Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

Aktualności

» jesteś tutaj: » Aktualności
 Powódka, Ywa U w pozwie skierowanym przeciwko „XX” L. A, I. A spółce jawnej z siedzibą w Białymstoku wniosła o zasądzenie  kwoty 22.500 wraz z odsetkami w wysokości ustawowej naliczanymi od 1 lutego 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za wykonaną na rzecz pozwanej usługę prawną.

Sąd I instancji oddalił powództwo, uznając, że nie ma podstaw do zasądzenie należności bowiem nie wynikało to z umowy stron. Apelację powódki - sąd również oddalił, uznając, że zarzuty apelacyjne nie mają  podstaw prawnych.
W niniejszej sprawie powódka wnosiła o zasądzenie od Z Polska SA z siedzibą w Warszawie 1000 złotych tytułem częściowego wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości w zakresie niezbędnym do użytkowania z urządzeń telekomunikacyjnych i w zakresie powodowanych przez nie ograniczeń w użytkowaniu  działki oznaczonej numerem 37/1 położonej w Xce w okresie 10 lat wstecz od daty doręczenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej i zasądzenie od pozwanego kosztów procesu.

Sąd uwzględnił powództwo w części - zasądzając kwotę 565 złotych
Powództwo o odszkodowanie za wypowiedzenie umowy o pracę.

Sygn. akt V  Pa   /12



WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2012 r.

Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:      SSO  xxxla P   (spr.)  
Sędziowie:                SSO  W
  SSR del.  T
 
Protokolant:         Danuta O 

po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 roku w Białymstoku
sprawy z powództwa xxxli xxxiej  
przeciwko  Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku 
o odszkodowanie 
na skutek apelacji powódki xxxli xxxiej 
od wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w Białymstoku
z dnia 12 kwietnia 2012 roku sygn. akt VI P  /12


I. Oddala apelację.
II. Odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego za II instancję.








Sygn. akt V Pa 65/12

Uzasadnienie

    Powódka xxxla xxxa, po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska wniosła o zasądzenie kwoty 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, kwoty 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu i przyznanie kosztów procesu.

    Pozwana Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu podnosząc, że rozwiązanie z powódką umowy o pracę nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, a działania podjęte wobec powódki nie stanowiły naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Powódka był zatrudniona na podstawie umowy o pracę na zastępstwo, której rozwiązanie było możliwe za wypowiedzeniem bez podania przyczyny. Dodała, iż z uwagi na utratę prawa
do reprezentowania Prezesa KRUS w sądach przez pracowników nie będących profesjonalnymi pełnomocnikami oraz spadek ilości odwołań oraz postępowań w przedmiocie zamówień publicznych, przestało istnieć zapotrzebowanie na pracę powódki. Pozwana wskazała, iż jako pełnomocników zatrudnia jedynie radców prawnych, stąd powódka jako aplikantka adwokacka nie mogłaby otrzymać substytucji do reprezentowania w sprawach sądowych. Pozwana zanegowała także zasadność powództwa o odszkodowanie z tytułu nierównego traktowania  z zatrudnieniu.

    Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Białymstoku wyrokiem z dnia 12.04.2012 r. oddalił powództwo zasądzając od powódki na rzecz pozwanego koszty zastępstwa procesowego.

    Sąd I instancji ustalił, iż powódka w ostatnim okresie była zatrudniona w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Białymstoku na podstawie umowę o pracę na czas określony od dnia 1.12.2010r. na czas zastępstwa w okresie nieobecności pracownika. Pismem z dnia 18.01.2012 r. powódka poinformowała pracodawcę, iż z dniem 1.01.2012 r. została wpisana na listę aplikantów adwokackich i w związku z tym zwróciła się z prośbą o udzielenie zwolnień od pracy na czas odbywania obowiązkowych zajęć. Następnie przy piśmie z dnia 24.02.2012 r. powódka dołączyła plan zajęć praktycznych. W odpowiedzi z dnia 26.01.2012 r. pozwana nie wyraziła zgody na udzielenie płatnych zwolnień od pracy na czas odbywania obowiązkowych zajęć dla aplikantów. Z powołaniem się na przepis art. 76a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 j.t. ze zm.) wyjaśniła, iż aplikant adwokacki może otrzymać zwolnienia z pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia celem uczestnictwa w zajęciach jedynie
w sytuacji, gdy pozostaje w stosunku pracy ze swoim patronem. Dodała, iż zwolnienie z pracy na czas odbywania zajęć kolidowałoby z właściwym wykonywaniem obowiązków pracowniczych w pełnym wymiarze czasu pracy. Powódka nie podzieliła stanowiska pracodawcy i stwierdziła, iż odmowa udzielenia jej zwolnień od pracy stanowi naruszenie powołanego przepisu ustawy Prawa o adwokaturze oraz przepisów prawa pracy. Pozwana podtrzymała swoje stanowisko, jednak udzielała powódce urlopów wypoczynkowych oraz urlopu bezpłatnego na czas udziału w zajęciach wynikających z programu aplikacji adwokackiej. W dniu 6.02.2012 r., bezpośrednia przełożona powódki H skierowała do dyrektora pozwanej wniosek o rozwiązanie z powódką umowy o pracę podnosząc, iż w konsekwencji uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13.10.2011 r. (II UZP 6/11) pracownicy nie będący profesjonalnymi pełnomocnikami nie mogą uczestniczyć w rozprawach dotyczących odwołań od decyzji wydanych w imieniu Prezesa KRUS. Nadto z uwagi na rozpoczęcie aplikacji adwokackiej powódka nie będzie mogła powrócić w pełnym zakresie do wykonywania poprzednich zadań. W dniu 7.02.2012 r. powódce wręczono pismo w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem 3 dniowego okresu wypowiedzenia.

    Sąd Rejonowy na podstawie analizy art. 30 § 3 i 5 k.p. wskazał, iż w odniesieniu do terminowych umów o pracę ustawodawca nie nałożył na pracodawcę obowiązku podania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd pracy dokonujący oceny wręczonego pracownikowi wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony dokonuje jedynie jego weryfikacji pod kątem zadośćuczynienia wymogom formalnym, bez badania zasadności tej decyzji. Odnosząc się do wręczonego powódce wypowiedzenia Sąd I instancji stwierdził, iż nastąpiło ono zgodnie z przepisami prawa i na podstawie art. 50 § 3 k.p. oddalił żądanie powódki o zasądzenie z tego tytułu odszkodowania.

Następnie, powołując się na przepis art. 183a § 1 k.p. oraz poglądy judykatury Sąd Rejonowy wskazał, iż dyskryminacją w rozumieniu powołanego przepisu jest nierówne traktowanie w zatrudnieniu z określonych przyczyn i nie jest wystarczające wskazanie na „podłoże dyskryminacyjne”. Pracownik powinien wskazać fakty uprawdopodobniające zarzut nierównego traktowania w zatrudnieniu, a wówczas na pracodawcę przechodzi ciężar dowodu, że kierował się obiektywnymi powodami Dyskryminacja bezpośrednia polega na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji. Dyskryminacją jest nierówne traktowanie, spowodowane zakazanym kryterium, pracowników znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Sąd I instancji, wbrew stanowisku powódki, nie uznał, iż podstawą do rozwiązania z nią umowy o pracę był fakt podjęcie aplikacji adwokackiej oraz, iż została potraktowana w zakresie podnoszenia kwalifikacji, w tym zakresie odmowy i udzielenia zwolnień od pracy na zajęcia, gorzej, niż inny pracownik pozwanej, tj. W Sąd Rejonowy podkreślił, że powódka była zatrudniona na podstawie terminowej umowy o pracę na zastępstwo, która ze swej istoty może stanowić dla pracodawcy instrument w kształtowaniu kadry pracowniczej w zależności od potrzeb. W tym kontekście skorzystanie z przysługujących pracodawcy uprawnień do rozwiązania umowy o pracę nie może być również uznane za naruszenie art. 8 k.p. Sąd I instancji ustalił także, iż pozwana w związku z wymienioną powyżej uchwałą Sądu Najwyższego musiała dokonać zmiany dotychczasowego systemu reprezentacji w postępowaniach sądowych poprzez zatrudnienie radców prawnych na podstawie umów zlecenia oraz weryfikacji zakresu obowiązków powierzonych pracownikom. Niekwestionowany był spadek odwołań od decyzji, co do których powódka sporządzała odpowiedzi oraz możliwość ich wykonania przez innego pracownika, do którego obowiązków należało prowadzenie postępowań w przedmiocie zamówień publicznych. Sąd I instancji zauważył, iż wskazane okoliczności doprowadziły finalnie do rozwiązania z powódką umowy o pracę jeszcze przed faktycznym rozpoczęciem działalności w strukturach KRUS zespołu ds. etatyzacji.

    Sąd Rejonowy nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu  dyskryminacji na podstawie odmienności w traktowaniu powódki jako aplikanta adwokackiego a Witolda Krawczuka, który jest aplikantem radcowskim. Sąd I instancji podkreślił dotychczasowy przebieg pracy Witolda Krawczuka i zaznaczył, iż korzysta on z płatnych zwolnień na czas odbywania zajęć na aplikacji na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. 2010 r. Nr 10, poz. 65 j.t. ze zm.). Z uwagi na przebieg zatrudnienia powódki oraz fakt odbywania przez nią aplikacji adwokackiej, ich sytuacja nie była porównywalna, a zwłaszcza w zakresie możliwości występowania w postępowaniach sądowych. Powołując się na przepisy ustawy Prawo o adwokaturze (art. 77), jak i ustawy o radcach prawnych (art.351) oraz poglądy judykatury Sąd I instancji stwierdził, że aplikant radcowski nie może zastępować w postępowaniu cywilnym adwokata. W odniesieniu do radców prawnych na podstawie art. 351 ust. 5 ustawy o radcach prawnych aplikant adwokacki może zastępować radcę prawnego na takich samych zasadach jak adwokata, ale tylko w sytuacji jeżeli radca prawny jest wspólnikiem w spółce adwokacko – radcowskiej. W związku z tym Sąd I instancji przy uwzględnieniu okoliczności, iż pozwana zatrudnia jedynie radców prawnych wywiódł, iż powódka jako aplikantka adwokacka
nie mogłaby występować w ich zastępstwie.

    Reasumując Sąd Rejonowy uznał, iż powódka nie wykazała zróżnicowania w zakresie ukształtowania jej uprawnień jako pracownika i aplikanta radcowskiego, ponieważ nie znajdowała się w porównywalnej w sensie faktycznym i prawnym sytuacji, jak inni zatrudnieni u pozwanej pracownicy. Pozwana wykazała natomiast, iż decyzja o zwolnieniu powódki była podyktowana uzasadnionymi obiektywnie względami, które nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że ustawowe ukształtowanie odmiennie uprawnień aplikantów radcowskich i adwokackich nie może być utożsamiane z przyczyną dyskryminacji powódki.

    Powyższy wyrok zaskarżyła apelacją powódka w części oddalającej żądanie o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.    Zarzucając naruszenie prawa materialnego przez:
- błędną wykładnię art. 183a § 3 k.p. prowadzącą do uznania, że sytuacja powódki jako aplikanta adwokackiego i Witolda Krawczuka będącego aplikantem radcowskim nie jest sytuacją porównywalną oraz niezastosowanie wskazanego przepisu polegające na odstąpieniu od zbadania, czy w sytuacji, w której na skutek przywołanej przez stronę pozwaną „racjonalizacji zatrudnienia” nie doszło do pośredniej dyskryminacji powódki w sytuacji, w której wskutek pozornego zastosowania przez pracodawcę kryteriów „racjonalizacji” i podjętych
w związku z tym działań umowa o pracę została wypowiedziana tylko powódce;

- przez błędną wykładnię art. 183a § 1 k.p.  w zw. z art. 183b § 1 k.p. i pojęcia równego traktowania w zakresie rozwiązywania stosunku pracy, jak również w zakresie zróżnicowania uprawnień powódki ze względu na charakter i rodzaj umowy o pracę, co w konsekwencji doprowadziło do wypowiedzenia umowy o pracę tylko i wyłącznie powódce w oparciu o kryteria utraty przez nią jako pracownika prawa do reprezentowania pracodawcy przed sądem oraz racjonalizacji zatrudnienia, w sytuacji, w której w związku z uchwałą Sądu Najwyższego nie tylko powódka utraciła prawo do zastępowania KRUS w postępowaniach sądowych, a podnoszona przez pozwaną racjonalizacja w zatrudnieniu miała negatywne konsekwencje tylko w stosunku do powódki;- sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegająca na uznaniu, że powodem rozwiązania z powódką stosunku pracy nie było rozpoczęcie przez powódkę aplikacji adwokackiej w sytuacji, gdy z materiału tego wynika jednoznacznie, że miało to decydujący wpływ na wypowiedzenie powódce tejże umowy – z uwagi na to, że wypowiedzenie zostało wręczone powódce z chwilą, gdy zaczęła ona prosić pracodawcę o udzielenie jej zwolnień z pracy, a wiec dopiero po 4 miesiącach od uchwały Sądu Najwyższego w związku, z którą pracownicy organów rentowych zostali pozbawieni możliwości reprezentowania pracodawcy przed sądem;

Powódka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 233 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie nieuprawnionej, dowolnej oceny polegającej na wyprowadzeniu wniosków z niego niewynikających, a mianowicie, że powodem rozwiązania stosunku pracy z powódką były uzasadnione obiektywnie względy, a nie rozpoczęcie przez nią aplikacji adwokackiej i składanie do pracodawcy próśb o udzielnie urlopów na czas szkoleń oraz dokonanie sprzecznej z logiką, dowolnej oceny dowodów polegającej na nieuwzględnieniu okoliczności, że w czasie wypowiedzenia powódce umowy o pracę pracodawca prowadził równolegle rekrutację na stanowisko inspektora w Wydziale Ubezpieczeń, gdzie powódka spełniała przesłanki pozwalające na jej zatrudnienie na tym stanowisku, co świadczy o bezzasadności podnoszonych przez stronę pozwaną argumentów, że u podstaw zwolnienia powódki legła racjonalizacja zatrudnienia. Wskazując na powyższe podstawy powódka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie powództwa w części żądającej przyznania odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w wysokości 500 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za I i II instancję stosownie do wyniku sprawy.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku ustalił i zważył co następuje:

Apelacja powódki jest bezzasadna w stopniu oczywistym i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew podnoszonym w apelacji zarzutom Sąd I instancji dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń zarówno w odniesieniu do okoliczności bezspornych, jak również wszechstronnego, wnikliwego i należytego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonując przy tym prawidłowej wykładni i zastosowania wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepisów. Wobec powyższego poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne oraz wywody prawne we wskazanym zakresie Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne bez potrzeby ponownego ich przytaczania (podobnie uznał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r., II PK 178/09, teza 2, Lex nr 577829).Sąd I instancji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przebiega zatrudnienia powódki i Witolda Krawczuka oraz analizę przepisów ustawy o adwokaturze i radcach prawnych, prawidłowo wywiódł, iż sytuacja pracownicza tych osób nie była porównywalna. Sąd Okręgowy w pełni podziela także stanowisko, iż odmiennie kształtują się prawa i obowiązki aplikantów adwokackich i radcowskich, zwłaszcza w zakresie możliwości udziału w obowiązkowych zajęciach oraz zastępstwa procesowego. W ustalony niewadliwie przez Sąd I instancji stanie faktycznym nie ma racji powódka podnosząc, iż pozwana dokonała negatywnego rozróżnienia jej uprawnień ze względu na rodzaj i charakter umowy o pracę. Należy podkreślić, iż pozwana z uwagi na rodzaj łączącej strony umowy nie była zobligowana do podawania przyczyny wypowiedzenia, ponieważ umowa taka charakteryzuje się brakiem wyraźnego określenia jej terminu końcowego i bezwarunkową możliwością rozwiązania za wypowiedzeniem.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu I instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom powódki brak jest podstaw, aby powiązać decyzję pracodawcy o rozwiązaniu umowy
o pracę z faktem odbywania przez nią aplikacji, a w szczególności wnioskowaniem o udzielnie urlopu na czas odbywania zajęć. Pozwana, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, udzielała powódce zarówno urlopów wypoczynkowych, jak i bezpłatnych celem umożliwienia udziału w zajęciach aplikacyjnych (k. 26).W związku z powyższym chybione okazały się także zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. Dla skuteczności zarzutu naruszenia wskazanego przepisu nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu powódki odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19.06.2008r. I ACa 180/08; LEX nr 468598, OSA 2009/6/55). Powódka negując ustalenia poczynione przez Sąd I instancji nie wskazał jednocześnie jakie kryteria oceny naruszył Sąd I instancji przy ocenie konkretnych dowodów. W związku z tym jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233§1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.09.2002r. II CKN 817/00; LEX nr 56906). W ocenie Sądu Okręgowego mając na uwadze powyższe nie można postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art.233§1 KPC Sąd bowiem wszechstronnie rozważył zebrany w sprawie materiał dowody i na jego podstawie sformułował wnioski zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przy uwzględnieniu okoliczności bezspornych.Mając powyższe na uwadze na mocy art.385 kpc orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach zastępstwa procesowego za II instancję rozstrzygnięto na podstawie art. 102 k.p.c. odstępując od obciążenia powódki tymi kosztami. xxxla xxxa od czasu rozwiązania umowy o pracę przez pozwanego pozostaje osobą bezrobotną. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu stałoby w sprzeczności z zasadą słuszności. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej oceny sądu. Ocena ta musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11.02.2010 r., I CZ 112/09, LEX nr 564753)mając na uwadze trudną sytuację finansową powódki i konieczność ponoszenia kosztów aplikacji adwokackiej Sąd Okręgowy uznał, iż zaistniały przesłanki uzasadniające nieobciążanie powódki kosztami zastępstwa procesowego.

 


prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy adwokat Białystok

cennik sprawy o odszkodowanie za naruszenie przepisów z prawa pracy

koszt prowadzenie sprawy przez adwokata sprawy o odszkodowanie

kancelaria adwokacka Białystok - pomoc prawna w sprawach pracowniczych

data publikacji: 2016-04-13 18:09:05

Zobacz także:
Postępowanie przeciwko biurom turystycznym, z uwagi na zmarnowany urlop
odpowiedzialność ubezpieczyciela za śmierć osoby najbliższej.
Odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego, udział adwokata w postępowaniu sądowym
Firma ubezpieczeniowa nie zapłaci za paliwo do auta zastępczego
Niesłuszne aresztowanie - odszkodowanie
Określenie wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za zakażenie szpitalne. Wyrok sądowy.
Odszkodowanie na bezumowne korzystanie z lokalu.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę na osobie.
Zadośćuczynienie za szkodę powstałą w wyniku zakażenia szpitalnego.
Zadośćuczynienie i doszkodowanie z tytułu wypadku na oblodzonym chodniku.
Odszkodowanie i zadośćuczynienie od byłego małżonka za znęcanie się.
Odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Uszczerbek na zdrowiu.
Ochrona dóbr osobistych - publikacje prasowe.
Wyrok karny w sprawie o mobbing.
Zadośćuczynienie za śmierć siostry - dobra osobiste.
Powództwo o zadośćuczynienie - zakażenie szpitalne.
Zadośćuczynienie za śmierć rodzica - dobra osobiste.
Pozew o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa
Odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w zakładzie karnym.
Podwyższenie zadośćuczynienia za śmierć wnuczki.
Powództwo o odszkodowanie od pracodawcy
Wyrok w sprawie odszkodowania i zadośćuczynienia za wypadek drogowy.
Wyrok w sprawie karnej - wypadek drogowy ze skutkiem śmiertelnym.
Odszkodowanie za śmierć członka rodziny.
Zadośćuczynienie za skutki wypadku.
Powództwo o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
Odszkdowanie za służebność przesyłu urządzeń telekomunikacyjnych.
Sprawa o wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia - sucess fee