego praw pracowniczych tj. godności pracownika,
- kwestionowaniu kwalifikacji Józefa XXza bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag pomimo, iż poczynienie powyższych ustaleń nie zostało oparte na wskazaniu konkretnych sytuacji oraz okolicznościach w których oskarżona miałaby kwestionować kwalifikacje pokrzywdzonego , ani czego miałoby to dotyczyć , ani jakich uchybień w pracy pokrzywdzonego miałyby te uwagi dotyczyć,
- stosowaniu komunikacji werbalnej i mowy ciała powodującej jego zastraszenie pomimo nieustalenia na czym w przypadku pokrzywdzonego polegało stosowanie przez oskarżoną komunikacji werbalnej i niewerbalnej i faktu jego zastraszenia, pomimo iż zgromadzone w sprawie dowody wskazują ,iż pokrzywdzony nie wykazywał żadnych oznak przestrachu czy niepokoju, a wręcz ostentacyjnie okazywał oskarżonej lekceważenie i sabotował jej polecenia.
2. polegający na przyjęciu, iż oskarżona w okresie od września 2007 do 16 kwietnia 2008 i od 2 maja 2009 do 21 czerwca 2009 naruszała prawa pracownicze ZZ XX:
- pomimo, iż w okresie przyjętym w zarzutach pokrzywdzona praktycznie prawie nie kontaktowała się z oskarżoną gdyż pozostawała albo na zwolnieniach lekarskich lub na urlopach, co świadczy o dowolności przyjętych ustaleń oraz polegający na przyjęciu, iż oskarżona w okresie od września 2007 do 16 kwietnia 2008 naruszała prawa pracownicze ZZ XX, w postaci:
- poniżania jej poprzez czynienie niestosownych uwag w stosunku do jej wyglądu i noszonych ubrań w szczególności w okresie ciąży pomimo iż takie zachowania mające charakter poniżania przypisywane oskarżonej nie noszą cech uporczywości i złośliwości ,a przede wszystkim nie wynikają z materiału dowodowego zwłaszcza zeznań samej pokrzywdzonej ,zaś ocena sposobu ubierania się przez pokrzywdzoną krytykowana przez współpracowników oraz stażystki nie pozwala na poczynienie powyższych ustaleń,
- czynieniu trudności pokrzywdzonej w powrocie do pracy po urlopie wychowawczym sugerując nieprzydatność do zajmowanego stanowiska bez merytorycznego uzasadnienia, pomimo iż wniosku takiego nie można wysnuć z materiału dowodowego , który nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń oraz nie poczynienie żadnych ustaleń w tym zakresie na co wskazuje treść uzasadnienia co wyraża się w nieprzytoczeniu okoliczności faktycznych oraz nie wskazania dowodów na jakich się oparł uznając winę oskarżonej w tym zakresie oraz braku opisu dowodów przeciwnych, którym Sąd odmówił wiarygodności,
- stałym sugerowaniu pokrzywdzonej Annie XXe możliwość zwolnienia pomimo iż wniosku takiego nie można wyprowadzić z materiału dowodowego zwłaszcza z zeznań pokrzywdzonej która podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 26 lipca 2010 r dwukrotnie podała ze sobą sprzeczne wypowiedzi odnośnie częstotliwości gdyż jednokrotne stwierdzenie oskarżonej "jest wakat na Pani biurko "z uwagi na swoją treść oraz jednokrotność stwierdzenia nie wypełnia znamion przestępstwa z art 218 pa. 1 kk
- izolowaniu pokrzywdzonej ZZ XX poprzez zakazywanie kontaktu ze współpracownikami w celu merytorycznej konsultacji pomimo iż zeznania samej pokrzywdzonej z rozprawy stanowią zaprzeczenie tych ustaleń jak też i pozostałe zeznania świadków Moniki XXiej oraz stażystów pracujących w XXm tj Eweliny XX, Ewy XXj, Martyna XXr , XX XXz , Justyna XXa, Edyta XXa, XX XXa, JoXX XXko, Marta XXj.
3. polegający na przyjęciu, iż oskarżona w okresie od grudnia 2008 do 21 czerwca 2009 roku wobec ZZ XXkiej uporczywie i złośliwie naruszała prawa pracownicze podczas gdy takiego wniosku nie da się wyprowadzić z materiału dowodowego zwłaszcza, iż nie wynika to również z zeznań pokrzywdzonej ZZ XXkiej podczas gdy sama pokrzywdzona w swoich zeznaniach z rozprawy wskazuje ,że jej prawa pracownicze zostały przez oskarżona naruszane w okresie od końca maja 2009 trudno więc ustalić na jakich podstawach Sąd i instancji przyjął zarzucany czasookres:
- przyjęciu, iż oskarżona izolowała pokrzywdzoną poprzez zakazywanie wzajemnych konsultacji w sprawach merytorycznych oraz wydawała nakazy utrudniających te kontakty pomimo iż wniosku takiego nie można wyprowadzić z materiału dowodowego, a zwłaszcza przeczą temu zeznania samej pokrzywdzonej, która odbierała izolację jako zlecenie prac w XXm na ul. Bema przy przejmowaniu dokumentacji medycznej oraz świadków Zbigniewa XXza, Eweliny XX, JoZZ XXko, Edyty XXiej, Magdaleny XXczyk dawniej Łazewskiej , ZZ XXiej, Ewy XXj , którzy zaprzeczyli istnieniu jakichkolwiek przejawów izolacji pokrzywdzonej przez oskarżoną,
- polegający na nie ustaleniu, iż oskarżona zastraszała pokrzywdzoną poprzez sugerowanie możliwości zwolnienia w przypadku zauważenia drobnych uchybień w pracy i reagując nieadekwatnie do nich pomimo przyjęcia winy oskarżonej w tym zakresie , co wynika wprost z treści uzasadnienia,
- polegający na przyjęciu, i z oskarżona w okresie objętym zarzutem stosowała wobec ZZ XXkiej komunikację werbalną i pozawerbalna powodującą jej zastraszenie pomimo iż wniosku takiego nie można wyprowadzić z materiału dowodowego, a zwłaszcza przeczą temu zeznania świadków Ewy XXj, JoZZ XXko , Marty XXj, Martyny XXr , którzy zaprzeczają by oskarżona krzyczała bądź zwracała się do pracowników tonem niestosownym, powodującym zastraszenie ZZ XXkiej, czy też stosowała mimikę twarzy wyrażającą się cytowanym przez Sąd I instancji przykładem "oczy jakieś takie złe miała" czemu również przeczą zeznania powołanych powyżej świadków.
4. polegający na przyjęciu, że oskarżona XX XXa w okresie od lutego 2007 r do 30 września 2008 r. złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracowników jej podległych, w szczególności, że naruszyła zasadę poszanowania godności pracownika AAy Wiktorii ZZiej poprzez:
- nękanie i zastraszanie pokrzywdzonej poprzez wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku lub kwestionowanie ich poprawności pomimo wyraźnego wskazania formy pisma w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika wprost, iż obowiązkiem oskarżonej było poprawianie pism przygotowywanych przez pracowników XXm bowiem to oskarżona podpisywała większość tych pism, ponadto że każda z uwag oskarżonej była uzasadniona, sugerowanie odejścia z pracy z powodu braku kwalifikacji, w sytuacji gdy poza wewnętrznie sprzecznymi zeznaniami pokrzywdzonej materiał dowodowy nie daj podstaw do takich ustaleń, ubliżanie przy innych pracownikach, w sytuacji gdy z zeznań świadków wynikało, iż oskarżona nigdy nie zwracała się w sposób niewłaściwy do swoich pracowników, separowanie od innych pracowników w szczególności w pokoju socjalnym, w sytuacji gdy świadkowie zeznali wprost, iż to pokrzywdzona izolowała się od pozostałych pracowników, komunikaty werbalne i mowę ciała, nieopisanych w uzasadnieniu Sądu, w sytuacji, gdy powyższych ustaleń nie potwierdzili w swoich zeznaniach szczegółowo opisanych w uzasadnieniu apelacji pokrzywdzona ZZa, jak również świadkowie: Monika XXka, Agnieszka XXk, Mirosława ZZ XXz, Justyna XXiej, Ewa XXj, Marta XXj, JoXX XXko, Martyna XXr.
5. polegający na przyjęciu, że oskarżona XX XXa w okresie od maja 2007 r. do 30 sierpnia 2008 r. złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracowników jej podległych, w sytuacji gdy w szczególności, że naruszyła zasadę poszanowania godności pracownika ZZ XXzuk poprzez:
- nękanie pokrzywdzonej poprzez kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia czynionych uwag, w tym w obecności innych osób podczas gdy pokrzywdzona miała z oskarżoną sporadyczny kontakt telefoniczny 2-3 razy w tygodniu i osobisty raz na tydzień raz na dwa tygodnie i sama wskazała, że relacje z oskarżoną były służbowe, zimne ale poprawne, wielokrotne żądanie poprawiania pism urzędowych bez wskazania sposobu wywiązania się z nałożonego obowiązku, podczas gdy z zeznań samej pokrzywdzonej jak również świadków: Justyny XXie, Ewy XXj, JoZZ XXko, Marty XXj, Eweliny F, AAy XXowskiej - XXej, Edyty J. szczegółowo omówionych w uzasadnieniu apelacji wynikało wprost, iż oskarżona zawsze wskazywała ustnie bądź pisemnie sposób wykonania zadania, nanosiła poprawki na pisma przygotowywane przez pokrzywdzoną, opisywała wady i wskazywała sposób poprawy pisma, izolowania jej przez zakazywanie innym pracownikom kontaktowania się z nią w sytuacji, gdy z zeznań świadków wynikało, iż pracownicy mogli się swobodnie kontaktować, spożywali wspólnie śniadania, nie było zakazu porozumiewania się pomiędzy pracownikami, co oznacza, iż ustalenia Sądu są sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie
6. polegający na przyjęciu, że oskarżona XX XXa w okresie od lutego 2007 r. do 21 czerwca 2009 r. złośliwie i uporczywie naruszała prawa pracowników jej podległych, w szczególności, że naruszyła zasadę poszanowania godności pracownika Alicji XX poprzez:
- poniżanie jej poprzez czynienie uwag co do rodzaju ubrań przez nią noszonych, niestosownych uwag, nękanie jej przez złośliwe uwagi w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, iż uwagi w zakresie rodzaju noszonych ubrań dotyczyły jedynie dekoltu oraz wysokich obcasów i były w pełni uzasadnione co potwierdziła sama pokrzywdzona wskazując na niewłaściwe zachowanie Z. XXza oraz fakt, iż urzędnicy musieli pracować w trudnych warunkach, byli narażeni na wypadki np. podczas wchodzenia ba drabinę, kwestionowanie jej kwalifikacji bez merytorycznego uzasadnienia w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takich ustaleń, zwłaszcza przy uwzględnieniu, iż pokrzywdzona zastępowała oskarżoną i kierowała XXm podczas jej nieobecności, żądanie wykonania polecenia służbowego bez uwzględnienia czasookresu niezbędnego na jego wykonanie podczas, gdy z zeznań samej pokrzywdzonej wynika, iż wyrabiała się z wykonaniem zadań jej powierzanych, problemem nie był brak czasu na wykonanie zadania lecz fakt nieakceptowania przez pokrzywdzona formy mailowej, jako sposobu przesyłania poleceń przez oskarżoną, wydawanie sprzecznych poleceń co do organizacji pracy, w sytuacji gdy z zeznań pokrzywdzonej wynika, że kierownik nie wydawała poleceń sprzecznych lecz wskazywała na obowiązek realizacji poleceń priorytetowych, bezpodstawne odmawianie udzielenia urlopu wypoczynkowego, w sytuacji gdy pokrzywdzona prosiła o udzielenie urlopu wcześniej nie ujętego w planie urlopów, a nadto oskarżona wskazywała na braki kadrowe uniemożliwiające udzielenie urlopu, izolowanie jej poprzez zakazywanie kontaktowania się ze współpracownikami celem merytorycznej konsultacji w sytuacji, gdy sama pokrzywdzona zeznała, iż izolacja nie dotyczyła jej osoby, stosowanie komunikacji werbalnej oraz pozawerbalnej powodującej jej zastraszenie i zdezorientowanie w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w szczególności zeznań pokrzywdzonej XX, pokrzywdzonej ZZiej, świadków: Mirosławy ZZ XXz, nie dawał podstaw do przyjęcia takich ustaleń, a nadto z uzasadnienia Sądu nie wynika jakie zachowania i w jakich sytuacjach Sąd uznał, za powodujące zastraszanie i zdezorientowanie pokrzywdzonej.

Mając na powyższe na uwadze wniosły o:
- uniewinnienie oskarżonej od wszystkich objętych zaskarżonym wyrokiem czynów.


mobbing w sprawie karnej - Adwokat Białystok

wysokość zadośćuczynienia za mobbing w pracy

sprawa karna za mobbing - pomoc prawna

porady prawne, Kancelaria Adwokacka w Białymstoku


Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońców oskarżonej jest zasadna jedynie w tej części w której podnosi, iż oskarżona swoim postępowaniem nie naruszała praw pracowniczych  AAy ZZiej i dlatego też Sąd Okręgowy zmienił wyrok w tym zakresie. Zgromadzone dowody przed Sądem I instancji i uzupełnione przed sądem odwoławczym wskazują, iż pokrzywdzona ta była pracownikiem trudnym, wykonującym w sposób nie należyty nałożone na nią obowiązki o czym świadczą nagany i składane skargi.
Natomiast w pozostałym zakresie zarzuty zawarte w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje również apelacja pełnomocników oskarżycieli posiłkowych, którą Sąd Okręgowy uznał za oczywiście bezzasadną.

Przed przystąpieniem do omówienia obu apelacji należy przypomnieć, że zgodnie z art. 218 § 1 a k.k., kto wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Przedmiotem ochrony tego przestępstwa są prawa osób wykonujących pracę zarobkową. Przy czym pojęcie praw pracowniczych jest pojęciem treściowo niezwykle pojemnym- należy przez nie rozumieć nie tylko prawa skonkretyzowane, takie jak prawo do urlopu czy wynagrodzenia, lecz także o charakterze ogólnym, jak np. prawo pracownika do szanowania przez pracodawcę i osoby działające w jego imieniu godności i innych dóbr osobistych.

Dla popełnienia przestępstwa z art. 218 § 1 a k.k. koniecznym jest by działanie sprawcy było złośliwe i uporczywe.  

Złośliwość, o której mowa w tym przepisie oznacza przy tym nie tylko umyślne, ale nakierowane na cel w postaci chęci wyrządzenia innej osobie krzywdy, podjęte bez żadnych racjonalnych przyczyn, a motywowane jedynie personalną niechęcią do pracownika, wolą dokuczenia i zaszkodzenia pracownikowi.

Z kolei uporczywość oznacza, że zachowanie sprawcy albo ma trwać przez pewien czas, albo powtarzać się kilkakrotnie, musi zawierać także świadomość niweczenia tym możliwości osiągnięcia stanu założonego przez prawo. Oceniając zatem, czy zachowanie sprawcy stanowiło realizację ustawowych znamion występku z art. 218 § 1a k.k. koniecznym jest kompleksowa analiza zarówno strony przedmiotowej jak i podmiotowej tego zachowania. Ocena taka może w określonych przypadkach doprowadzić do ustalenia, że zachowanie pracodawcy lub osoby działającej w jego imieniu nosi cechy mobbingu w rozumieniu art. 94 ze znaczkiem 3 k.p. wypełniając jednocześnie dyspozycję art. 218 § 1a k.k..

Odnosząc się do obu apelacji należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu Okręgowego przebieg rozprawy przed Sądem Rejonowym i treść sporządzonego w sposób skrupulatny uzasadnienia zaskarżonego wyroku spełniającego wymogi art. 424 k.p.k. wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasady obiektywizmu wyrażonej w art. 4 k.p.k. czy zasady swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k. ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia, zgodnie z art. 410 k.p.k. – całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy uwzględnił wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, które to rozumowanie, w ocenie Sądu Okręgowego jest poprawne, nie zawiera sprzeczności, niekonsekwencji i dwuznaczności.  

Należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy w sposób niezwykle skrupulatny przeprowadził postępowanie dowodowe a nie w sposób tendencyjny jak podnoszą to obrońcy w swojej apelacji. Dążył do wyjaśnienia wszystkich pojawiających się w sprawie wątpliwości, dopuszczając często dowody z urzędu. Sporządzone natomiast uzasadnienie świadczy o wyjątkowej wnikliwości Sąd I instancji, obiektywnym spojrzeniu na zaistniałą sytuację i może stanowić wzór do naśladowania jak powinno być sporządzone uzasadnienie Sądu i instancji. Tym samym zarzut naruszenia art. 424 k.p.k. jest całkowicie bezpodstawny.

Należy zauważyć, iż Sąd I instancji miał nie zwykle trudną sytuacje do rozpoznania w tej sprawie albowiem istniały dwa rozbieżne stanowiska - oskarżonej oraz przeciwne pracowników XXm odnośnie sytuacji jaka panowała w XXm. Oskarżona konsekwentnie bowiem twierdziła, iż wszelkie czynności jakie podejmowała w stosunku do swoich podwładnych, podejmowała mając na celu prawidłowe i terminowe wywiązywanie się z obowiązków przełożonego oraz egzekwowanie obowiązków pracowniczych podległych jej pracowników. Sąd Rejonowy rozpoznający tą sprawę słusznie zadał pytanie i w tym kierunku przeprowadził postępowanie dowodowe czy cel oskarżonej uświęcał środki, czy metody po jakie sięgała oskarżona były usprawiedliwione tym celem i zgodne z prawem.    

Należy zauważy, iż pracodawca oskarżonej, który przecież chciał aby jego zakład pracy funkcjonował jak najlepiej, nie pochwalał metod pracy oskarżonej. Początkowo polecił zmienić oskarżonej swoje metody zarządzania w stosunku do pracowników XXm a gdy to nie przyniosło rezultatów przeniósł ją na inne stanowisko a Prezydent Miasta złożył zawiadomienie o przestępstwie, uznając iż uznanie przełożonych nie może odbywać się kosztem poniżania i naruszania godności pracowników.

Nie sposób zgodzić się z zarzutem zawartym w apelacji obrońców oskarżonej, iż Sąd Rejonowy w sposób bezkrytyczny uznał za wiarygodne zeznania świadków AAy UUj i Wojciecha XXicza. Zdaniem skarżących zeznania oskarżycielki posiłkowej są wewnętrznie sprzeczne i nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym – zeznaniach świadków i zgromadzonych dokumentach. Ponadto cechy jej osobowości sprawiają, iż jest osobą wyjątkowo nieodporną na stres, skłonną do przejaskrawiania faktów, demonizującą osobę oskarżonej. Zdaniem Sądu odwoławczego stwierdzenia powyższe są niczym innym jak polemiką z prawidłowo ocenionym i zebranym materiałem dowodowym w tym przedmiocie. Wbrew twierdzeniom obrońców słuchani w sprawie świadkowie (pracownicy XXm) np. Wojciech XXicz, Alicja XX, Józef XXz, XX XX potwierdzili, zeznania pokrzywdzonej w zakresie traktowania jej przez oskarżoną. Zeznania ich są spójne i konsekwentne, wzajemnie się uzupełniające.

Odnośnie  zastrzeżeń co do opinii biegłych Marii XXiej – XX oraz Zbigniewa XXa przedstawionych przez obrońców oskarżonej w swojej apelacji, Sąd Okręgowy uznał, iż są one na tyle istotne, że dopuścił kolejną opinię biegłych lekarza psychiatry i psychologa na okoliczność czy doszło do uszczerbku na zdrowiu AAy UUj, w szczególności czy doznała ona stresu pourazowego będącego konsekwencją współpracy z oskarżoną (biorąc pod uwagę okres faktycznego stykania się z oskarżoną), w jakim okresie od traumatycznego zdarzenia taki stres może się ujawniać i czy cechy osobowości w/w  mają wpływ na właściwe postrzeganie współpracy z oskarżoną. Należy zauważyć, iż biegli w swojej opinii ( k. 2662 – 2685 ) nie mieli żadnych wątpliwości, że w konsekwencji współpracy z oskarżoną u pokrzywdzonej doszło do uszczerbku na zdrowiu tj. wystąpienia zaburzeń adaptacyjnych pod postacią przewlekłej reakcji depresyjno – lękowej. W opinii tej biegli ocenili także osobowość pokrzywdzonej twierdząc, iż cechy jej osobowości nie zaburzają krytycyzmu jej myślenia ani nie uniemożliwiają właściwego postrzegania współpracy z oskarżoną. Zdaniem Sądu Okręgowego opinia ta jest pełna, jasna i czytelna. Została sporządzoną po całościowej analizie akt sprawy, dokumentacji medycznej i osobistym badaniu pokrzywdzonej. Należy zauważyć, iż w obu opiniach odnośnie stanu zdrowia pokrzywdzonej AAy XXiej, biegli są zgodni, co do tego, iż u pokrzywdzonej doszło do wystąpienia zaburzeń adaptacyjnych stanowiących rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu dni.

 Bezpodstawnym jest także zarzut pominięcia złożonej do akt sprawy prywatnej opinii psychologa Bogdana XXiego na okoliczność wadliwości sporządzonej w sprawie opinii biegłej Wiesławy XXk i oddalenie  wniosku o przesłuchanie jego w charakterze świadka, co dawało by asumpt do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo procedował w tej kwestii. Opinie prywatne, które nie są opiniami w rozumieniu art. 193 k.p.k. w zw. z art. 200 § 1 k.p.k. nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Jak podkreśla się w orzecznictwie- wypowiedź (opinia) osoby posiadającej wiadomości specjalne udzielona w sprawie, co do okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia o odpowiedzialności oskarżonego, bez uprzedniego powołania tej osoby do pełnienia funkcji biegłego nie jest wypowiedzią (opinią) w sensie karno procesowym. Nie można więc takim wypowiedziom nadawać znaczenia procesowego i dokonywać ich oceny w zestawieniu z dowodami przeprowadzonymi w sprawie w zgodzie z regułami prawa dowodowego (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2003 roku w sprawie IV KK 81/03, Lex nr 81193). Opinia taka może być jedynie informacją o dowodzie. Także Bogdan XXi nie mógł być przesłuchany w charakterze świadka, gdyż dowodu z biegłego nie można zastąpić innym dowodem. Nie można zatem skorzystać np. z wiedzy świadka, który akurat posiada wiadomości specjalne ani też specjalnie wezwać do złożenia zeznań w charakterze świadka takiej osoby. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy mógłby dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego pod warunkiem wystąpienia przesłanek z art. 201 k.k.. Zdaniem Sądu Okręgowego takie przesłanki w sprawie nie zaistniały. Należy zauważyć, iż wydanie opinii prywatnej sprawia, że między zleceniodawcą i przyjmującym zlecenie biegłym powstaje węzeł obligacyjny oparty na więzi finansowej, stosunek osobisty osłabiający zaufanie do bezstronności biegłego, a w takim razie biegły jest wykluczony od pełnienia funkcji w procesie. (komentarz do kodeksu postępowania karnego pod redakcja prof. Piotra Hofmańskiego ).

Również bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.p.k.. Rzeczywiście realizacji prawa do obrony służą także przepisy pozwalające oskarżonemu i jego obrońcy na przejawienie inicjatywy dowodowej i zadawanie pytań świadkom i biegłym. Obrońcy nie byli pozbawieni tych praw. Należy zauważyć, iż biegły Zenon XX był słuchany na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 21 lutego 2013 roku. Z uwagi na konieczność rozpoznawania kolejnej sprawy z wokandy a także na stanowisko obrońców, iż mają jeszcze szereg pytań do biegłego zostali zobowiązani do przedłożenia w terminie 10 dni listy pytań do biegłych. Obrońcy taką listę pytań przedstawili. Ponownie biegli byli przesłuchiwani na rozprawie w dniu 14 marca 2013 roku. Analiza protokołu rozprawy z tego dnia wskazuje, że biegły Zenon XX odniósł się do wszystkich zadanych pytań. Z uwagi na niemożność wyczerpującego wysłuchania biegłych na tej rozprawie strony zostały również zobowiązane do przedstawienia kolejnej listy pytań do biegłych, które miał być im zadane na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2013 roku. Obrońcy oskarżonych nie złożyli takiej listy pytań natomiast złożyli wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii Instytutu Psychiatrii związany z ustaleniem stanu zdrowia pokrzywdzonej AAy UUj. Na rozprawę w dniu 15 kwietnia 2013 roku stawili się biegli w tym biegły Zenon XX. Mając na uwadze stwierdzenie jednego z obrońców, iż obrońcy nie mają listy pytań do biegłych a ich pytania które zamierzają zadawać zmierzają do weryfikacji wiedzy biegłych Sąd Rejonowy słusznie oddalił wniosek dowodowy o dalsze przesłuchiwanie biegłych w sposób prawidłowy go uzasadniając. Oddalił również wniosek o dopuszczenie dowodu z Instytutu Psychiatrii Sądowej także szczegółowo go uzasadniając. W tych okolicznościach trudno stwierdzić w jaki sposób zostało naruszone prawo do obrony oskarżonej, w sytuacji gdzie obrońcy na trzech terminach rozpraw mieli możliwość zadawania pytań biegłym.

Bezpodstawny jest również zarzut bezkrytycznego dania wiary zeznaniom pokrzywdzonego Wojciecha XXicza, pomimo że zarzuty stawiane przez niego oskarżonej nie zostały poparte żadnymi dowodami w wręcz przeciwnie – zaznania przesłuchiwanych w sprawie świadków, jak też treść załączonych do akt dokumentów, przekonują o gołosłowności twierdzeń pokrzywdzonego i braku obiektywizmu w ocenie pokrzywdzonej. Analiza zeznań świadków wymienionych przez skarżącego w pierwszym zarzucie apelacyjnym w żaden sposób nie pozwala na poczynienie ustaleń innych, niż te, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia.

    W szczególności- wbrew stanowisku autorów apelacji- nie można przyjąć by zeznania pokrzywdzonego Wojciecha XXicza były gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi innymi dowodami. Słuchani w sprawie świadkowie Alicja XX, Józef XXz, XX XXka, XX XX w sposób szczegółowy opisali sposób traktowania ich przez oskarżoną w tym także pokrzywdzonego Wojciecha XXicza. Przytaczali słowa jakimi się o nim wyrażała deprecjonujące go jako pracownika, kolegę, mężczyznę. Analiza zeznań tych świadków w żaden sposób nie pozwala na poczynienie ustaleń innych, niż te, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia.

Również sam fakt, iż oskarżona w pismach kierowanych do swoich zwierzchników, w sporządzonych ocenach - skutkujących niejednokrotnie przyznaniem pracownikom nagród pieniężnych - wysoko oceniała pracę swoich podwładnych, nie świadczy o kłamliwości zeznań pokrzywdzonych osób. Należy zauważyć, iż pracownicy często nie mieli świadomości o treści tych pism. Może to świadczyć także o swoistej dwoistości postępowania oskarżonej, która chwaliła pracowników przed swoimi zwierzchnikami, co wywoływało u nich przeświadczenie, iż doskonale zarządza swoim zespołem  a w stosunku do pracowników zachowywała się zupełnie odwrotnie.

W tych okolicznościach stawianie przez apelujących zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie, iż oskarżona w okresie przyjętym w wyroku trwale i uporczywie naruszała prawa pracownicze Józefa XXz, ZZ XX, ZZ XXkiej, ZZ XXzuk, Alicji XX, razi wręcz dowolnością. Zdaniem Sądu Okręgowego ustalenia Sądu Rejonowego w tym przedmiocie są jak najbardziej prawidłowe a argumenty przedstawione na ich poparcie zyskały pełna aprobatę sądu odwoławczego i nie ma powodów po raz kolejny ich powtarzać.

Na marginesie należy wskazać, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a stawiając ten zarzut należy wykazać jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 1995 r., w sprawie o sygn. akt II AKr 182/95, Prok. i Pr.-wkł. 1996/2-3/24, lex nr 24650). Kontrola instancyjna dowodzi zaś, że całokształt ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodów, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania albo sprzeczności z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy).

Zeznania pokrzywdzonych w stosunku do oskarżonej są miażdżące i świadczą o tym, iż ewidentnie naruszała ona prawa pracownicze. Z zeznań pokrzywdzonych oskarżona wyłania się jako osoba apodyktyczna, nie szanująca ludzi, ingerująca w każdą sferę życia pracowników. Należy zauważyć, iż zeznania tych osób są zgodne, spójne, wzajemnie się uzupełniające. I tak zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić z cała stanowczością, iż oskarżona naruszała godność pracowników – co przejawiało się między innymi w tym, iż ośmieszała ich przed stażystami, twierdząc, iż posiadają niską wiedzę merytoryczną i dostali się do pracy z przypadku. Nie stawiała jasnych przejrzystych wymagań co do wszystkich pracowników – podważając ich kompetencję. Różnicowała pracowników bez racjonalnych ku temu powodów, co stanowiło główny element negatywnego wpływania na członków zespołu i poczucie obniżenia własnej wartości oraz ewidentny somatyczny objaw stresu. Należy zauważyć iż nie tylko u AAy XXiej biegli zdiagnozowali wystąpienie zaburzeń adaptacyjnych. Również inni pokrzywdzeni stwierdzili, iż praca z oskarżoną spowodowała, iż żyli w ciągłym stresie co negatywnie odbiło się na ich zdrowiu (jeden z pokrzywdzonych stwierdził, że schudł 10 kilogramów), cierpieli na bezsenność i brali leki uspakajające. Oskarżona stawiała wymogi w zakresie stroju urzędowego, jednakże nie precyzując dokładnie jakiego stroju wymaga (np. stwierdziła, że ubiór jednej z pracownic nie pasuje do koloru ścian). Czyniła niestosowne uwagi do ich życia osobistego pracowników, sugerując nieprawdziwe fakty (co do jednego z pracowników, iż jest gejem inny pedofilem, krytykowała ich wygląd, sposób ubierania się). Pracownicy mieli zakaz pomocy sobie nawzajem, wzajemnych kontaktów, wychodzenia z pokoju. Zeznania pokrzywdzonych świadczą o jednym, iż takie zachowania oskarżonej nie były związane z jakąkolwiek pracą merytoryczną urzędników. Należy zauważyć, iż zła atmosfera w pracy przekładała się na merytoryczną pracę urzędników, którzy popełniali błędy i byli mniej wydajni. Sąd Rejonowy w swoim uzasadnieniu w sposób bardzo szczegółowy wyłuszczył każde negatywne zachowanie oskarżonej wobec pokrzywdzonych- również te, które zdaniem skarżących nie miały miejsca a które szczegółowo opisali w swojej apelacji obrońcy oskarżonej – i Sąd Okręgowy te ustalenia w pełni aprobuje.
Sam fakt, iż stażyści odbywający staż w XXm nie mieli żadnych zastrzeżeń w stosunku do oskarżonej nie może świadczyć o tym, iż zarzuty stałych pracowników były wydumane a zachowanie oskarżonej jak najbardziej prawidłowe. Należy zauważyć, iż osoby te przychodziły do XXm na krótki okres czasu, z ich osobą oskarżona nie wiązała żadnej przyszłości. Analizując akta sprawy dało się również zauważyć, iż nie wszystkie stażystki oceniały osobę oskarżonej pozytywnie np. Marta XXj. Stwierdziła ona, iż nie chciałaby pracować pod kierownictwem oskarżonej, gdyż nie odpowiadało jej podejście przełożonej do pracowników. W okresie, w którym pracowała (luty – sierpień 2009 ) czuła atmosferę zastraszenia, obawy, niepokoju.
    Na aprobatę zasługuje również rozmiar sankcji przyjęty przez Sąd Rejonowy. Suma zastosowanych przez Sąd Rejonowy kar i środków karnych jawi się jako adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżoną. Z drugiej zaś strony należy oczekiwać, że zrealizuje cele kary, tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i indywidualnej.
W tych okolicznościach Sąd Okręgowy apelację pełnomocników oskarżycieli posiłkowych uznał za oczywiście bezzasadną. Nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, iż w sprawie doszło do obrazy przepisów postępowania a mianowicie art. 2 § 1 pkt.3 w zw. z art. 415 § 5 zd.1 k.p.k.. Należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek pokrzywdzonych o zasądzenie nawiązki na ich rzecz a w swoim uzasadnieniu w sposób szczegółowy uzasadnił dlaczego zasądził nawiązki w takiej wysokości. Sąd Okręgowy w pełni powyższe ustalenia aprobuje. Na marginesie należy zauważyć, iż Sąd nie jest związany żądaniem strony, co do wysokości nawiązki.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego obrazy przepisów prawa materialnego (error Iris ), przypomnieć należy że polegać ona może na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Zgodnie z powołanym przepisem w razie skazania Sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Pojęcia szkody i krzywdy należy definiować tu zgodnie z cywilistycznym ich rozumieniem, tj. szkodę jako uszczerbek majątkowy (materialny), zaś krzywdę jako uszczerbek niemajątkowy (niematerialny). Tym samym na wyrównanie tego drugiego uszczerbku używać należy terminu zadośćuczynienie, podczas gdy odszkodowanie obejmuje naprawienie szkody jako uszczerbku majątkowego (por. M. Mozgawa – red., Komentarz do art. 46 k.k., Lex 2013). Jednocześnie zaznaczyć należy, że zadośćuczynienie winno uwzględniać doznaną krzywdę poszkodowanego, na którą składają się cierpienia fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zwłaszcza trwałymi lub nieodwracalnymi (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 3 listopada 1994 roku w sprawie sygn. akt III APr 43/94, OSA 1995/5/41, Lex 23784). Należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy wszystkie powyższe okoliczności wziął pod uwagę ustalając wysokość zasądzanych nawiązek.

Również wysokość orzeczonego wobec oskarżonej środka karnego zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych zasługuje na aprobatę. Z powyższych względów nie uwzględnił apelacji pełnomocników oskarżycieli posiłkowych uznając, iż obie apelacje są oczywiście bezzasadne.

W takim stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w  takim zakresie, iż wyeliminował z opisu czynu, iż oskarżona przypisany jej czyn popełniła w stosunku do pokrzywdzonej AAy Wiktorii ZZiej. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Mając na uwadze zasady słuszności zwolnił oskarżoną i oskarżycieli posiłkowych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.






adwokat Białystok sprawy karne

Adwokaci Białystok pomoc prawna

Porady prawne Białystok - prawnik

Zadośćuczynienie za mobbing w pracy - wysokość

Odszkodowanie za mobbing w pracy

kancelaria Adwokacka porady prawne - cennik

Prowadzenie spraw o mobbing, adwokat Białystok stawka

Adwokat Białystok rozwód


data publikacji: 2015-07-17 11:21:39

Zobacz także:
Postępowanie przeciwko biurom turystycznym, z uwagi na zmarnowany urlop
Ważne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie okręgów łowieckich na prywatnych nieruchomościach
odpowiedzialność ubezpieczyciela za śmierć osoby najbliższej.
Odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego, udział adwokata w postępowaniu sądowym
Firma ubezpieczeniowa nie zapłaci za paliwo do auta zastępczego
Niesłuszne aresztowanie - odszkodowanie
Wyrok w sprawie o ustalenie stosunku dzierżawy
Określenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zakażenie szpitalne. Wyrok sądowy.
Odszkodowanie na bezumowne korzystanie z lokalu.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę na osobie.
Zadośćuczynienie za krzywdę - uzasadnienie wyroku.
Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią najbliższego członka rodziny
Zarzut przedawnienia roszczenia alimentacyjnego. (w sprawie między małżonakami)
Podwyższenie alimentów na małoletnie dziecko - przesłanki.
Wyrok w sprawie o zapłatę. Zarzut nieudowodnienia roszczenia.
Wyrok w sprawie o zapłatę w posępowaniu gospodarczym.
Zadośćuczynienie za szkodę powstałą w wyniku zakażenia szpitalnego.
Obowiązki najemcy lokalu użytkowego, odpowiedzialność za szkodę w lokalu.
Odszkodowanie od byłego męża za szkodę niemajątkową - przestępstwo znęcania się.
Wyrok w sprawie o zaległości czynszowe. Najem lokalu od Gminy.
Wyrok w sprawie o najem i zapłatę.
Najem lokalu użytkowego - zapłata za zaległy czynsz.
Powództwo o zwrot nakładów na lokal użytkowy.
Zapłata za najem, zapisy umowy najmu.
Wyrok w sprawie alimentacyjnej, potrzeby małoletniego, wysokość alimentów.
Wyrok w sprawie o handel narkotykami - uniewinnienie.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Powództwo o przywrócenie posiadania
Odszkodowanie i zadośćuczynienie od byłego małżonka za znęcanie się.
Wyrok karny - jazda samochodem pod wpływem narkotyku.
wyrok w sprawie rasistowskich zniewag w Białymstoku.
Powództwo i wyrok w sprawie o alimenty.
Powództwo o zapłatę - przedawniony dług.
Rozstrzygnięcie o kosztach umorzonego postępowania.
Wyrok w sprawie strażników celnych i granicznych
Bezpodstawne wzbogacenie - zarząd majątkiem wspólnym.
Wyrok w sprawie o zapłatę - cesja wierzytelności.
Znieważenie na tle narodowościowym.
Wyrok karny w sprawie o uszkodzenie mienia - wykroczenie.
Wyrok rozwodowy - wina małżonka.
Wyrok unniewiniajacy w sprawie o posiadanie i handel narkotykami
Pozbawienie wykonalności tytułu egzekucyjnego
Zniesienie współności małżeńskiej z datą wsteczną
Jazda pod wpływem narokotyków - zmiana kwalifikacji na wykroczenie.
Odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Uszczerbek na zdrowiu.
Przesłanki wyroku łącznego - zasady łączenia kar.
Groźby karalne pozbawienia życia lub uszkodzenia ciała - wyrok.
Wyrok karny - oskarżenie o znęcianie się nad małżonkiem.
Udarmenienie egzkucji komorniczej, wyrok karny
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Wyrok karny - ograniczona poczytalność oskarżonego.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok w sprawie rozboju.
Wyrok karny - wysokość zadośćuczynienia.
Skarga pauliańska - bezskuteczność sprzedaży nieruchomości.
Wyrok karny w sprawie narkotykowej
Zwrot kosztów pomocy prawnej ustanowionej z wyboru.
Zarządzenie wykonania kary w okresie próby.
Zadośćuczynienie za śmierć siostry - dobra osobiste.
Powództwo o zadośćuczynienie - zakażenie szpitalne.
Zadośćuczynienie za śmierć rodzica - dobra osobiste.
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Udaremnienie zaspokojenia wierzyciela - przestępstwo karne.
Przedawnienie niedochodzonych roszczeń alimentacyjnych.
Przestępstwo niealimentacji - wyrok skazujący.
Powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.
Odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w zakładzie karnym.
Powództwo o zapłatę od byłego małżonka
Podwyższenie zadośćuczynienia za śmierć wnuczki.
Powództwo o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę.
Powództwo o odszkodowanie od pracodawcy
Termin do złożenia apelacji w sprawie karnej.
Wyrok unniewiniający w sprawie karnej.
Wniosek o zmianę władzy rodzicielskiej.
Wykroczenie drogowe - wymiar grzywny.
Wyrok karny w sprawie o przywłaszczenie
Wyrok w sprawie karnej - kradzież z włamaniem.
Wyrok karny w sprawie o przerobienie dokumentu.
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Zakaz prowadzenia pojazdów - wyrok za kierowanie pod wpływem alkoholu
Przywłaszczenie powierzonego mienia.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Wyrok w sprawie o wady dzieła - powództwo częściowe.
Zadatek - umowa sprzedaży nieruchomości.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee
Wyrok w sprawie karnej o rozbój.
Wyrok za jazdę pod wpływem alkoholu - apelacja.
Uniewinnienie od zarzutu pobicia.
Zwrot kosztów oskarżonemu po wyroku unniewiniającym.
Zmiana dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Wyrok karny - posiadanie paczek papierosów bez akcyzy.
Wyrok karny - utrzymanie skazania.
Przywłaszczenie mienia - wyrok skazujący.
Zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności.